Supreme Court dismissed request to amend judgment regarding legal aid costs due to missing expense list and misclassification.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected a request to amend its previous judgment concerning the allocation of legal aid costs. The applicant's lawyer submitted a detailed expense list after the fact, claiming it covered travel and photocopying fees not included in the original 120 zł award. The court found the expense list was missing from the original appeal and incorrectly categorized costs for a different type of legal action, thus denying the amendment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 109 k.p.c.; Art. 351 k.p.c.: The court cannot amend a judgment to include costs not properly documented at the time of the ruling or misclassified for a different procedural action.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I BU 6/09 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Halina Kiryło (przewodniczący) SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca) SSN Józef Iwulski w sprawie z odwołania A. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę inwalidy wojennego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 czerwca 2010 r., wniosku ubezpieczonej z dnia 8 lutego 2010 r., o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., I BU 6/09, postanowił oddalić wniosek.
Uzasadnienie Pismem z dnia 2 lutego 2010 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego 8 lutego 2010 r.) adwokat Z. D. wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., I BU 6/09, „w części dotyczącej rozstrzygnięcia o udokumentowanych wydatkach i kosztach pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu do sporządzenia skargi ubezpieczonej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia”, którym to wyrokiem Sąd Najwyższy stwierdził niezgodność z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] z dnia 3 lipca 2007 r. i przyznał na rzecz adwokat Z.D. (będącej 2 pełnomocnikiem z urzędu skarżącej A.
K.) od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 120 zł, powiększoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. W piśmie tym wnioskodawczyni twierdzi, że „do skargi dołączony został wykaz kosztów”, który załączyła też do niniejszego wniosku, a w samej skardze złożyła oświadczenie, że koszty i wydatki przez nią poniesione nie zostały pokryte przez skarżącą A. K. Załączone do wniosku „zestawienie kosztów” opiewa na łączną kwotę 2.725 zł. Wskazane w nim czynności „były konieczne ponieważ jej (skargi) przygotowanie z uwagi na formalne wymogi wymagały znacznego nakładu pracy adwokata wynikającego z konieczności analizy porównawczej przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym i konstytucyjnym”, co wymagało „zapoznania się z orzecznictwem ETS i ETPCZ” i analizy dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego, co z kolei „uzasadniało potrzebę poświęcenia temu zagadnieniu odpowiedniej ilości czasu”.
Zdaniem adwokat Z. D., „rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy o kosztach przyznanej pomocy prawnej z urzędu w wysokości 120 zł nie objęło więc udokumentowanych wydatków na dojazd, opłaty i wykonanie 5 kserokopii skargi. Wobec przedstawionego w załączniku zastawienia uzasadniony jest więc wniosek o uzupełnienie orzeczenia w części dotyczącej rozstrzygnięcia o pozostałych kosztach”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Z przeprowadzonego na zlecenie Sądu Najwyższego postępowania sprawdzającego, czy do wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lipca 2007 r., był dołączony załącznik w postaci spisu kosztów, wynika, że pełnomocnik skarżącej nie dołączyła takiego spisu.
W konsekwencji, bez „załączonego zestawienia”, które powinno być zgłoszone najpóźniej przez zakończeniem posiedzenia niejawnego poprzedzającego wydanie wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r. (art. 109 k.p.c.), Sąd Najwyższy mógł uwzględnić zgłoszony wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu tylko według norm przepisanych. Niezależnie od tak ustalonej okoliczności, z „załącznika zestawienia kosztów”, które pełnomocnik skarżącej dołączyła dopiero do wniosku o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., wynikało, że adwokat J.
D. wykazała w treści tego spisu między innymi 1. opłatę podstawową 3 „za wniesienie skargi kasacyjnej”, 2. dojazdy do siedziby Sądu w celu zapoznania się z aktami sprawy oraz 3. wykonywanie kserokopii - „koszty poniesione” w łącznej kwocie 125 zł. Ponadto wskazała 28 godzin pracy adwokata za przygotowanie i sporządzenie skargi, płatne po 100 zł „za godzinę pracy adwokata”, tyle że przypisała wyliczone z tego tytułu wynagrodzenie również do „skargi kasacyjnej”. Tymczasem przedmiotem rozpoznania był inny rodzaj skargi, bo skarga na niezgodność z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego i dlatego wydatki jednego adwokata oraz jego wynagrodzenie nie mogły być uwzględnione wedle kosztów sporządzenia i wniesienia „skargi kasacyjnej”, której adwokat J.
D. nie wnosiła ani nie sporządzała. W takich okolicznościach sprawy Sąd Najwyższy nie miał możliwości przyznania adwokat J. D. kosztów pomocy prawnej za wniesienie i sporządzenie „skargi kasacyjnej” według zestawienia kosztów dotyczących tego środka zaskarżenia, którego adwokat J. D. nie wnosiła, nie sporządzała, ani nawet nie sprostowała zestawienia kosztów jako dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu drugiej instancji, a nie „skargi kasacyjnej”. Sąd Najwyższy nie ma możliwości ani obowiązku domyślania się, wyręczania lub prostowania profesjonalnego pełnomocnika procesowego w profesjonalnym, a zatem precyzyjnym i dokładnym wskazaniu kosztów procesu strony reprezentowanej przezeń w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, która nie była „skargą kasacyjną”.
Wreszcie Sąd Najwyższy zawarł w wydanym wyroku orzeczenie o kosztach, przeto nie zachodziły przesłanki żądania uzupełnienia wyroku w zakresie przyznanych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w rozumieniu art. 351 k.p.c., nawet gdyby przyznane koszty nie satysfakcjonowały pełnomocnik skarżącej. Takie okoliczności sprawiły, że Sąd Najwyższy uwzględnił zawarty przez adwokat J. D. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wniosek o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie tej skargi jedynie według norm przepisanych, która w sprawie o rentę wynosi przyznaną jej kwotę 120 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r.