Legislator Case Law & Legislation
III CO 8/08 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for retrial regarding inadmissible cassation claims and court fees.

Case Number III CO 8/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the plaintiffs' appeal for retrial, dismissing the claims of A. M. and J. M. as inadmissible while transferring fee-related requests to the District Court. The plaintiffs argued that a Constitutional Court ruling invalidated the Supreme Court's previous dismissal of their cassation complaints, yet the Court found the original cassation claims themselves were inadmissible due to failing to meet monetary thresholds. Consequently, the Court held that the Constitutional Court ruling only affected the procedural basis for dismissal, not the fundamental inadmissibility of the underlying claims, rendering the retrial request without merit.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4011 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 190 ust. 4 Konstytucji: A Constitutional Court ruling declaring a statute unconstitutional does not automatically render a final decision on inadmissible cassation claims subject to retrial under Art. 4011 k.p.c. if the inadmissibility stems from substantive procedural defects like failing to meet monetary thresholds.

Keywords

AI generated
inadmissible cassation claim retrial procedure Constitutional Court ruling monetary threshold court fees allocation procedural defect joint litigation

Cited Legislation

AI generated
Art. 4011 k.p.c.
4 Konstytucji oraz – w postępowaniu cywilnym - art. 4011 k.p.c. Dlatego należy uznać dopuszczalność wznowienia na przytoczonej podstawie prawomocnych orzeczeń wydanych w postępowaniu cywilnym, przed ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
nie osiągały progu dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o roszczenia majątkowe a zatem zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., ich skargi kasacyjne były niedopuszczalne.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
podstawy odrzucenia skargi wymienionej w art. 3986 § 2 k.p.c., ponieważ była ona wówczas wystarczająca.
Art. 190 ust. 4 Konstytucji
3 Takie zdarzenie, jak niezgodność z prawem (ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego) orzeczenia sądu albo rozstrzygnięcia innego organu podlegają kontroli instancyjnej lub nadzwyczajnej, a nie wznowieniu na podstawie określonej w art. 190 ust. 4 Konstytucji oraz – w postępowaniu cywilnym - art.
Art. 1262 § 1 k.p.c.
Stosownie do art. 1262 § 1 k.p.c. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, natomiast art.
Art. 410 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. uznał skargę o wznowienie postępowania za niedopuszczalną i odrzucił ją w części wskazanej w pkt 2 postanowienia.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 2 Konstytucji
3 i art. 2 Konstytucji, stwierdzoną wyrokiem Trybunału 2 Konstytucyjnego z 1 lipca 2008 r.
art. 190 ust. 4 Konstytucji
3 Takie zdarzenie, jak niezgodność z prawem (ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego) orzeczenia sądu albo rozstrzygnięcia innego organu podlegają kontroli instancyjnej lub nadzwyczajnej, a nie wznowieniu na podstawie określonej w art. 190 ust. 4 Konstytucji oraz – w postępowaniu cywilnym - art.
art. 407 § 2 k.p.c
Wskazuje na to również sposób liczenia biegu terminu (art. 407 § 2 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CO 8/08 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Strus w sprawie z powództwa Z. K., K. M., M. M., A. M. i J. M. przeciwko "R.(…)" sp. z o.o. w K., Skarbowi Państwa - Wojewodzie A. i Prokuraturze Okręgowej w K. oraz Gminie Miejskiej K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2008 r., na skutek skargi powodów o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt III CSK (...), 1. odrzuca skargę powódek A.

M. i J. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2008 r., sygn. akt III CSK (...), 2. przekazuje Sądowi Okręgowemu w K. wnioski Z. K., K. M. i M. M. o zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu o wznowienie postępowania kasacyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2008 r., sygn. akt III CSK (...). Uzasadnienie Sąd Najwyższy postanowieniem z 22 czerwca 2007 r. sygn. akt III CSK (...) odrzucił skargę kasacyjną powodów Z. K., K.

M., M. M., A. M. i J. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego z 27 lipca 2006 r., sygn. akt I ACa (…), bowiem nie zawierała ona wniosku o przyjęcie do rozpoznania z uzasadnieniem. W dniu 3 października 2008 r. powodowie reprezentowani przez pełnomocnika- adwokata wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego wymienionym wyżej postanowieniem, wskazując niezgodność art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowiących podstawę postanowienia Sądu Najwyższego, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji, stwierdzoną wyrokiem Trybunału 2 Konstytucyjnego z 1 lipca 2008 r. sygn. akt SK 40/07, opublikowanym w Dz.

