Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove impossibility of other remedies.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the defendant's appeal challenging the final judgment awarding 40,000 PLN for unauthorized use of property. The defendant argued that only cassation and retrial were available, but the court noted that other remedies like counter-claims were also potential means to overturn the decision. Consequently, the court ruled that the appeal failed because the defendant did not comprehensively demonstrate the impossibility of utilizing all available legal tools.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for legal inconsistency requires the appellant to conclusively prove that no other legal means, including counter-claims, could have been used to challenge the final judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CNP 17/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie ze skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 29 maja 2013 r., w sprawie z powództwa K. C. przeciwko A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w E. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2014 r., odrzuca skargę. 2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w E. oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu pierwszej instancji zasądzającego od pozwanej na rzecz powoda kwotę 40 000 zł. z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez pozwaną z nieruchomości powoda. Od powyższego prawomocnego wyroku pozwana wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest wykazanie przez skarżącego, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, spełnienie tej przesłanki wymaga przeprowadzenia przez skarżącego wszechstronnego i wyczerpującego wywodu prawnego, w którym „wykaże” (a nie jedynie „wskaże”, „przytoczy”, czy „uwiarygodni”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawych nie było i nie jest możliwe.
Musi zatem w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości dowieść istnienia tej przesłanki i ją przekonująco uzasadnić. Środkami umożliwiającymi wzruszenie zaskarżonego orzeczenia są nie tylko skarga kasacyjna i skarga o wznowienie postępowania, jak wywiódł skarżący, lecz także inne narzędzia procesowe, takie jak np. powództwo przeciwegzekucyjne, a zatem skarżący we wskazanym wywodzie prawnym powinien także wykazać niemożność skorzystania również z tych środków (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140 i z dnia 16 kwietnia 2014 r.
IV CNP 65/13, nie publ.). Ponieważ pozwana nie wykazała w żaden sposób niemożności skorzystania z innych – poza skargą kasacyjną i skargą o wznowienie postępowania – środków umożliwiających wzruszenie zaskarżonego wyroku, skarga podlega odrzuceniu na 3 podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., jako niespełniająca wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.