Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
III CO 18/07 AI generated

Polish Supreme Court dismisses jurisdiction designation request as local court rules suffice for venue.

Case Number III CO 18/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to designate a competent court for a mediation summons request. The applicant argued for specific jurisdiction, but the Court found that existing local venue rules under the Code of Civil Procedure already established a Polish court's authority. Consequently, the request for a Supreme Court designation was unnecessary and rejected.

Legislator headnote

AI generated

Art. 45 k.p.c.; Art. 34 k.p.c.; Art. 1103 pkt 3 k.p.c.; When local venue rules establish a Polish court's jurisdiction, a request to designate a specific court under Art. 45 k.p.c. is dismissed as unnecessary.

Keywords

AI generated
jurisdiction designation venue rules mediation summons Code of Civil Procedure local venue supreme court ruling contract performance

Cited Legislation

AI generated
Art. 45 k.p.c.
zwrócił się do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c. właściwego miejscowo sądu, do którego należy skierować sprawę z wniosku V.
Art. 34 k.p.c.
Taką normą jest art. 34 zd.
Art. 1103 pkt 3 k.p.c.
Jurysdykcja krajowa sądów polskich opiera się w sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności, że wykonanie umowy zawartej pomiędzy stronami ma nastąpić w Polsce.
Art. 454 § 1 i 2 k.c.
40), z uwzględnieniem przepisu art. 454 § 1 i 2 k.c., pojęcie „miejsca wykonania umowy”, przy dochodzeniu roszczeń o spełnienie świadczenia pieniężnego, należy zasadniczo rozumieć jako miejsce zamieszkania lub siedziby wierzyciela.
art. 45 k.p.c
zwrócił się do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c.
art. 1103 pkt 3 k.p.c
Jurysdykcja krajowa sądów polskich opiera się w sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności, że wykonanie umowy zawartej pomiędzy stronami ma nastąpić w Polsce.
art. 45 k.c
Potrzeba oznaczenia sądu właściwego nie istnieje, albowiem zgodnie z art. 45 k.c.

Cited Case Law

AI generated
II CO 16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40)
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 listopada 1991 r., II CO 16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40), z uwzględnieniem przepisu art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CO 18/07 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku V. S.A. przeciwko I. limited w M. o zawezwanie do próby ugodowej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2007 r., na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt [...], odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 3 października 2007 r. Sąd Rejonowy w K. zwrócił się do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c. właściwego miejscowo sądu, do którego należy skierować sprawę z wniosku V. Spółki Akcyjnej przeciwko I. Limited w M. o zawezwanie do próby ugodowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek podlega oddaleniu. Jurysdykcja krajowa sądów polskich opiera się w sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności, że wykonanie umowy zawartej pomiędzy stronami ma nastąpić w Polsce. Potrzeba oznaczenia sądu właściwego nie istnieje, albowiem zgodnie z art. 45 k.c. powstaje ona jedynie wówczas, gdy nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości sądu „w myśl przepisów kodeksu”. Wystarczające jest zatem obowiązywanie jakiejkolwiek normy mogącej (nawet nie w sposób bezwzględny) statuować właściwość miejscową sądu polskiego.

Taką normą jest art. 34 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z którym powództwo o ustalenie istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, jak też o odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy wytoczyć można przed sąd miejsca jej wykonania. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 listopada 1991 r., II CO 16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40), z uwzględnieniem przepisu art. 454 § 1 i 2 k.c., pojęcie „miejsca wykonania umowy”, przy dochodzeniu roszczeń o spełnienie świadczenia pieniężnego, należy zasadniczo rozumieć jako miejsce zamieszkania lub siedziby wierzyciela.

Z tego względu należy przyjąć, że skoro wnioskodawca ma, jak twierdzi, roszczenie do zawezwanego o zwrot świadczenia pieniężnego, spełnionego w wykonaniu zobowiązania, które wygasło na skutek wykonania prawa odstąpienia, to w sprawie istnieje możliwość oznaczenia sądu właściwego bez potrzeby wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia w tym przedmiocie. Mając na względzie powyższe, wniosek na podstawie art. 45 a contrario k.p.c. należało oddalić.