Criminal appeal dismissed as inadmissible due to lack of specific procedural violation claim in the filing. The court ruled the appeal was procedurally invalid. The defense failed to cite specific procedural errors under the Code of Criminal Procedure. The court held that vague claims regarding the presumption of innocence do not constitute admissible grounds for appeal. The appeal was rejected without substantive review. The defense must explicitly identify procedural violations to proceed. The court emphasized the requirement for precise legal arguments in criminal appeals. The decision reinforces strict adherence to procedural filing requirements. The appeal was dismissed for being inadmissible under the law.

Sygn. akt II KK 191/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 sierpnia 2014 r. sprawy T. K. skazanego z art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 grudnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 11 września 2013 r., na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. pozostawić kasację bez rozpoznania;

2. zwolnić skazanego T. K. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

T. K. został uznany przez Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 11 września 2013 r., za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., za co na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. skazano go na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby. Wyrok ten apelacją zaskarżył obrońca oskarżonego. 2 Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 30 grudnia 2013 r., zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy, uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca skazanego, który powyższemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie art. 5 § 1 i 2 k.p.k. i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie skazanego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi II instancji. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest niedopuszczalna z mocy prawa. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenia przewidziane w § 4 tego przepisu nie dotyczą kasacji wniesionej w powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w wypadku sporządzenia jej przed podmiot określony w art. 521 k.p.k. Strony mogą więc składać kasację na korzyść także od wyroku skazującego na karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, pod warunkiem jednak, że znajdzie się w niej sformułowanie wskazujące wprost na uchybienie wymienione w art. 439 § 1 k.p.k.

Brak wyraźnego wskazania takiego zarzutu w kasacji oznacza konieczność uznania jej za niedopuszczalną. Skoro obrońca skazanego T. K. wniósł kasację od wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i nie oparł jej na zarzucie uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 k.p.k. (na stwierdzenie takich uchybień nie pozawala także analiza akt sprawy), to kasację tę należało uznać za niedopuszczalną z mocy prawa i w oparciu o art. 531 § 1 k.p.k. pozostawić ją bez rozpoznania. Wprawdzie, w związku z treścią przedmiotowego rozstrzygnięcia, na Sądzie nie ciąży obowiązek odniesienia się do podnoszonego w kasacji obrońcy zarzutu, nie mniej jednak jej autorowi przypomnieć należy, że art. 5 § 1 k.p.k. formułuje ogólną zasadę procesową i aby trafnie podnieść zarzut jej naruszenia skarżący 3 powinien wskazać na obrazę konkretnych przepisów postępowania gwarantujących jej przestrzeganie.

Także zarzut obrazy § 2 tego przepisu jawi się jako oczywiście bezzasadny, a skarżący prezentuje błędne rozumienie naruszenia zawartej w tym przepisie zasady in dubio pro reo. Nakaz rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości jest bowiem skierowany do organów prowadzących postępowanie karne, to znaczy, że o naruszenia tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy organ procesowy, a w realiach rozważanej sprawy sąd i tylko on, ustalając, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść skazanego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.