Legislator Case Law & Legislation
III UK 171/13 AI generated

Supreme Court dismisses pension appeal where applicant failed to prove 15 years of special conditions work.

Case Number III UK 171/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court ruling denying pension rights to a 60-year-old insured person. The insured claimed a 15-year period of special conditions work, but the court found only 2 years and 14 months of such work based on witness testimony and employment records. The court rejected the argument that sporadic engineering supervision work qualified as continuous special conditions employment, upholding the denial of the pension.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o emeryturach i rentach z FUS; Ustawa o ubezpieczeniach społecznych: The court established that sporadic work in engineering supervision does not constitute continuous full-time work under special conditions for pension eligibility.

Keywords

AI generated
pension eligibility special conditions work continuous employment engineering supervision cassation appeal social insurance full time work

Cited Legislation

AI generated
art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS
art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS
1 ustawy”, 3) art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS „przez jego niezastosowanie w sprawie, gdy ubezpieczony urodzony 9 stycznia 1950 r.
ustawa o ubezpieczeniach społecznych
art. 382 k.p.c
art. 232 k.p.c
art. 391 § 1 k.p.c
art. 386 § 4 k.p.c
oraz art. 386 § 4 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III UK 171/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Pacuda (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Halina Kiryło w sprawie z odwołania J. Ł. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. o prawo do emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 czerwca 2014 r., skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 lipca 2013 r. oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 marca 2013 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji pozwanego ZUS Oddziału w S. odmawiającej prawa do emerytury. Ubezpieczony J. Ł. 9 stycznia 2010 r. ukończył 60-ty rok życia. Dnia 25 kwietnia 2012 r. wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury. Na podstawie przedłożonych dokumentów pozwany ustalił, że na dzień 2 1 stycznia 1999 r. ubezpieczony udowodnił staż ubezpieczeniowy w wymiarze 25 lat, natomiast nie udowodnił 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Wskazując na tę ostatnią okoliczność, decyzją z 28 maja 2012 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu przyznania emerytury. Sąd Okręgowy podniósł, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało zbadania, czy ubezpieczony spełnia przesłankę wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych. Skarżący podnosił, że legitymuje się 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych, który przypadał w okresie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym Przemysłu Ceramiki Budowlanej „C.” w P. Oddział w B., począwszy od 1 września 1974 r. tj. od chwili powierzenia mu obowiązków spawacza-ślusarza do końca jego zatrudnienia w tym zakładzie tj. do 17 lipca 1977 r., co stanowi 2 lata 10 miesięcy i 17 dni, a także przez cały okres zatrudnienia w S. Przedsiębiorstwie Budownictwa Ogólnego w S. (późniejszym Przedsiębiorstwie Produkcji Prefabrykatów w S.) tj. w okresie od 18 lipca 1977 r. do 9 września 1991 r., co stanowi 14 lat ,1 miesiąc i 22 dni.

W ocenie Sądu Okręgowego przeprowadzone postępowanie dowodowe dało podstawy do ustalenia, że ubezpieczony wykonywał pracę w warunkach szczególnych w okresie zatrudnienia w drugim z wymienionych wyżej zakładów pracy, tj. w S. Przedsiębiorstwie Budownictwa Ogólnego w S. Przedstawione przez ubezpieczonego dowody w postaci zeznań świadków zatrudnionych razem z ubezpieczonym, tj. H. K., M. W. i L. D., a także dowody z dokumentów zawartych w aktach osobowych ubezpieczonego potwierdzają, że w okresie od 18 lipca 1977 r. do 9 września 1991 r. wnioskodawca był stale i w pełnym wymiarze czasu pracy zatrudniony przy pracy polegającej na spawaniu elementów zbrojenia.

W ocenie Sądu Okręgowego brak było podstaw do uznania, że ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych w okresie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Remontowo- Budowlanym Przemysłu Ceramiki Budowlanej „C.” w P. Oddział w B. Z przeprowadzonych przez Sąd dowodów w postaci zeznań świadka S. S., zeznań samego ubezpieczonego oraz dowodów z dokumentów zawartych w aktach 3 osobowych wynika, że od 1 września 1974 r. ubezpieczony wykonywał prace polegające na spawaniu elektrycznym oraz prace montażowe na wysokości, ale nie były to jedyne prace wykonywane w tym czasie.

