Legislator Case Law & Legislation
I UZ 37/11 AI generated

Supreme Court adjusts social security costs award by correcting double payment of the same lawyer's fee to two parties.

Case Number I UZ 37/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court partially allowed the Social Security Institution's appeal regarding the allocation of legal costs in a social security dispute. The lower courts had awarded separate costs to two appellants for the same legal representative, which the Supreme Court found erroneous. The court recalculated the amounts based on the principle that a single lawyer's fee should be paid only once, resulting in a net adjustment of 260 PLN in favor of the appellants.

Legislator headnote

AI generated

Art. 98 § 1 and § 3 of the Code of Civil Procedure; The court must ensure that when the same legal representative is employed by multiple parties in the same proceeding, their fees are not awarded separately but are instead calculated and compensated only once in total.

Keywords

AI generated
legal costs allocation same lawyer multiple parties social security contributions Code of Civil Procedure costs of appeal procedure legal representative remuneration double payment correction

Cited Legislation

AI generated
Art. 98 § 1 and § 3 of the Code of Civil Procedure
1348 ze zm.) w związku z art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.
§ 12 ust. 2 and § 6 pkt 4 of the Ministry of Justice Regulation of 28 September 2002 on fees for legal activities
Art. 398 § 16 of the Code of Civil Procedure
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na mocy art. 39816 k.p.c.
Art. 394 § 3 of the Code of Civil Procedure
Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
koszty postępowania zażaleniowego wynoszą: 75% x 1.200 zł x 5/6 = 750 zł (art. 98 § 1 k.p.c.
art. 72 § 1 k.p.c
W takim wypadku bowiem przedmiot sporu stanowią prawa i obowiązki wspólne obu tym podmiotom, związane z podstawą wymiaru składek (art. 72 § 1 pkt 1 k.c.).
art. 477 § 1 k.p.c
w związku z art. 477 § 1 k.p.c., co prowadziło do zawyżenia (podwojenia) wartości przedmiotu sprawy (zaskarżenia).
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 476 § 5 pkt 2 k.p.c
art. 47711 § 1 k.p.c
476 § 5 pkt 2 k.p.c.) i organu rentowego także innej niż ubezpieczony osoby, której praw i obowiązków dotyczy zaskarżona decyzja (art. 47711 § 1 k.p.c.), oraz zainteresowanego (art.

Cited Case Law

AI generated
I CZ 9/10 (OSNC – ZD 2011, nr 1, poz. 6)
IV CZ 8/09 (Palestra 2010 nr 1-2, poz. 269)
Takie samo stanowisko wyrażone zostało przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 grudnia 2009 r., IV CZ 8/09 (Palestra 2010 nr 1-2, poz. 269).
III CZP 130/06
Supreme Court allows one lawyer's fee for multiple co-plaintiffs when they win a case together.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UZ 37/11 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska SSA Jolanta Frańczak w sprawie z odwołania J. L. prowadzącej NZOZ - Medycyna Szkolna w Z., E. G. i M.L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o ustalenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 października 2011 r., zażalenia organu rentowego na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 marca 2011 r., 1. zmienia zaskarżone postanowienie (zawarte w punkcie V. wyroku Sądu Apelacyjnego) w ten sposób, że zasądza od organu rentowego na rzecz J. L. i M. L. (łącznie) kwotę 260 (dwieście sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w drugiej instancji;

2. oddala zażalenie w pozostałej części;

3. zasądza od J. L. i M. L. (łącznie) na rzecz organu rentowego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z 28 kwietnia 2010 r., w sprawie z odwołania J. L. prowadzącej Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Medycyna Szkolna, E. G. i M. L. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 28 lipca 2008 r. zmienił zaskarżone decyzje w ten sposób, że zwolnił J. L. prowadzącą NZOZ z obowiązku uregulowania składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne za E. G. oraz M.

L. z tytułu ekwiwalentów za używanie własnej odzieży i obuwia zamiast odzieży roboczej za wskazane w wyroku okresy. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz odwołujących się E. G., M. L. i J. L. po 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Apelację od powyższego wyroku wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów procesu, zawarte w powyższym wyroku, wniosły J. L., E. G. i M. L., zarzucając naruszenie § 12 ust. 2 i § 6 pkt 5 i pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.

Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w związku z art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. Skarżące wniosły o jego zmianę i zasądzenie od organu rentowego na rzecz E. G. kwoty 4.800 zł, na rzecz M. L. i J. L. kwot po 7.200 zł oraz na rzecz każdej z nich kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 24 marca 2011 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustalił, iż J. L. prowadząca NZOZ nie jest zobowiązana do zapłacenia składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za E. G. oraz M. L. od uzyskanego przez nie przychodu z tytułu ekwiwalentu pieniężnego za używanie odzieży i obuwia własnego zamiast roboczego za wskazane w wyroku okresy, a w pozostałym zakresie apelację oddalił oraz zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz J.

