Supreme Court dismisses appeal against bankruptcy administrator removal order as it does not end the bankruptcy proceedings. The court defines procedural closure strictly to reject the claim. The decision clarifies that interim rulings do not terminate the entire bankruptcy process. The court rejects the claim because the order removing the administrator does not conclude the bankruptcy proceedings. The court defines 'concluding order' narrowly to exclude interim rulings. The decision establishes that only specific final orders end bankruptcy proceedings. The court dismisses the appeal as the order was not a concluding decision. The ruling clarifies the scope of appeals against bankruptcy-related orders. The court rejects the claim based on procedural finality requirements. The decision limits appeal rights to orders ending the entire bankruptcy process.

Sygn. akt I CNP 56/07 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie ze skargi L.B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt [...] wydanego w sprawie z urzędu w postępowaniu upadłościowym U. Spółki z o.o. w przedmiocie odwołania syndyka L.B., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2007 r. odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 7 lutego 2007 r. oddalił zażalenie L.B. na postanowienie Sądu Rejonowego w W. w części orzekającej o odwołaniu L.B. z funkcji syndyka masy upadłości w postępowaniu upadłościowym „U." sp. o.o. Od postanowienia z dnia 7 lutego 2007 r. L.B. wniosła na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. skargę, w której żądała stwierdzenia niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje - przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 424 § 1 k.p.c. – od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach wskazanych w art. 4241 § 2 k.p.c. także od takiego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji. W świetle przytoczonego uregulowania zasadniczego znaczenia nabiera kwestia czy zaskarżone postanowienie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. Wyjaśnienie tej kwestii, istotnej z punktu widzenia zaskarżalności orzeczeń skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wymaga zdefiniowania pojęcia „postanowienie kończące postępowanie w sprawie".

W judykaturze i doktrynie pojęcie to jest definiowane rozbieżnie i przy zastosowaniu różnych kryteriów. Można spotkać wypowiedzi, według których postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie są: takie, które zamykają drogę do wydania wyroku; po wydaniu których dalsze postępowanie nie może się toczyć; które kończą sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd; w wyniku których wykluczona zostaje możliwość przedsiębrania w danej sprawie dalszych czynności; które kończą całość postępowania, a nie tylko jego fragment; które zamykają drogę do wydania wyroku; które dotyczą całości sprawy, będąc ostatnim orzeczeniem wydanym w postępowaniu.

Przyjmuje się, że w sformułowaniu „postanowienie kończące postępowanie w sprawie" słowo 3 „sprawa" występuje w znaczeniu materialnoprawnym. W tym ujęciu „sprawę" należy rozumieć jako całość sporu (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1, uchwałę składu 7 sędziów z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz.

22) Uwzględniając dorobek myśli zawartych w przytoczonych poglądach przyjąć należy, że kończącymi postępowanie w sprawie są te postanowienia, których uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej instancji. Przeciwieństwem tych postanowień są postanowienia nie kończące postępowania w sprawie, lecz kończące w postępowaniu sądowym jedynie zagadnienia incydentalne, uboczne. Przedstawiona definicja postanowienia kończącego postępowanie w sprawie sformułowana została na potrzeby sądowego postępowania rozpoznawczego, może jednak stanowić podstawę definiowania tego pojęcia w postępowaniu upadłościowym.

Sąd Najwyższy wypowiadając się co do charakteru postanowienia sędziego-komisarza i sądu w przedmiocie listy wierzytelności, wydanych na podstawie art. 161 § 2 i 165 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) stwierdził, że nie kończą one postępowania upadłościowego jako całości. Nie przesądzają również o zasadności wierzytelności, gdyż jej uznanie lub odmowa uznania skutkuje tylko w ramach postępowania upadłościowego i nie wyłącza stosownego powództwa po jego ukończeniu (postanowienie SN z dnia 20 grudnia 1996 r., II CKU 68/96, niepubl.).

W postanowieniu z dnia 14 listopada 1996 r., I CKU 28/96, Sąd Najwyższy uznał, że orzeczeniami kończącymi postępowanie upadłościowe są wydane na podstawie art. 196, 217 i 218 Prawa upadłościowego, natomiast inne postanowienia, wydawane w licznych kwestiach wpadkowych, nie mają takiego charakteru. Podzielając stanowisko wyrażone w powołanych orzeczeniach, stwierdzić należy, że postanowienie o odwołaniu z funkcji syndyka masy upadłości nie jest postanowieniem kończącym postępowanie upadłościowe. Już z tych przyczyn, nie wdając się w analizę samej skargi, należało ją odrzucić (art. 424 § 1 k.p.c.). 4