Legislator Case Law & Legislation
III CZP 94/13 AI generated

Supreme Court dismisses appeal when a full bench decision clarifies a legal issue after the lower court raised it.

Case Number III CZP 94/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the appeal because a full bench ruling had already clarified the relevant legal interpretation after the lower court submitted the question. The lower court had raised doubts regarding the validity of a judge's transfer decision signed by a state secretary instead of the Minister of Justice. The court ruled that such a subsequent clarification by the Supreme Court justifies refusing to hear the appeal on the same legal point.

Legislator headnote

AI generated

Art. 61 § 1 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 390 § 1 k.p.c.: If a full bench of the Supreme Court issues a ruling clarifying a legal issue after a lower court submits it for resolution, the Supreme Court may refuse to hear the appeal on that specific legal ground.

Keywords

AI generated
Supreme Court full bench legal interpretation clarification appeal dismissal judicial transfer decision procedural order refusal

Cited Legislation

AI generated
Art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).
Art. 390 § 1 k.p.c.
przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. wątpliwości, dotyczące wykładni powyższych przepisów, ponieważ sędziowie znoszonego Sądu Rejonowego w K.
Art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn.
Art. 183 ust. 1 Konstytucji RP
499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP i art.
Art. 1 pkt 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych
499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust.
art. 390 § 1 k.p.c
przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 183 ust. 1 Konstytucji RP
499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP i art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CZP 94/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski (przewodniczący) SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) SSN Maria Szulc Protokolant Katarzyna Bartczak w sprawie z powództwa G. I. przeciwko C. L. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2014 r., na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 23 października 2013 r. "Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego w Ś. VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w K. wydający orzeczenie z dnia 17 stycznia 2013 roku w sprawie … 67/13, w którym orzekał sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku -Prawo o ustroju sądów powszechnych, w sytuacji gdy decyzję podpisał podsekretarz stanu z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości?" odmawia podjęcia uchwały. 2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w Ś. VI Zamiejscowy Wydział Cywilny w K. uwzględnił powództwo G. I. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności - wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt … 313/06, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 września 2011 r. w odniesieniu do pozwanego G. L., w części tj. do kwoty 1315,27 zł, umarzając dalej idące powództwo i zasądzając koszty procesu. W sprawie orzekał sędzia, który w związku ze zniesieniem Sądu Rejonowego w K. z dniem 1 stycznia 2013 r. - decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 2012 r., podpisaną przez podsekretarza stanu - na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. - dalej: „Pr. o u.s.p.”) w związku z § 1 pkt 28 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1121) oraz § 3 pkt 35 lit. h rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1223) - został przeniesiony na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Ś.

Rozpoznając apelację, Sąd Okręgowy w S. przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. wątpliwości, dotyczące wykładni powyższych przepisów, ponieważ sędziowie znoszonego Sądu Rejonowego w K. nie wnioskowali o przeniesienie ich na inne miejsce służbowe, nadto podpisy pod decyzjami wydawanymi na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 Prawa o u.s.p. nie były sygnowane podpisem Ministra Sprawiedliwości, lecz podsekretarza stanu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przytoczone na wstępie zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia postanowieniem podjętym przez Sąd Okręgowy w dniu 23 października 2013 r., a więc w czasie, gdy - po wydaniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135) oraz ujawnieniu się rozbieżności w orzecznictwie Sądu 3 Najwyższego spowodowanych wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., III KK 280/13 (nie publ.) - mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Prawa o u.s.p. wydanych - w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości - przez sekretarza lub podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Zostały one jednak jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-I-4110-4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której stwierdzono, że w wydaniu wymienionej decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn. tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 pkt 1 Prawa o u.s.p.). W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia - wyjaśniającej wątpliwości będące podłożem poważnych wątpliwości powziętych przez sąd drugiej instancji przy rozpatrywaniu apelacji (zażalenia) - uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).

Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).