Supreme Court vacates appeal decision due to unclear identification of the valid motion for retrial filing.

Sygn. akt IV CZ 109/07 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Antoni Górski (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie ze skargi powódki o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa G.K. przeciwko Lokatorsko Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "O." o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2007 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt [...], uchyla zaskarżone postanowienie; oddala wniosek pełnomocnika powódki adw.

K.P. ustanowionego z urzędu o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej za sporządzenie zażalenia. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 24 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę G.K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Tegoż Sądu z dnia 28 marca 2002 r., uznając, że skarga została wniesiona po upływie trzymiesięcznego terminu ustawowego, który minął w dniu 25 lipca 2006 r. W zażaleniu pełnomocnik powódki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niezależnie od argumentacji przytoczonej w zażaleniu, należy przede wszystkim zauważyć, iż na podstawie uzasadnienia Sądu Apelacyjnego nie jest możliwe jednoznaczne i precyzyjne ustalenie, które z pism powódki Sąd ten potraktował ostatecznie jako właściwą skargę o wznowienie postępowania. Z akt sprawy wynika, że powódka składała skargi o wznowienie postępowania kilkakrotnie. Między innymi w dniu 27 czerwca 2006 r., powołując się na wykrycie nowych okoliczności w postaci rozliczenia kosztów budowy. Skarga ta została jednak zwrócona, gdyż uzupełnienie jej braków uznano za spóźnione.

Sąd Apelacyjny potraktował pismo powódki z dnia 18 lipca (k. 988) jako kolejną skargę i postanowieniem z dnia 30 października 2006 r. przekazał „skargę Sądowi Okręgowemu w G. z dnia 18 lipca 2006 r. wraz z uzupełnieniami” do merytorycznego rozpoznania (k. 1014). Sąd Okręgowy odrzucił tę skargę, jako spóźnioną, gdyż uznał, że powódka dowiedziała się o podstawie wznowienia w marcu 2006 r. a więc skarga z dnia 18 lipca 2006 r. wniesiona została po terminie z art. 407 § 1 k.p.c. Na skutek zażalenia powódki na to postanowienie Sąd Apelacyjny uchylił je i przejął skargę do rozpoznania.

Zaskarżonym postanowieniem skarga została odrzucona, jako spóźniona. Z motywów tego orzeczenia nie wynika w sposób jednoznaczny, które pismo Sąd Apelacyjny uznał za „właściwą” skargę i dlaczego. Z przedstawionego przebiegu sprawy zdaje się wynikać, że tym pismem zawierającym skargę powinno być pismo powódki z dnia 18 lipca 2006 r. Tymczasem Sąd Apelacyjny wrócił niejako w swoim uzasadnieniu do pisma z dnia 27 czerwca 2006 r., traktując je ponownie jako 3 skargę o wznowienie, a pismo z dnia 18 lipca jedynie jako „pismo doprecyzowujące” skargę.

Tym samym wykazał niekonsekwencję procesową, której nie da się usunąć w postępowaniu zażaleniowym. Nie trzeba bliżej wyjaśniać, iż kwestia, które pismo uznane zostało za skargę ma znaczenie tak podstawowe, że wątpliwości w tym przedmiocie stanowią samodzielną i wystarczającą podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 3941 § 2 w zw. z art. 39815 k.p.c.). To orzeczenie uchylające zapadło niezależnie od argumentacji zażalenia, w którym żalący się prezentuje nietrafne stanowisko, iż niezłożenie odpisu skargi o wznowienie postępowania na skutek wezwania przewodniczącego nie stanowi braku formalnego tego pisma procesowego, z powodu którego skarga podlegałaby zwrotowi.

Skoro zaś uwzględnienie zażalenia nastąpiło w całości z przyczyn o których autor w jego uzasadnieniu zupełnie nie wspomina, nie ma merytorycznego uzasadnienia wniosek o przyznanie mu, jako adwokatowi z urzędu, od Skarbu Państwa kosztów sporządzenia tego środka zaskarżenia (por. podobne stanowisko Sądu Najwyższego prezentowane w postanowieniach z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123 czy z dnia 14 sierpnia 1997 r., II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3, poz. 40). Dlatego wniosek w tym przedmiocie został oddalony.