U. Nr 120, poz. 779 z 8 lipca 2008 r. Skarżący domagali się uchylenia postanowienia Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2007 r. sygn. III CSK (...) wraz zasądzeniem kosztów postępowania a także zwolnienia powodów od „ponoszenia kosztów postępowania” na podstawie art. 100 ust. 2 w związku z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 1 lipca 2008 r. orzekł, że art. 3984 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) jest zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że art. 3986 § 2 i 3 w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie - bez wezwania do usunięcia braków - skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji.

Zgodnie z art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ma moc obowiązującą z dniem ogłoszenia, chyba że Trybunał określi inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Skutek określony w taki sposób nie może być inaczej rozumiany niż prospektywnie, jednak w odniesieniu do stanów ukształtowanych prawomocnym orzeczeniem sądu lub rozstrzygnięciem innego organu zasada działania na przyszłość doznaje wyłomu w art. 190 ust. 4 Konstytucji stanowiącego, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.

Powoływany przepis nie pozwala uznać, że wyrok Trybunału stwierdzający niezgodność aktu normatywnego z aktem wyższego rzędu mógłby mieć zastosowanie tylko do orzeczenia, które uprawomocniło się po jego ogłoszeniu, byłby to bowiem przypadek niezgodności z prawem już ukształtowanym i promulgowanym. Wskazuje na to również sposób liczenia biegu terminu (art. 407 § 2 k.p.c.). 3 Takie zdarzenie, jak niezgodność z prawem (ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego) orzeczenia sądu albo rozstrzygnięcia innego organu podlegają kontroli instancyjnej lub nadzwyczajnej, a nie wznowieniu na podstawie określonej w art. 190 ust. 4 Konstytucji oraz – w postępowaniu cywilnym - art. 4011 k.p.c. Dlatego należy uznać dopuszczalność wznowienia na przytoczonej podstawie prawomocnych orzeczeń wydanych w postępowaniu cywilnym, przed ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

W rozpoznawanej sprawie właściwy do orzekania w przedmiocie wznowienia postępowania jest Sąd Najwyższy. Skarga złożona przez pozwanych, jak każde pismo wszczynające postępowanie, podlega badaniu pod kątem warunków formalnych oraz obowiązkowi uiszczenia opłaty. Stosownie do art. 1262 § 1 k.p.c. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, natomiast art. 3 ust. 2 pkt 8 lit.a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewiduje opłatę sądową m.in. od skargi o wznowienie postępowania.

Ze względu na współuczestnictwo po stronie powodowej, należy ponadto zwrócić uwagę na art. 4 tej ustawy wymagający indywidualnej kontroli spełnienia fiskalnego obowiązku strony wobec Skarbu Państwa. Z przepisu wskazanego wynika pierwszeństwo rozstrzygnięcia kwestii opłat, jako wstępnej wobec istoty postępowania, dlatego kierując się art. 117 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd Najwyższy przekazał wniosek Sądowi Okręgowemu w K. do rozpoznania wniosku powodów wymienionych w pkt 2. postanowienia.

Odnośnie do powodów A. M. i J. M. skarga została uznana za niedopuszczalną. Z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z 27 lipca 2006 r., zaskarżonego skargą kasacyjną przez powodów wynika, że J. M. oraz A. M. żądały zasądzenia na rzecz każdej z nich odszkodowania w wysokości indywidualnie oznaczonej. Roszczenie powódek oraz pozostałych powodów oparte było na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej, co oznacza, że zachodziło między nimi współuczestnictwo procesowe formalne (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.). Kwoty dochodzone przez A.

M. i J. M. nie osiągały progu dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o roszczenia majątkowe a zatem zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., ich skargi kasacyjne były niedopuszczalne. Okoliczności tej nie zmienia wskazanie przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2007 r. podstawy odrzucenia skargi wymienionej w art. 3986 § 2 k.p.c., ponieważ była ona wówczas wystarczająca. W razie wznowienie postępowania i uchylenia postanowienia objętego skargą, przedmiotem ponownego rozpoznania byłaby nadal 4 skarga kasacyjna wniesiona 28 grudnia 2006 r., a przedmiotem postępowania naprawczego byłby tylko „brak pisma” wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. W takiej sytuacji wykładnia językowa art. 4011 k.p.c. prowadząca do wniosku o konieczności wznowienia postępowania i uchylenia (w tej części) postanowienia Sądu Najwyższego odpowiadającego prawu nie może być akceptowana, gdyż prowadziłaby do wniosku o nieracjonalności ustawodawcy.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. uznał skargę o wznowienie postępowania za niedopuszczalną i odrzucił ją w części wskazanej w pkt 2 postanowienia.