L. i M.L. kwoty po 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz na rzecz E. G. kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zasądził od organu rentowego na rzecz J. L. i M. L. kwoty po 255 zł oraz na rzecz E. G. kwotę 97,50 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania za drugą instancję. 3 W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny stwierdził, że sprawy w których wniesiono odwołania od decyzji określających wysokość (wymiar) składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne nie stanowią spraw „o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego", o których mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia pełnomocnika skarżących w rozstrzyganej sprawie nie miał zastosowania § 12 ust. 2 tego rozporządzenia. Wysokość stawek minimalnych w sprawach dotyczących wysokości składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne zależy bowiem od wysokości tych składek, a zatem od wartości przedmiotu sporu. Należało je więc ustalić na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Ubezpieczone zaskarżyły decyzję w zakresie przyjęcia do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne przychodu z tytułu ekwiwalentu za używanie własnej odzieży i obuwia zamiast odzieży ochronnej i obuwia roboczego.

Zatem wysokość składek z tego tytułu stanowi wartość przedmiotu sporu, od której należało ustalić wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia adwokata. Ich łączna wysokość wynosi 1.851,95 zł w wypadku E. G., a w wypadku M. L. 7.805,49 zł. Zgodnie z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, wysokość stawki minimalnej wyniosła 600 zł i odpowiednio 1.200 zł. Pełnomocnik w tym postępowaniu reprezentował zarówno płatnika jak i zleceniobiorcę, więc niejako podwójnie wykorzystał nakład swej pracy.

Ten sam adwokat jest pełnomocnikiem płatnika i zleceniobiorcy w szeregu analogicznych spraw. Kwota zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji należna na rzecz J. L. i M. L. powinna zdaniem Sądu Apelacyjnego wynieść 1.200 zł a na rzecz E. G. 600 zł. W ocenie Sądu Apelacyjnego każdej z wymienionych uczestniczek postępowania przysługują odrębnie koszty zastępstwa procesowego, gdyż każda z nich osobno zaskarżyła decyzje organu rentowego i miała w postępowaniu sądowym przymiot 4 „ubezpieczonej", a ponadto każda z nich zawarła indywidualną umowę z pełnomocnikiem będącym adwokatem (a wcześniej radcą prawnym).

Zasądzając koszty postępowania zażaleniowego Sąd Apelacyjny stwierdził, że skoro odwołujące się J. L. i M. L. żądały zasądzenia na ich rzecz po 7.200 zł, a uzyskały po 1.200 zł, oznacza to, że wygrały spór w zakresie kosztów procesu w 1/6. W pozostałym zakresie (w 5/6) sprawę wygrał organ rentowy. Ubezpieczone w postępowaniu zażaleniowym były reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, a ZUS przez radcę prawnego, który nie występował w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, a ponadto J. L. i M. L. oraz E. G. uiściły opłaty od zażalenia w kwocie po 30 zł.

Należne J. L. i M. L. od organu rentowego koszty postępowania zażaleniowego wynoszą: 50% x 1.200 zł x 1/6 + 1/6 x 30 zł = 100 zł + 5 zł = 105 zł (art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 13 ust. 2 pkt 2 i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie). Należne organowi rentowemu od J. L. i M. L. koszty postępowania zażaleniowego wynoszą: 75% x 1.200 zł x 5/6 = 750 zł (art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 12 ust. 2 pkt 2 i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu).

Po skompensowaniu wszystkich wskazanych powyżej kosztów postępowania w drugiej instancji, każda z ubezpieczonych powinna otrzymać od organu rentowego kwotę wynoszącą 255 zł (900 zł + 105 zł - 750 zł). Zażalenie na postanowienie o kosztach procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, zawarte w punkcie piątym wyroku Sądu Apelacyjnego, wniósł w imieniu organu rentowego jego pełnomocnik, zaskarżając je w części dotyczącej orzeczenia o kosztach w sprawie z odwołania M. L. i J. L. i zarzucając mu: naruszenie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, poprzez nieuzasadnione zasądzenie w jednej sprawie od organu rentowego na rzecz dwóch odwołujących się (ubezpieczonej i płatnika składek), które wniosły wspólne odwołanie od tej 5 samej decyzji ZUS, zastępowanych przez jednego adwokata, kosztów postępowania za drugą instancję określonych odrębnie w stosunku do ubezpieczonej i płatnika składek, pomimo istnienia pomiędzy odwołującymi się współuczestnictwa materialnego w rozumieniu art. 72 § 1 k.p.c. w związku z art. 477 § 1 k.p.c., co prowadziło do zawyżenia (podwojenia) wartości przedmiotu sprawy (zaskarżenia).

