Legislator Case Law & Legislation
V CO 36/07 AI generated

Supreme Court dismisses retrial appeal as unconstitutional provision regarding lack of written reasoning did not form the basis of the decision.

Case Number V CO 36/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the appellant's request to retry the proceedings regarding a cassation appeal that had previously been dismissed without written reasoning. The appellant argued that a Constitutional Court ruling invalidating the lack-of-reasoning clause retroactively justified reopening the case, while also contesting the validity of the court's composition due to a delegation error. The court held that the unconstitutional provision concerned only the procedural duty to write a reason, not the substantive grounds for dismissing the appeal, and thus could not serve as a basis for retrial under the law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 4011 k.p.c.; The invalidation of a procedural rule requiring written reasoning for a cassation dismissal does not retroactively alter the substantive grounds for that dismissal, precluding a retrial based solely on the lack of reasoning.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal written reasoning requirement Constitutional Court ruling retroactive effect retrial proceedings procedural defect substantive grounds

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 2 k.p.c.
731), stwierdzający niezgodność art. 3989 § 2 k.p.c. zdanie drugie z art.
Art. 4011 k.p.c.
w związku z art. 4011 k.p.c., wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r., sygn.
Art. 410 § 1 k.p.c.
4 W konsekwencji skarga, jako nie oparta na ustawowej podstawie, podlega odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. (por.
Art. 379 pkt 4 k.p.c.
Art. 77 § 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych
Sąd Najwyższy uchwałą pełnego składu z dnia 14 listopada 2007 r., BSA I- 4110-5/07 orzekł, że ustawowe uprawnienie ministra sprawiedliwości do delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie (art. 77 § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r.
Art. 37 ust. 5 ustawy o Radzie Ministrów
1070 ze zm.) może być w jego zastępstwie (art. 37 ust.
Art. 37 ust. 1 ustawy o Radzie Ministrów
1070 ze zm.) może być w jego zastępstwie (art. 37 ust.
Art. 61 § 6 ustawy o Sądzie Najwyższym
Zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r.
art. 399 § 2 k.p.c
W uzasadnieniu skargi powołano się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 399 § 2 k.p.c.
art. 4011 k.p.c
w związku z art. 4011 k.p.c., wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r., sygn.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CO 36/07 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie z powództwa A.P. przeciwko „G.” S.A. z/s o uchylenie uchwały, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2007 r., skargi strony pozwanej o wznowienie postępowania w sprawie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 12 maja 2006 r. sygn. akt [...] zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt [...] odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej strony pozwanej G. S.A. wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 12 maja 2006 r. Stosownie do art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego nie zostało pisemnie uzasadnione. W skardze o wznowienie postępowania strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia Sądu Najwyższego w całości i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W uzasadnieniu skargi powołano się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 399 § 2 k.p.c. w związku z art. 4011 k.p.c., wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt SK 68/06 (Dz.U. z dnia 15 czerwca 2007 r.

Nr 106, poz. 731), stwierdzający niezgodność art. 3989 § 2 k.p.c. zdanie drugie z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Strona skarżąca, wnosząc o zmianę postanowienia Sądu Najwyższego i w konsekwencji przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jako dodatkową okoliczność wspierającą wniosek o przyjęcie tej skargi, wskazała na nieważność postępowania wynikającą z orzekania w składzie Sądu Okręgowego przez sędziego delegowanego, którego delegacja nie pochodzi od Ministra Sprawiedliwości. Skarżący powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt III CZP 81/07 (OSNC 2007/10/154), zgodnie z którą uprawnienie do delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i nie może być przenoszone na inne osoby.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt SK 68/06 został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 15 czerwca 2007 r., a zatem od tego dnia wszedł w życie. Postanowienie Sądu Najwyższego zostało wydane dnia 20 grudnia 2006 r., pod rządami obowiązujących przepisów k.p.c. sprzed wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r., tj. art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c. stanowiącego, że postanowienie o odmowie przyjęcia skargi 3 kasacyjnej do rozpoznania nie wymaga pisemnego uzasadnienia. Dopiero po zakwestionowaniu przez Trybunał Konstytucyjny art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c., od dnia 15 czerwca 2007 r., Sąd Najwyższy uzasadnia pisemnie postanowienia odmawiające przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Należy podkreślić, że zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny przepis art. 3989 § 2 k.p.c. zdanie drugie dotyczy kwestii procesowych, a zatem orzeczenie Trybunału nie ma mocy wstecznej. Zgodnie z art. 4011 k.p.c. wznowienia postępowania można żądać w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r. stwierdza niezgodność z Konstytucją art. 3989 § 2 k.p.c. zdanie drugie, tj. tego jedynie elementu instytucji przesądu, który zwalnia Sąd Najwyższy z obowiązku uzasadnienia postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Podstawę zaskarżonego postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowił natomiast art. 3989 § 1 k.p.c., który do tej pory nie został zmieniony ani zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny. Nie uległy zatem zmianie kryteria przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r. dotyczył kwestii sporządzenia pisemnego uzasadnienia, a więc czynności późniejszej w stosunku do czynności decyzyjnej Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Unormowanie kwestii sporządzenia pisemnego uzasadnienia nie stanowiło podstawy orzekania o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ani nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Na podstawie art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c. Sąd Najwyższy jedynie nie uzasadniał pisemnie swojego rozstrzygnięcia. Przepis zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny nie stanowił zatem podstawy rozstrzygnięcia objętego skargą o wznowienie postępowania. 4 W konsekwencji skarga, jako nie oparta na ustawowej podstawie, podlega odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2007 r., sygn. akt.

III CO 8/07 nie publ., z dnia 9 listopada 2007 r., II CO 18/07, nie publ.). Ustosunkowując się z kolei do podniesionego przez skarżącego zarzutu nieważności wynikającego z art. 379 pkt 4 k.p.c., należy wskazać, że nieważność nie zachodzi w przypadku orzekania w składzie sądu przez sędziego delegowanego na podstawie delegacji podpisanej przez podsekretarza stanu w ministerstwie sprawiedliwości, a nie przez ministra sprawiedliwości. Sąd Najwyższy uchwałą pełnego składu z dnia 14 listopada 2007 r., BSA I- 4110-5/07 orzekł, że ustawowe uprawnienie ministra sprawiedliwości do delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie (art. 77 § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r.

Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. nr 98, póz. 1070 ze zm.) może być w jego zastępstwie (art. 37 ust. 5 ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów, tj. Dz.U. z 2003 r. nr 24, poz. 199 ze zm.) albo z jego upoważnienia (art. 37 ust. 1 ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów, tj. Dz.U. z 2003 r. nr 24, poz. 199 ze zm.) wykonywane przez sekretarza stanu lub podsekretarza stanu. Zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. z 2002 r., nr 240, poz. 2052 ze zm.) uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z chwilą ich podjęcia uzyskują moc zasad prawnych i wiążą wszystkie składy orzekające Sądu.

W konsekwencji orzeczono, jak w sentencji postanowienia.