Supreme Court dismissed appeal for invalidating final judgment due to failure to cite specific violated legal provision.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to declare the final labor court judgment unlawful. The appellant failed to identify the specific legal provision violated by the lower court's decision, despite citing the grounds for the appeal. The court ruled that this omission rendered the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidation of a final judgment is inadmissible if it fails to specify the exact legal provision allegedly violated, as this requirement is independent of stating the appeal's grounds.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II BP 18/09 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa E. Ż. przeciwko D. P. - Komornikowi Sądowemu Rewiru V przy Sądzie Rejonowym w S. o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2010 r., skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 14 lutego 2008 r., odrzuca skargę i przyznaje stronie powodowej od strony pozwanej kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Uzasadnienie Sąd Okręgowy w S. – VI Wydział Pracy – wyrokiem z 14 lutego 2008 r. po rozpoznaniu sprawy z powództwa E. Ż. przeciwko D. P. Komornikowi Sądowemu Rewiru V przy Sądzie Rejonowym w S. o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w S. – X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych – z 29 października 2007 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od 2 pozwanego na rzecz powódki 8 700 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę i zasądził od pozwanego na rzecz powódki 150 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje.
Pozwany wniósł na orzeczenie Sądu Okręgowego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego – art. 45 k.p.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga powinna zawierać:
1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części;
2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie;
3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne;
4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy;
5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe;
6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Ponadto § 2 stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Każde z sześciu wymagań z art. 4245 § 1 k.p.c. powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine (postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 kwietnia 2007 r., I BP 18/07, Lex nr 489024, 8 stycznia 2008 r., I BP 48/07, Lex nr 442671, 20 listopada 2006 r., I BP 11/06, OSNP 2007, nr 21-22, poz. 319).
Wniesiona skarga nie spełniała jednego z powołanych wyżej konstrukcyjnych składników skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 3 orzeczenia. Zasadnicze uchybienie polegało na niepowołaniu przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3). Wymóg ten jest samoistny i niezależny od wymogu wskazania podstaw skargi o stwierdzenie niezgodności (postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lipca 2006 r., I BU 2/06, Lex nr 489027). Ustanowienie w art. 4245 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.c. dwóch odrębnych wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym.
Istnieje bowiem zasadnicza różnica między przepisami, które zostały naruszone, i przepisami (przepisem), z którymi (z którym) zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Zakresy tych przepisów nie muszą się pokrywać (postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 kwietnia 2007 r., I BU 2/07, Lex nr 489026, 19 kwietnia 2007 r., I BP 18/07, Lex nr 489024, wyrok Sądu Najwyższego z 30 listopada 2007 r., IV CNP 123/07, Lex nr 492166). W przedmiotowej skardze powołano podstawę, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
W szczególności nie spełnia wymagania z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia (postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 listopada 2006 r., II BU 4/06, niepubl.; 19 kwietnia 2007 r., I BP 18/07, Lex nr 489024). W związku z powyższym, wniesiona skarga, jako niespełniająca wymagań z art. 4245 § 1 jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.).