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zawartego w punkcie piątym wyroku Sądu Apelacyjnego w części dotyczącej orzeczenia o kosztach procesu w sprawie z odwołania M. L. i J. L. i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach dotychczasowego postępowania (za postępowanie zażaleniowe przed Sądem Najwyższym i za drugą instancję), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia zawartego w punkcie piątym wyroku Sądu Apelacyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zasądzenie od organu rentowego na rzecz M.

L. i J. L. łącznie kwoty 255 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję i zasądzenie łącznie od odwołujących się na rzecz organu rentowego kosztów procesu za postępowanie zażaleniowe przed Sądem Najwyższym, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosły w jednym piśmie procesowym z 21 sierpnia 2008 r. ubezpieczona M. L. i płatnik składek J. L., reprezentowane w sprawie przez tego samego pełnomocnika. Sąd Apelacyjny orzekł o kosztach postępowania za drugą instancję, zasądzając od organu rentowego na rzecz J.

L. i M. L. po 255 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania za drugą instancję. Zaskarżeniu do Sądu Najwyższego podlegać może jedynie rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji o kosztach procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, czyli rozstrzygniecie o kosztach postępowania poniesionych w drugiej instancji, zawarte w punkcie piątym wyroku Sądu Apelacyjnego. Zasądzenie osobno (podwójnie) dla płatnika i ubezpieczonej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję w sprawie z odwołania ubezpieczonej i płatnika od jednej i tej samej decyzji ZUS, na skutek apelacji organu rentowego i zażalenia ubezpieczonej i płatnika, jest nieuzasadnione. 6

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd Najwyższy ma kompetencję do rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji jedynie co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie ocena prawidłowości postanowienia w przedmiocie kosztów procesu za drugą instancję, zawartego w punkcie piątym wyroku Sądu Apelacyjnego, zależy od ustalenia rodzaju współuczestnictwa procesowego występującego pomiędzy ubezpieczonymi i płatnikiem składek.

Specyfiką postępowania odrębnego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych jest dopuszczalność występowania w charakterze strony procesowej wielu podmiotów – obok ubezpieczonego (art. 476 § 5 pkt 2 k.p.c.) i organu rentowego także innej niż ubezpieczony osoby, której praw i obowiązków dotyczy zaskarżona decyzja (art. 47711 § 1 k.p.c.), oraz zainteresowanego (art. 47711 § 1 i 2 k.p.c.). W doktrynie podkreśla się, że inna niż ubezpieczony osoba, której praw lub obowiązków dotyczy zaskarżona decyzja, jest – podobnie jak ubezpieczony – adresatem decyzji organu rentowego, a zatem dana decyzja wywołuje w stosunku do niej bezpośrednie skutki prawne, podczas gdy wpływ skarżonej decyzji na sferę praw i obowiązków zainteresowanego może być także pośredni.

Przyjmuje się, że różnica pomiędzy "inną osobą, której praw i obowiązków dotyczy zaskarżona decyzja" i "zainteresowanym" polega na tym, że "inna osoba" to podmiot niebędący osobą ubezpieczoną, lecz wskazany w decyzji organu rentowego jako ten, którego praw lub obowiązków dotyczy rozstrzygnięcie decyzji, natomiast zainteresowany to podmiot, którego prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia sprawy, a który nie został objęty treścią decyzji skierowanej bezpośrednio do innych podmiotów (por. wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 7 kwietnia 2004 r., III AUa 696/03, OSA 2005 nr 1, poz. 4 i z 3 listopada 2004 r., III AUa 358/04, Prawo Pracy 2005 nr 4, poz. 39; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 5 grudnia 2006 r., III AUa 7 1559/05, LEX nr 310391 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2000 r., II UKN 128/00, OSNAPiUS 2002 nr 15, poz. 368;

OSP 2003 nr 3, poz. 30). W niniejszej sprawie adresatami zaskarżonej decyzji byli: płatnik składek J. L. prowadząca NZOZ Medycyna Szkolna w Z. (zleceniodawca) oraz ubezpieczona M. L. (zleceniobiorca). Decyzja ta określała wymiar składek należnych od M.L. i zobowiązywała ich płatnika J. L. do wyrównania zaniżonych składek. Była to decyzja wydana w zakresie indywidualnej sprawy osoby objętej obowiązkiem ubezpieczenia – M. L., jako określająca prawidłową wysokość wymiaru składek i zarazem indywidualnej sprawy płatnika składek – J.

