Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded due to clear procedural and substantive law violations. The court ruled that the appeal court properly reviewed the first instance judgment. The decision confirms the defendant's conviction and sentence without error.

Sygn. akt II KK 211/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 sierpnia 2014 r. sprawy P. W. skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 stycznia 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 czerwca 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego P. W. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., uznał m.in. P. W. za winnego popełnienia czterech czynów z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., których dopuścił się w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, zanim zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych czynów, tj. w warunkach art. 91 § 1 k.k. i na podstawie art. 2 286 § 1 k.k. w zw. z art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. z art. 91 § 1 k.k. za te czyny wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. We wniesionej na korzyść oskarżonego apelacji obrońca, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt 2 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj.:

1. obrazę art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą na „- nierozważeniu zebranego materiału dowodowego i nie wskazaniu dowodów na podstawie których Sąd uznał, że zarzuty przypisane oskarżonemu stanowią opisane w pkt I, II, IV i V aktu oskarżenia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k., - nierozważeniu okoliczności dotyczących popełnienia przestępstw opisanych w pkt IV i V aktu oskarżenia wskazujących, że stanowią one kontynuację jednego przestępstwa opisanego w pkt IV aktu oskarżenia;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nierozważenie okoliczności wskazanych w art. 53 k.k. i w związku z tym niezastosowanie art. 69 § 1 z art. 70 § 1 ust. 1 k.k. skutkujące rażącą niewspółmiernością wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.” W następstwie tych zarzutów obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego P. W., Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony kasacją obrońcy skazanego, w której zarzucono „rażące naruszenie przepisów art. 457 § 2 k.p.k. i art. 433 § 1 i 2 k.p.k. mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku poprzez nierozważenie zarzutów apelacji w zakresie winy i wymierzonej kary”. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej. 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

Z lektury uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego nie wynika, aby naruszył on przepis art. 433 § 2 k.p.k. czy art. 457 § 3 k.p.k., zastosował się on bowiem do nakazu z art. 433 § 2 k.p.k., i rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., podał dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne. Przypomnieć należy, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, uzależniony jest od jakości oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji. Jeżeli ocena ta jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, tj. odpowiada wymogom art. 7 k.p.k., to wówczas „sąd odwoławczy zwolniony jest od równie drobiazgowego odniesienia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w rzeczywistości rzeczoną ocenę.

W takim wypadku, zadawalające jest wskazanie głównych powodów niepodzielenia apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia Sądu I instancji” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, LEX nr 512100). Stąd też, jeśli Sąd Odwoławczy podzielił w pełni dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów, mógł zaniechać szczegółowego odnoszenia się w swoim uzasadnieniu do zarzutów apelacji, gdyż niecelowe byłoby powtarzanie argumentacji Sądu I instancji, tym bardziej, iż odpowiada ona wymogom art. 424 § 1 k.p.k., uzasadnienie Sądu Rejonowego zawiera bowiem pełną i rzetelną ocenę całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego.

Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego Sąd Okręgowy dokonał kontroli rozstrzygnięcia o karze i jej wysokości, wskazując w tym zakresie na stanowisko Sądu I instancji i uwzględnione przez niego okoliczności przedmiotowe i podmiotowe sprawy oraz właściwą ich ocenę (str.17-18 uzasadnienia). Sąd podkreślił okoliczności obciążające skazanego, w tym jego znaczącą rolę w 4 przestępczym procederze, ilość i rodzaj podjętych przez niego czynności, a także wysokość uzyskanych korzyści majątkowych oraz jego dotychczasową karalność, które to okoliczności determinowały w konsekwencji bezwzględny wymiar orzeczonej wobec P. W. kary.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.