Supreme Court quashes default judgment due to defendant's absence and failure to submit statements.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed a default judgment against the defendant for tax evasion because she had not submitted any statements in her absence. The defendant, who had been abroad for months, was tried under provisions for absent persons without ever having the opportunity to explain her actions. The court ruled that a default judgment is legally impossible without the defendant's prior statements, necessitating a retrial to protect her right to defense.
Legislator headnote
AI generatedArt. 113 § 1 k.k.s.; Art. 479 § 2 k.p.k.: A default judgment in fiscal offenses is only possible if the accused submits statements; without such statements, the judgment violates fundamental procedural guarantees and must be quashed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II KK 95/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca) SSN Jacek Sobczak Protokolant Anna Janczak w sprawie J. P. skazanej z art. 65 § 1 i 4 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk w dniu 25 czerwca 2014 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanej, od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w W. z dnia 29 maja 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok zaoczny i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. 2
UZASADNIENIE
J. P. stanęła pod zarzutem tego, że: - w dniu 21 marca 2011 r. u zbiegu ul. T. i A. w W., przenosiła towar pochodzenia niewspólnotowego w postaci 118 paczek (2360 sztuk) papierosów różnych marek, nieoznaczonych polskimi znakami akcyzy wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 114 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 3. poz. 11 z 12.01.2009 r.). stanowiący przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 § 2 i § 7 k.k.s. w zb. z art. 86 § 1 i § 4 k.k.s. w zw. z art. 54 § 1i § 3 k.k.s. w zw. z art. 7§1k.k.s., należne cło wynosi 55,00 zł i należny podatek akcyzowy wynosi 1382,00 zł (VAT 352,00 zł), to jest popełnienia czynu z art. 65 § 1 i § 4 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i § 4 k.k.s. w zw. art. 7 § 1 k.k.s. Wyrokiem zaocznym z dnia 29 maja 2013 r.
Sąd Rejonowy uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i za to wymierzył jej karę grzywny w wysokości 1 500 zł. Orzeczenie uprawomocniło się nie będąc zaskarżone przez żadną ze stron. Obecnie kasację od tego wyroku, na korzyść oskarżonej, wniósł Prokurator Generalny i podniósł w niej zarzut: - rażącego i mającego wpływ na treść orzeczenia naruszenia art. 113 § 1 i 3 k.k.s. w zw. z art. 479 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., polegającego na wydaniu przez sąd wyroku zaocznego, w sytuacji gdy oskarżona nie złożyła wyjaśnień w sprawie, co w konsekwencji stanowiło naruszenie jej prawa do obrony.
Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku zaocznego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zarzut podniesiony w kasacji jest oczywiście zasadny, tak jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k. Bezsprzecznie w niniejszej sprawie nie zaistniały elementarne warunki do wydania wyroku zaocznego. Zgodnie z dyspozycją art. 113 § 1 k.k.s. w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego, jeżeli przepisy kodeksu karnego skarbowego nie stanowią inaczej, a zatem również w tym postępowaniu, wydanie wyroku 3 zaocznego możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostały warunki z art. 479 k.p.k.
W niniejszej sprawie warunki te spełnione nie zostały – obwiniona, jak ustalono, od wielu miesięcy przebywa poza granicami kraju, co skutkowało niemożnością przesłuchania jej w sprawie i postawienia zarzutu popełnienia wykroczenia. Okoliczność ta była oczywista i skutkowała zastosowaniem wobec J. P. na podstawie art. 175 k.k.s. trybu postępowania w stosunku do osób nieobecnych. Jak wynika natomiast z art. 479§2 k.p.k. wydanie wyroku zaocznego możliwe jest tylko po przeprowadzeniu rozprawy, na której odczytuje się wcześniejsze wyjaśnienia oskarżonego.
Warunkiem sine quo non wydania wyroku zaocznego jest zatem złożenie przez oskarżonego wyjaśnień w sprawie. Skoro warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony, nie było też podstaw do wydania zaskarżonego wyroku zaocznego, a skoro został wydany, nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa procesowego. W tej sytuacji Sąd Najwyższy, uznając zasadność podniesionego w kasacji zarzutu, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku zaocznego i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd winien respektować obowiązujące przepisy i przeprowadzić postępowanie z zachowaniem elementarnych gwarancji procesowych, w tym przestrzegania prawa do obrony.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.