Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for sentencing disproportionality claims inadmissible in cassation proceedings.

Sygn. akt V KK 284/14 . POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 października 2014 r., sprawy H. K. skazanej z art. 286 § 1 i in. kk z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej, od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 13 maja 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 7 listopada 2013 r., postanowił:

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwalnia skazaną od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., skazał H. K.:

1. za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. – na karę 2 lat pozbawienia wolności, 2. za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k., art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 13 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; łącznie na karę 2 lat pozbawienia wolności, wykonanie której warunkowo zawiesił na okres próby 5 lat, oddał oskarżoną 2 pod dozór kuratora sądowego, nadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł obowiązek naprawienia szkody.

Od tego wyroku apelację na niekorzyść oskarżonej wnieśli prokurator oraz oskarżyciele posiłkowi podnosząc przede wszystkim zarzuty rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w O., wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenia związane z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności (pkt 3, 4, 5 i 7 części dyspozytywnej); wymierzoną oskarżonej w pkt 1 karę pozbawienia wolności podwyższył do 2 lat i 6 miesięcy, zaś karę wymierzoną w pkt 2 podwyższył do 1 roku; na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. orzekł karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

W kasacji od tego wyroku obrońca skarżonej zarzucił:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. polegającą na ocenie wszystkich przeprowadzonych w niniejszej sprawie dowodów, w szczególności zeznań przesłuchanych świadków oraz wyjaśnień oskarżonej z naruszeniem zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej i oparcie ustaleń faktycznych w sprawie wyłącznie na okolicznościach i dowodach obciążających oskarżoną przy jednoczesnym pominięciu okoliczności łagodzących dotyczących okoliczności popełnienia przestępstwa oraz sytuacji osobistej i życiowej oskarżonej przed popełnieniem przestępstwa, a w rezultacie wymierzenie oskarżonej niezwykle surowej kary, która nosi jedynie znamiona represji, a nie ma celu wychowawczego;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. przez Sąd II instancji poprzez nierozważenie w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zawartego w apelacji prokuratora zarzutu obrazy przepisu postępowania – art. 424 § 2 k.p.k. mającej wpływ na treść wyroku i braku oceny jego zasadności, a co miało wpływ na treść orzeczenia bowiem 3 uwzględnienie podniesionego zarzutu mogło spowodować uchylenie wyroku Sądu I instancji do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;

3. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 53 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 58 § 1 k.k. polegającą na pominięciu przy wymiarze kary okoliczności łagodzących dotyczących sytuacji osobistej i życiowej oskarżonej H. K., a także poprzez uznanie, że jedynie wymierzona kara bezwzględna pozbawienia wolności spełni swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze względem oskarżonej, podczas gdy jej właściwości i warunki osobiste oraz sposób życia przed popełnieniem przestępstwa (wcześniejsza niekaralność), a także po popełnieniu przestępstwa, w szczególności przyznanie się do winy, złożenie szerokich i szczegółowych wyjaśnień , przejście załamania nerwowego, brak popełnienia nowych czynów zabronionych, uprawdopodobniają twierdzenie, że cele te spełni kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszenie jej wykonania, a także polegające na błędnym ustaleniu, że mając na względzie potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności spełni swoje cele;

4. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary bezwzględnej trzech lat pozbawienia wolności, która to kara wymierzona została wskutek nienależytej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także jako nieadekwatnej do celów, jakie kara ta powinna spełniać w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania nie tylko na sprawcę, ale i w zakresie jej społecznego oddziaływania oraz w stosunku do charakteru i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi II instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W pisemnej odpowiedzi na kasację, prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym. 4 Zarzuty ujęte w pkt 1, 3 i 4 kasacji odnoszą się wyłącznie do kwestii niewspółmierności kary, tymczasem w świetle art. 523 § 1 k.p.k. są one niedopuszczalne na etapie postępowania kasacyjnego. Zarzut z pkt 2 kasacji jest zupełnie chybiony. Sąd odwoławczy, podzielając zasadność apelacji prokuratora, w swoim uzasadnieniu rozważył wszystkie okoliczności mające wpływ na rodzaj i wymiar kary, należycie uzasadnił zmianę rozstrzygnięcia co do kar jednostkowych oraz kary łącznej. Ewentualne niedostatki uzasadnienia sądu I instancji co do wymiaru kary i warunkowego zawieszenia jej wykonania, nie mogły mieć żadnego wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia. Z uwagi na brak jakichkolwiek merytorycznych argumentów godzących w istotę orzeczenia sądu odwoławczego, kasację należało oddalić jako bezzasadną w stopniu oczywistym.