L., jako ustalająca wymiar składek i zobowiązująca do ich zapłaty (wyrównania). Decyzja ta dotyczyła więc stosunku prawnego między płatnikiem składek a organem rentowym, ale jednocześnie podmiotem tego stosunku była zleceniobiorczyni M. L., która pozostawała z płatnikiem składek, a także z organem rentowym, w takim stosunku prawnym, że zapadłe w procesie rozstrzygnięcie oddziałuje na jej sferę prawną w sposób bezpośredni, to jest obejmuje ją skutkami powagi rzeczy osądzonej. W przypadku zatem sporu sądowego o wymiar i pobór składek między płatnikiem składek i osobą, na rzecz której płatnik nie odprowadził należnych składek (będącymi adresatami decyzji) i organem rentowym, po stronie „powodowej” występuje współuczestnictwo materialne.

W takim wypadku bowiem przedmiot sporu stanowią prawa i obowiązki wspólne obu tym podmiotom, związane z podstawą wymiaru składek (art. 72 § 1 pkt 1 k.c.). Płatnika składek i ubezpieczoną należało zatem uznać za współuczestników materialnych. Ich prawa i obowiązki w zakresie zapłaty składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne nie są bowiem oparte na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.). Przedmiotem sporu są prawa i obowiązki wspólne (por. postanowienia Sądu Najwyższego zapadłe w sprawach dotyczących tego samego przedmiotu sporu i płatnika: z 15 lipca 2011 r., I UZ 14/11 i I UZ 15/11, z 26 lipca 2011 r., I UZ 20/11, niepublikowane).

Obowiązek zapłaty składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne jest nie tylko obowiązkiem wspólnym płatnika i ubezpieczonego, lecz jest również oparty na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. W konsekwencji, z uwagi na akceptację poglądu wyrażonego w uchwale Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2007 r., III CZP 130/06 (OSNC 2008 nr 1, poz. 1), 8 zgodnie z którym wygrywającym proces współuczestnikom, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c., reprezentowanym przez tego samego radcę prawnego, sąd przyznaje zwrot kosztów w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego pełnomocnika, a także argumentacji zawartej w jej uzasadnieniu, zażalenie okazało się uzasadnione.

Wynagrodzenie tego samego pełnomocnika obydwu odwołujących się - płatnika składek i ubezpieczonej – powinno być zasądzone jednokrotnie. Należne J. L. i M. L. łącznie (a nie osobno) od organu rentowego koszty postępowania zażaleniowego, po stosownym ich skorygowaniu według przedstawionych wyżej zasad, wynoszą: 50% x 1.200 zł x 1/6 + 1/6 x 60 zł (każda z odwołujących się uiściła opłatę w kwocie po 30 zł) = 100 zł + 10 zł = 110 zł (art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z § 13 ust. 2 pkt 2 i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie).

Należne organowi rentowemu od J. L. i M. L. koszty postępowania zażaleniowego wynoszą: 75% x 1.200 zł x 5/6 = 750 zł (art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 12 ust. 2 pkt 2 i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu). Po skompensowaniu wskazanych powyżej kosztów postępowania w drugiej instancji, odwołujące się powinny otrzymać od organu rentowego łącznie kwotę wynoszącą 260 zł (900zł + 110 zł - 750 zł).

Korekta rozstrzygnięcia oznacza zatem zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołujących się łącznie kwoty 260 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w drugiej instancji. Oddalenie zażalenia obejmuje kwotę 5 zł – pozwany organ rentowy nie uwzględnił bowiem (domagając się zasądzenia na rzecz powódek łącznie jedynie kwoty 255 zł), że obydwie odwołujące się poniosły osobne opłaty od zażalenia wynoszące po 30 zł. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na mocy art. 39816 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji postanowienia.

Organ rentowy zaskarżył orzeczenie o kosztach procesu zawarte w punkcie piątym wyroku Sądu Apelacyjnego i tym samym wyznaczył zakres zaskarżenia. W sprawie z zażalenia na orzeczenie o kosztach procesu wartość przedmiotu 9 zaskarżenia, mająca znaczenie przesądzające o wynagrodzeniu pełnomocnika strony (część kosztów postępowania zażaleniowego), stanowi kwota zasądzonych kosztów, nie zaś wartość przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 25 maja 2010 r., I CZ 9/10 (OSNC – ZD 2011, nr 1, poz.

6) stwierdził, że w przypadku złożenia zażalenia na zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, wartość przedmiotu zaskarżenia zależy od wysokości tych kosztów, nie zaś od wartości przedmiotu sporu w sprawie zasadniczej. Takie samo stanowisko wyrażone zostało przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 grudnia 2009 r., IV CZ 8/09 (Palestra 2010 nr 1-2, poz. 269). O kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto według art. 98 k.p.c. w związku z § 6 pkt 2 w związku z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), podzielając pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z 25 maja 2010 r., I CZ 9/10 (OSNC-ZD 2011 nr 1, poz. 6).