Począwszy od września 1974 r., ubezpieczony zatrudniony był na stanowisku spawacza-ślusarza w dziale remontowo-budowlanym i oprócz prac polegających na spawaniu i montażu konstrukcji metalowych na wysokości (mieszczących się w katalogu prac wykonywanych w warunkach szczególnych - wykaz A dział V pkt 5 i dział XIV pkt 12 załącznika do rozporządzenia) wykonywał również inne prace polegające na montażu konstrukcji na ziemi oraz umieszczaniu maszyn w obrębie hali, które to prace nie mieszczą się w katalogu prac wykonywanych w warunkach szczególnych.

W tych okolicznościach nie można przyjąć, że wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace w warunkach szczególnych w okresie zatrudnienia w „C.” W ocenie Sądu Okręgowego okres pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych wynosi 14 lat, 1 miesiąc i 22 dni. Apelację od powyższego wyroku złożył pełnomocnik wnioskodawcy, zaskarżając wyrok w całości. Sąd Apelacyjny wyrokiem z 4 lipca 2013 r. oddalił apelację. W uzasadnieniu stwierdzono przede wszystkim, że na etapie postępowania apelacyjnego sporne pozostały wyłącznie okoliczności związane z wykonywaniem pracy w Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym Przemysłu Ceramiki Budowlanej „C.” w P. Oddział w B. od 1 września 1974 r. do 17 lipca 1977 r., tj. przez okres 2 lat 10 miesięcy i 17 dni.

Uwzględnienie tego okresu pracy jako pracy w warunkach szczególnych sprawiłoby, że wnioskodawca udowodniłby wymagany okres 15 lat pracy w warunkach szczególnych. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że w tym okresie skarżący nie wykonywał pracy w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Praca, którą wykonywał wówczas wnioskodawca była pewnym zamkniętym cyklem budowlanym, na który składało się szereg powtarzających się czynności - wzniesienie hali przemysłowej i wyposażenie jej w maszyny.

Na cykl ten składały się nie tylko prace polegające na spawaniu elementów hali i montażu konstrukcji na wysokości, ale również 4 ustawianie i składanie konstrukcji na ziemi oraz wciąganie i ustawianie maszyn i automatów. Z zeznań świadka S. S. wynika, że praca wnioskodawcy polegała na spawaniu konstrukcji i jej składaniu oraz osadzaniu automatów. Stąd też zeznał on, że wnioskodawca był zarówno spawaczem, jak i montażystą na ziemi i na wysokości. Również z zeznań samego wnioskodawcy wynika, że po ustawieniu konstrukcji hali wciągał maszyny, a praca na każdej budowie przebiegała podobnie - od budowy hali do ustawienia w niej maszyn.

Z pewnością większą część czasu pracy zajmowało skarżącemu spawanie elementów i montaż konstrukcji na wysokości, ale nie były to prace wykonywane stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Stałe wykonywanie pracy zakłada ciągłość przypisanych pracownikowi obowiązków i ich nieprzerwaną realizację. Zgodzić się należy ze skarżącym, że doraźne i sporadyczne wykonywanie innych prac, niebędących pracami w warunkach szczególnych nie oznacza zerwania z dotychczasowym zakresem obowiązków. Nie jest też przerwą, która wyklucza stałość pracy.

Jednak w przypadku wnioskodawcy do jego stałych obowiązków należały czynności składające się na ciąg prac, polegających na wzniesieniu i wyposażeniu hali w maszyny produkcyjne, w tym czynności spawalnicze i montaż konstrukcji na wysokości. Podkreślono również, że wskazane przez apelującego poglądy Sądu Najwyższego dotyczą innych stanów faktycznych niż występujący w niniejszej sprawie. Dotyczą dozoru inżynieryjno-technicznego na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie A i łączenia dozoru bezpośredniego z pracą administracyjną związaną z dozorem oraz czynności spawacza łączonych z pracami przygotowawczymi do spawania, stanowiącymi integralną część czynności spawalniczych.

