Legislator Case Law & Legislation
III CZP 127/13 AI generated

Supreme Court refuses to rule on judge transfer legality due to a later binding Supreme Court ruling.

Case Number III CZP 127/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to issue a ruling on the legality of a judge's transfer decision. The lower court had raised questions regarding whether a state secretary could sign the transfer order under specific judicial organization laws. The Supreme Court declined to decide because a full bench ruling issued shortly after the lower court's request had already clarified that such signatures were invalid.

Legislator headnote

AI generated

Art. 61 § 1 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 61 § 6 i art. 62 ustawy o Sądzie Najwyższym; When a binding full-bench ruling of the Supreme Court clarifies a legal issue after a lower court requests a ruling, the Supreme Court must refuse to issue a separate decision to avoid contradicting its own established precedent.

Keywords

AI generated
Supreme Court binding precedent judge transfer legality legal question referral full bench ruling judicial organization law

Cited Legislation

AI generated
Art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).
Art. 61 § 6 i art. 62 ustawy o Sądzie Najwyższym
Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art.
Art. 183 ust. 1 Konstytucji
499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art.
Art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.
1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.).
Art. 390 § 1 k.p.c.
przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. wątpliwości, dotyczące wykładni powyższych przepisów, ponieważ żaden z sędziów znoszonego Sądu nie złożył wniosku o przeniesienie na inne miejsce służbowe, ani też nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie.
art. 390 § 1 k.p.c
przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 183 ust. 1 Konstytucji
499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CZP 127/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski (przewodniczący) SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) SSN Maria Szulc Protokolant Katarzyna Bartczak w sprawie z powództwa P. K. przeciwko S. K. i D. K. o wydanie nieruchomości, na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2014 r. na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r., "Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego S. – P. i Z. w S. wydający wyrok z dnia 5 listopada 2012 r. w sprawie … 833/11, w którym orzekał sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p., w sytuacji gdy decyzję o przeniesieniu podpisał podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości?" odmawia podjęcia uchwały. 2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy S.-P. i Z. w S. dokonał rozgraniczenia nieruchomości powoda P. K. i pozwanych D. i S. małżonków K., nakazał pozwanym usunięcie określonego ogrodzenia i wydanie części działki oraz rozliczył koszty procesu. W sprawie orzekał sędzia, który decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2008 r., podpisaną przez podsekretarza stanu na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. - dalej:

„Pr. o u.s.p.”) oraz art. 37 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów - w brzmieniu na dzień 1 stycznia 2009 r. (Dz.U. 1996 nr 106 poz. 492 ze zm.), w związku ze zniesieniem z dniem 1 stycznia 2009 r. Sądu Rejonowego w S., został przeniesiony do Sądu Rejonowego S.-C. w S. Rozpoznając apelację, Sąd Okręgowy w S. przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. wątpliwości, dotyczące wykładni powyższych przepisów, ponieważ żaden z sędziów znoszonego Sądu nie złożył wniosku o przeniesienie na inne miejsce służbowe, ani też nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przytoczone na wstępie zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia postanowieniem podjętym przez Sąd Okręgowy w S. w dniu 22 listopada 2013 r., a więc w czasie, gdy – po wydaniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135) oraz ujawnieniu się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego spowodowanych wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., III KK 280/13 (nie publ.) - mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. wydanych - w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości - przez sekretarza lub podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Zostały one jednak jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-I-4110-4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której 3 stwierdzono, że w wydaniu wymienionej decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn. tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.). W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia - wyjaśniającej wątpliwości będące podłożem poważnych wątpliwości powziętych przez sąd drugiej instancji przy rozpatrywaniu apelacji (zażalenia) - uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).

Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).