Legislator Case Law & Legislation
I PZ 25/11 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on legal fees, ruling separate claims require separate fee calculations under the Bar Fees Regulation.

Case Number I PZ 25/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a lower court's decision on legal fees for a labor dispute. The plaintiff argued that applying minimum fees for both reinstatement and severance pay was erroneous, claiming the fees should be reduced or reversed. The court held that the two claims were distinct and not alternative, requiring separate fee calculations based on the specific provisions of the Bar Fees Regulation.

Legislator headnote

AI generated

§ 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie; The court must calculate legal fees separately for distinct claims under the Bar Fees Regulation, even if they arise from the same underlying dispute, as they do not constitute alternative remedies.

Keywords

AI generated
Bar Fees Regulation legal fees calculation labor dispute claims separate fee assessment reinstatement and severance costs of proceedings Supreme Court appeal

Cited Legislation

AI generated
§ 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
art. 56 § 1 k.p.
Mając na uwadze, że powód dochodził dwóch roszczeń, pierwszego z art. 56 § 1 k.p. (o przywrócenie do pracy), co do którego, zgodnie z powołanym rozporządzeniem ma zastosowanie § 12 ust.
art. 57 k.p.
1 pkt 1 oraz drugiego z art. 57 k.p. (o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy), co do którego, zgodnie z powołanym rozporządzenia ma zastosowanie § 12 ust.
art. 98 § 1 i 2 k.p.c.
1348 ze zm.), w związku z art. 98 § 1 i 2 oraz art.
art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 2 oraz art. 99 k.p.c., poprzez jego błędne zastosowanie, pomimo braku przesłanek.
art. 394 § 3 k.p.c.
1 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia, zatem na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 398 § 14 k.p.c.
w związku z art. 39814 k.p.c.
art. 99 k.p.c
98 § 1 i 2 oraz art. 99 k.p.c., poprzez jego błędne zastosowanie, pomimo braku przesłanek.
art. 56 § 1 k.p
Mając na uwadze, że powód dochodził dwóch roszczeń, pierwszego z art. 56 § 1 k.p.
art. 57 k.p
1 pkt 1 oraz drugiego z art. 57 k.p.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I PZ 25/11 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) .SSN Beata Gudowska SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca) w sprawie z powództwa A. R. przeciwko Instytutowi Centrum Zdrowia Matki Polki w Ł. o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 grudnia 2011 r., zażalenia powoda na postanowienie zawarte w wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia 19 maja 2011 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie Zawartym w wyroku z dnia 19 maja 2011 r. - w sprawie o:

1. przywrócenie do pracy oraz 2. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy - postanowieniem Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. zasądził od A. R. na rzecz pozwanej kwotę 1.410 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję. Powyższe postanowienie powód zaskarżył zażaleniem zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego § 13 ust. 1 w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie 2 opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.

Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w związku z art. 98 § 1 i 2 oraz art. 99 k.p.c., poprzez jego błędne zastosowanie, pomimo braku przesłanek. Powód wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez obniżenie zasądzonych od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym z kwoty 1.410 zł do kwoty 60 zł oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie powód pozwem dochodził dwóch roszczeń, o przywrócenie do pracy oraz o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2010 r. Sąd Rejonowy - Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. oddalił powództwo. Na skutek apelacji powoda Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ł. wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. oddalił apelację. Z brzmienia interpretowanych przepisów (§ 12 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia) wynika rozdzielność i zakres przedmiotowej regulacji. W § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia określone zostały stawki minimalne opłaty za prowadzenie spraw o „nawiązanie umowy o pracę, uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, przywrócenie do pracy lub ustalenie sposobu ustania stosunku pracy”.

Od kategorii spraw z zakresu prawa pracy określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 28 września 2002 r., w odrębnych uregulowaniach, zostały wyłączone sprawy o wynagrodzenie za pracę i sprawy o odszkodowanie. Mając na uwadze, że powód dochodził dwóch roszczeń, pierwszego z art. 56 § 1 k.p. (o przywrócenie do pracy), co do którego, zgodnie z powołanym rozporządzeniem ma zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 1 oraz drugiego z art. 57 k.p. (o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy), co do którego, zgodnie z powołanym rozporządzenia ma zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 2 - Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że nie zachodziła sytuacja przedstawiona przez powoda w 3 zażaleniu, a polegająca na przyznaniu stawek minimalnych za prowadzenie spraw, w których pracownik dochodzi przywrócenia do pracy (§ 12 ust 1 pkt 1 rozporządzenia) i zarazem potraktowanie takiego samego rodzaju spraw odmiennie, ze względu na możliwość zasadzenia alternatywnego roszczenia w postaci odszkodowania (§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia).

W niniejszej sprawie drugie roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie było roszczeniem alternatywnym w stosunku do roszczenia o przywrócenie do pracy. Roszczenie to przewidziane w art. 57 k.p. aktualizuje się po przywróceniu do pracy i podjęciu jej przez pracownika. W niniejszej sprawie powód takie roszczenie skonkretyzował obok roszczenia o przywrócenie do pracy w tym samym pozwie. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy prawidłowo zasądził kwotę 60 zł odnośnie roszczenia o przywrócenie do pracy oraz kwotę 1.350 zł odnośnie roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.

Kwota 1.350 zł stanowiąca 75% stawki obliczonej na podstawie § 6 pkt 6 rozporządzenia od wartości wynagrodzenia będącego przedmiotem sprawy (3.600zł/75%=2.700), następnie pomniejszona zgodnie z § 13 ust. 1 o 50% (2.700/50%=1.350). Z kolei suma zasądzanych przez Sąd Okręgowy kwot, od wskazanych w pozwie roszczeń, czyniła kwotę 1.410 zł. Z powyższych względów nie było uzasadnione w niniejszej sprawie ustalenie wysokości przedmiotowej opłaty na innych zasadach niż wskazane w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia, zatem na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. należało orzec jak w sentencji postanowienia.