Takie sytuacje w niniejszej sprawie nie występują. Wnioskodawca wykonywał wiele prac składających się na wzniesienie i wyposażenie hal produkcyjnych a rzeczywisty zakres jego obowiązków wskazuje, że nie wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy i stale prac w warunkach szczególnych wymienionych w wykazie A stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia. 5 Ubezpieczony złożył skargę na powyższy wyrok, skarżąc go w całości. Zarzucono naruszenie:

1) art. 382 k.p.c. w zw. art. 232 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 386 § 4 k.p.c. „przez dokonanie przez Sąd II Instancji odmiennych niż Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania wyroku w zakresie oceny pracy ubezpieczonego w Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym Przemysłu Ceramiki Budowlanej „C.” w P. Odział w B. w okresie od 1 września 1974 r. do 17 lipca 1977 r. w oparciu jedynie o ściśle wybrany fragment materiału dowodowego, a mianowicie zeznania świadka S. S. w części dotyczącej wykonywania przez ubezpieczonego umieszczania maszyn w obrębie hali produkcyjnej, traktując te prace jako stałe, związane z zakresem czynności, w sytuacji gdy prace te były wykonywane dorywczo i były incydentalne w stosunku do podstawowych prac spawacza-montażysty konstrukcji metalowych na wysokości”, 2) art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w zw. z § 2 ust. 1 oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz wykazu A stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia „przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, które doprowadziło do błędnego przyjęcia, że praca ubezpieczonego w Przedsiębiorstwie Remontowo- Budowlanym Przemysłu Ceramiki Budowlanej „C.” w P. Odział w B. w okresie od 1 września 1974 r. do 17 lipca 1 1977 r. nie były pracą w warunkach szczególnych w rozumieniu tych przepisów i w konsekwencji ubezpieczony – jako osoba nieposiadająca 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych – nie spełnia przesłanek do przyznania mu emerytury wynikających z art. 184 ust. 1 ustawy”, 3) art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS „przez jego niezastosowanie w sprawie, gdy ubezpieczony urodzony 9 stycznia 1950 r. - w dniu 9 stycznia 2010 r. ukończył 60 lat, w związku z czym w tej dacie nabył prawo do emerytury”.

Wniesiono o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego z 4 lipca 2013 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Apelacyjny, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów z tytułu zastępstwa procesowego, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i ustalenie ubezpieczonemu prawa do 6 emerytury od 25 kwietnia 2012 r. Wniesiono także o zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania za wszystkie instancje według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie kasacyjne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się nie mieć uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie są uzasadnione zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego. W szczególności należy zauważyć, że Sąd Apelacyjny zaakceptował w całości zarówno ustalenia faktyczne, jak i prawne Sądu Okręgowego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd drugiej instancji odwołał się także nie tylko do zeznań jednego ze świadków ale do całego przeprowadzonego postępowania dowodowego. W żadnym razie Sąd Apelacyjny nie dokonał zatem odmiennych ustaleń faktycznych, jak twierdzi skarżący.

Stąd zarzuty procesowe należało ocenić jako całkowicie bezpodstawne, a powoływane orzecznictwo jako pozostające bez związku z okolicznościami sprawy. Oceniając natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego należało przyjąć, że stanowią one w istocie jedynie próbę polemiki z ustaleniami faktycznymi dokonanymi w obu instancjach. Ustalenia te dotyczyły możliwości zaliczenia spornego okresu pracy ubezpieczonego do pracy w warunkach szczególnych. Jedynie zaliczenie tego, ponad dwuletniego okresu, umożliwiłoby nabycie prawa do emerytury.

Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że z ustaleń faktycznych jasno wynika, iż ubezpieczony nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze. Rację ma również Sąd drugiej instancji, że sporadyczne wykonywanie innych prac nie wyklucza możliwości zaliczenia pracy jako pracy w warunkach szczególnych. Mając na uwadze pracę wykonywaną w spornym okresie przez skarżącego nie można jednak opierać się na orzecznictwie dotyczącym prac związanych z dozorem inżynieryjno – technicznym. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, nie zostały naruszone wskazane w skardze kasacyjnej przepisy 7 prawa materialnego i procesowego, a zatem skarga kasacyjna nie była oczywiście uzasadniona.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.