Supreme Court dismisses appeal for eviction as filed two years after the final judgment became effective.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to annul a final eviction judgment due to procedural impropriety. The appellant filed the appeal two years after the lower court's decision became effective, exceeding the statutory two-year limitation period. Furthermore, the appellant failed to demonstrate that the judgment violated fundamental legal principles or constitutional rights, rendering the appeal inadmissible under civil procedure law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4246 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal against a final judgment must be filed within two years of its effectiveness; appeals are only admissible if they allege a violation of fundamental legal principles or constitutional rights, and inadmissible appeals do not justify state-funded legal aid.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CNP 5/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa K. W. przeciwko A. Z. i in. , o opróżnienie lokalu mieszkalnego i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 sierpnia 2014 r., na skutek skargi pozwanej A. Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 czerwca 2010 r., odrzuca skargę i oddala wniosek pełnomocnika pozwanej o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
UZASADNIENIE
2 Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. Sąd Rejonowy w S. nakazał pozwanym […] opróżnić lokal mieszkalny i ustalił, że przysługuje im uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego. Od wyroku Sądu Rejonowego pozwana A. Z. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. W niniejszej sprawie wyrok Sądu Rejonowego w S. uprawomocnił się w dniu 14 lipca 2011 r., skarga zaś została wniesiona po upływie dwuletniego terminu, tj. w dniu 22 sierpnia 2013 r., jest zatem niedopuszczalna. Ponadto zaskarżone zostało orzeczenie Sądu pierwszej instancji, co zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c. jest możliwe tylko w wyjątkowo, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, co w niniejszej sprawie nie zostało wykazane.
Nie wskazano także, z którym przepisem zaskarżony wyrok jest niezgodny. Wskazano wprawdzie pośrednio na art. 117 i 370 k.p.c., jednakże – co oczywiste – wyrok nakazujący eksmisję nie może być sprzeczny z tymi przepisami. Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, wniesienie niedopuszczalnej skargi nie jest udzieleniem pomocy prawnej i nie uzasadnia przyznania od Skarbu Państwa wynagrodzenia ustanowionemu przez sąd pełnomocnikowi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41 lub z dnia 18 grudnia 2007 r., III CSK 336/07, nie publ.).