Supreme Court dismisses appeal by legal counsel for non-payment of fixed court fee under Civil Procedure Code. Appeal filed by lawyer without fee is rejected without prior summons. Court applies old rule to cases started before July 2009. Unpaid appeals by professionals are rejected immediately without warning.

Sygn. akt II PZ 42/10 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący) SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca) SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa J. Z. przeciwko Spółdzielni Pracy Kominiarzy w T. o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2010 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 30 marca 2010 r., oddala zażalenie.

U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy w T. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu sprawy z powództwa J. Z. przeciwko Spółdzielni Pracy Kominiarzy w T. o odszkodowanie, na skutek apelacji J. Z. od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 27 listopada 2009r., postanowieniem z 30 marca 2010 r. apelację odrzucił. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że profesjonalna pełnomocniczka powoda (radca prawny) złożyła z zachowaniem ustawowego terminu apelację, która nie została opłacona zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.

U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). W myśl powołanego przepisu w sprawach z 2 zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W opinii Sądu Okręgowego skutki nieopłacenia apelacji w niniejszej sprawie podlegały ocenie w myśl art. 130 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2009 r. Co prawda ustawą z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (DZ.

U. Nr 234, poz. 1517) uchylono art. 1302 § 3 i 4 k.p.c. (art. 1 pkt 3 ustawy), zgodnie jednak z art. 8 tej ustawy przepisy noweli stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia jej w życie - tj. po dniu 1 lipca 2009 r. Skoro sprawa z powództwa J. Z.o zawisła przed Sądem Rejonowym z chwilą doręczenia pozwanej nakazu zapłaty wraz z odpisem pozwu przed 1 lipca 2009 r. - tj. przed wejściem w życie ustawy z 5 grudnia 2008 r. - to zastosowaniu podlegały przepisy art. 1302 k.p.c. w dotychczasowym brzmieniu. Artykuł 1302 § 3 k.p.c. stanowi, że środki zaskarżenia (w tym apelacja) podlegające opłacie w wysokości stałej, wniesione przez adwokata lub radcę prawnego i nienależycie opłacone, podlegają odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie opłaty.

Przepis ten ma zastosowanie także do środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej, o której mowa w art. 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Art. 1302 § 3 k.p.c. posługuje się bowiem pojęciem opłaty w stałej wysokości, a więc opłaty określonej kwotowo. Do takich opłat należy zatem opłata podstawowa od apelacji określona kwotowo. Podobne stanowisko zaprezentował Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 lipca 2008 r. w sprawie II UZ 29/08 (LEX nr 497706). Należało więc stwierdzić, że nieopłacona apelacja wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika podlegała odrzuceniu bez uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty w myśl art. 1302 § 3 k.p.c..

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z 30 marca 2010 r. skarżący podniósł, że nie zgadza się z przedstawionym tam stanowiskiem. Jego zdaniem „Sąd Okręgowy błędnie zastosował przepis art. 8 cytowanej ustawy do sprawy z zakresu prawa pracy. Art. 8 stanowi, iż przepisy niniejszej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Ustępy 2-5 regulują postępowania dotyczące jurysdykcji krajowej, a zatem zdanie pierwsze art. 8 dotyczy spraw związanych z jurysdykcją krajową i do spraw 3 powiązanych z jurysdykcją krajową mają zastosowanie przepisy aktualne, jak i dotychczasowe ( z zastrzeżeniem ust. 2 - 5) w zależności od kiedy zostały wszczęte.

Do przedmiotowej sprawy zastosowanie ma art. 9 ustawy mówiący o tym, że ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 5, 9, 12 i 15 - 18 oraz pkt 78 w zakresie dodawanych art. 1153 (4), art. 1153 (5), art. 1153(7) i art. 1153(8), a także art. 7 pkt 1 i 3 - 5, które wchodzą w życie z dniem 12 grudnia 2008 r. W art. 9 nie wymieniono art. 1 pkt 3, który uchyla § 3 i 4 art. 1302 Zatem z dniem 1 lipca 2009 r. uchylone przepisy nie obowiązują bez względu na termin wszczęcia postępowania.” Mając powyższe na uwadze, powód zarzucił Sądowi Okręgowemu błędne zastosowanie ustawy zmieniającej k.p.c. przez przyjęcie i zastosowania art. 8 cytowanej ustawy zamiast zastosowanie art. 9 tejże ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu, a rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego, jak również zaprezentowana tam argumentacja są prawidłowe. Orzecznictwo Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje, że art. 1302 § 3 k.p.c. ma zastosowanie do środków zaskarżenia wniesionych również po dniu 1 lipca 2009 r., jeżeli pozew wszczynający postępowanie został wniesiony przed tą datą (art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. Nr 234, poz. 1571). Apelacja wniesiona przez adwokata lub radcę prawnego, nienależycie opłacona opłatą w wysokości stałej lub stosunkowej, podlega odrzuceniu bez wezwania do usunięcia tego braku na podstawie art. 3986 § 2 w związku z art. 1302 § 1 k.p.c., także po uchyleniu art. 1302 § 3 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., II PZ 22/09 oraz z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZ 59/09, postanowienie SN z dnia 17 marca 2010 r., II CZ 109/09; postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 13/10; postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 15/10, postanowienie SN z dnia 6 października 2010 r., II CZ 101/10; postanowienie SN z dnia 13 października 2010 r., II UZ 22/10; niepublikowane). 4 Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2010 r.

II UZP 4/10, mająca moc zasady prawnej, która stanowi, że: „Nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1 k.p.c.)”. Zasadniczy problem przedmiotowej uchwały dotyczył rozstrzygnięcia, czy wniesienie skargi kasacyjnej, jako środka zaskarżenia prawomocnego orzeczenia, jest wszczęciem nowego postępowania, czy też jest kontynuacją dotychczasowego postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone prawomocne orzeczenie.

Podjęta uchwała znajduje zastosowanie wyłącznie do sytuacji związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej, chociaż rozważania zawarte w uzasadnieniu dotyczą również innych środków zaskarżenia orzeczeń prawomocnych. Apelacja, jako środek zaskarżenia nieprawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, do tej kategorii nie należy. Z tych względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.