Supreme Court dismisses appeal against first-instance judgment for non-appealable procedural error.

Sygn. akt II BP 22/09 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa K. T. przeciwko A. Sp. z o.o. w W. o uchylenie się od skutków oświadczenia woli, przywrócenie do pracy, wynagrodzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2010 r., skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 lutego 2008 r., odrzuca skargę. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie K.

T. przeciwko A. sp. z o.o. o uchylenie się od skutków oświadczenia woli, przywrócenie do pracy, wynagrodzenie, wyrokiem z 26 lutego 2008 r. ustalił, że powód 27 marca 2007 r. skutecznie uchylił się od skutków oświadczenia woli złożonego 22 marca 2007 r. pod wpływem błędu; umorzył postępowanie w zakresie roszczenia o przywrócenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Rejonowego pełnomocnik powoda zaskarżył część wyroku - tj. pkt. 2 - umarzający 2 postępowanie w zakresie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy; opierając skargę na naruszeniu przepisów postępowania tj. art. 321 k.p.c., zgodnie z którym Sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie - a tak się stało w wypadku zaskarżonego wyroku, ponieważ Sąd umorzył postępowanie w sprawie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, chociaż powód nie zrzekał się tego wynagrodzenia;

Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody wskazano wyrok Sądu Rejonowego z dnia 24 lutego 2009 r., oddalający powództwo o zapłatę wynagrodzenia w kwocie 35.728 zł za 2007 r.; Wskazano, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie nastąpiło drogą apelacji, ponieważ najważniejsza jego część (pkt.

1) jest korzystna dla powoda i czekano na apelację ze strony pozwanej. Ponadto do dnia wydania wyroku przez Sąd Rejonowy powód i jego pełnomocnik nie zdawali sobie sprawy, że zaskarżony zapis będzie podstawą do oddalenia roszczenia o wynagrodzenie. W sprawie wniesiono o stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem, to jest z art. 321 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych.

Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje artykuł 4241 § 2 k.p.c. który stanowi, że w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w 3 sprawie wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

Skarga została wniesiona od wyroku Sądu pierwszej instancji, od którego nie wniesiono apelacji, tak więc jej dopuszczalność można rozpatrywać jedynie w odniesieniu do art. 4241 § 2 k.p.c.. Nie tylko jednak nie powołano niniejszego przepisu jako podstawy wniesienia skargi, ale w żaden sposób nie podjęto próby wykazania, jak również nie wynika to z samej skargi, że w niniejszej sprawie doszło do „naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela”. Z powołanych względów skarga, jako niedopuszczalna w oparciu o art. 4241 § 1 i 2 k,p.c., podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c.