Supreme Court dismisses appeal against rejection of late appeal due to missing power of attorney and untimely request.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's rejection of a late cassation appeal. The appellant argued that a power of attorney was previously submitted but overlooked, and that the deadline for requesting a time extension had expired only after the lower court rejected the initial appeal. The court ruled that the appeal was untimely because the appellant failed to prove the lack of contact with the client or the existence of the prior power of attorney, and the lower court's decision on the time extension request was not appealable on its own.
Legislator headnote
AI generatedArt. 169 § 1, 2 k.p.c.; Art. 171 k.p.c.; Art. 3941 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: An appeal against the rejection of a cassation appeal is admissible even if the request to restore the deadline was rejected, provided the appellant proves the grounds for the delay; failure to substantiate the claim for a time extension or the existence of a prior power of attorney results in dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I PZ 30/10 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) SSN Roman Kuczyński w sprawie z powództwa W. G. przeciwko Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Ł. o przywrócenie do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 grudnia 2010 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 9 lipca 2010 r., oddala zażalenie.
Uzasadnienie Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z 15 stycznia 2010 r. odrzucił skargę kasacyjną powoda W. G. od wyroku tego Sądu z 17 września 2009 r. wobec nieuzupełnienia jej o brakujące pełnomocnictwo oraz o wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem. We wniosku z 30 kwietnia 2010 r., nadanym listem poleconym 6 maja 2010 r., pełnomocnik powoda wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu podał, że nie miał możliwości skontaktowania się z powodem odnośnie podpisania pełnomocnictwa.
Po zapoznaniu się z aktami 2 sprawy jednak ustalił, że już uprzednio złożył pełnomocnictwo (koperta – karta 394), do skargi odrzuconej postanowieniem z 15 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z 9 lipca 2010 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną. Wniosek podlegał odrzuceniu jako spóźniony na podstawie art. 169 § 1 k.p.c., gdyż sam pełnomocnik podał, że termin do wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg 1 lutego 2010 r., tj. od doręczenia odpisu postanowienia z 15 stycznia 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Innych przyczyn uchybienia terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie podano. W konsekwencji spóźniony wniosek należało odrzucić na podstawie art. 171 k.p.c. a skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W zażaleniu pełnomocnik powoda wniósł o zmianę postanowienia z 9 lipca 2010 r. poprzez przywrócenie terminu do wniesienia „kasacji” i przyjęcie jej do rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał na sprzeczność, wynikającą ze stwierdzenia przez Sąd, iż nie miał upoważnienia do działania, gdyż w aktach sprawy nie było jego pełnomocnictwa.
Z uwagi na to, że nie mógł skontaktować się z powodem (okazało się, że był poza granicami kraju) bezpośrednio po jego powrocie uzyskał pełnomocnictwo i wówczas uznał swoje prawo do umocowania. Po tym fakcie będąc jednak przekonany, że pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową i kasacją złożył już wcześniej w Sądzie Okręgowym, kolejny raz przejrzał akta i znalazł je nie wyjęte z koperty, w której przesłał kasację, a co nie zostało zauważone przez Sąd. Potwierdzeniem tego jest data opłacenia pierwszego pełnomocnictwa, z której jednoznacznie wynika, że pochodzi z daty składania pierwszej skargi kasacyjnej.
Z tych przyczyn żalący się powołując przepis art. 169 § 4 k.p.c. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia „kasacji”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie przysługuje na odrzucenie skargi kasacyjnej, nie przysługuje na odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia (art. 3941 k.p.c.). Postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i dlatego nie jest zaskarżalne, niemniej podlega kontroli w ramach zażalenia na 3 postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (por. uchwała powiększonego składu Sądu Najwyższego z 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001 nr 1, poz. 1).
Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 169 § 1 i 2 k.p.c. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek. Wniosek spóźniony sąd odrzuca (art. 171 k.p.c.). Zażalenie w ogóle nie podważa ustalonego przez Sąd czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, czyli daty - 1 lutego 2010 r. - otrzymania przez pełnomocnika skarżącego postanowienia z 15 stycznia 2010 r. o odrzuceniu pierwszej skargi kasacyjnej, zresztą opartego na oświadczeniu samego pełnomocnika (protokół rozprawy z 17 czerwca 2010 r.).
Wniosek z 30 kwietnia 2009 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej był zatem spóźniony. W ogóle nie wykazał, nawet mimo wyznaczonej rozprawy, że pełnomocnik nie miał kontaktu z mocodawcą. Dopiero w zażaleniu pojawia się twierdzenie, że mocodawca był za granicą, lecz i tu brak jest jakiegokolwiek udowodnienia, a miałoby wszak chodzić tylko o niemożność udzielenia pełnomocnictwa. Po wtóre, jeżeli skarżący argumentuje, że pełnomocnictwo zostało już załączone do pierwszej skargi kasacyjnej, lecz nie zostało zauważone (koperta - karta 394), to pomija, że skarga ta została odrzucona postanowieniem z 15 stycznia 2010 r., nie tylko z braku pełnomocnictwa ale także wobec nieuzupełnienia jej o wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem.
Postanowienie z 15 stycznia 2010 r. o odrzuceniu skargi nie zostało zaskarżone. Natomiast odrzucenie skargi kasacyjnej zaskarżonym postanowieniem w ogóle nie odwołuje się do braku pełnomocnictwa. Odrzucenie skargi było zwykłą konsekwencją odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tej przyczyny argumentacja zarzucająca pominięcie pełnomocnictwa złożonego przy pierwszej skardze nie podważa zaskarżonego postanowienia. Przeciwnie, raczej wskazuje, że umocowany pełnomocnik mógł uzupełnić pierwszą skargę o brakujący wniosek i skarżyć nawet postanowienie z 15 stycznia 2010 r. o odrzuceniu skargi. 4 Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.