Supreme Court dismisses appeal due to failure to pay full court fees under Civil Procedure Code. The appeal was rejected because the appellant did not pay the required fee. The court held that the appeal fee is a fixed amount. Consequently, the appeal was dismissed without further notice. The decision clarifies fee calculation rules. This case establishes the strict application of fee payment requirements. The court emphasized procedural compliance over minor discrepancies. The ruling reinforces the importance of adhering to statutory fee obligations. Legal practitioners must ensure accurate fee calculations for appeals. Non-compliance results in automatic dismissal of the appeal. The judgment provides clarity on fee structures in civil proceedings.

Sygn. akt IV CZ 63/07 POSTANOWIENIE Dnia 3 października 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Katarzyna Tyczka-Rote SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca) w sprawie z wniosku B.G. przy uczestnictwie : [...] i Gminy B. o ustanowienie służebności drogi koniecznej i przyłączy : wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, gazowego, telekomunikacyjnego i energii elektrycznej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 października 2007 r., zażalenia uczestników postępowania J.P. i T.P. na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007 r. odrzucił zażalenie J.P. i T.P. na postanowienie tego Sądu z dnia 16 maja 2007 r. odrzucające skargę o wznowienie postępowania w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej.

W uzasadnieniu wskazał, że zażalenie nie zostało należycie opłacone. Żalący uiścili opłatę w wysokości 30 zł., a na podstawie art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”) powinna być uiszczona opłata w wysokości 40 zł. Ta opłata jest opłatą w wysokości stałej, a zażalenie zostało wniesione przez pełnomocnika skarżących, będącego radcą prawnym. Nienależyte uiszczenie opłaty w takich okolicznościach skutkuje odrzuceniem zażalenia na podstawie art. 1302 §3 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., bez wzywania o jej uiszczenie.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 11 czerwca 2007 r. podniesiono zarzut naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. przez jego bezpodstawne zastosowanie. Podkreślono, że odrzucone zażalenie nie zostało wniesione w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej, lecz w sprawie o wznowienie postępowania dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej. Poza tym żalący, wnosząc skargę o wznowienie postępowania, uiścili opłatę w wysokości 40 zł., a nie w wysokości 200 zł., co nie zostało zakwestionowane przez Sąd. Zaznaczono również, że drobne uchybienie, dotyczące 10 zł., wynikające z dwuznaczności nowo uchwalonych przepisów, nie może decydować o odrzuceniu zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 18 u.k.s.c., całą opłatę pobiera się od pozwu i pozwu wzajemnego oraz wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego lub samodzielnej jego części chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej (ust. 1); przepisy ustawy przewidujące pobranie opłaty od pozwu lub wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie stosuje się również do opłaty od apelacji, skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, interwencji głównej, skargi o wznowienie postępowania, skargi 3 o uchylenie wyroku sądu polubownego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (ust. 2).

Określonej w art. 39 ust. 1 u.k.s.c. pkt 1 opłacie stałej w kwocie 200 zł, należnej od wniosku o ustanowienie drogi koniecznej, podlega zatem również skarga o wznowienie postępowania w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej. Z kolei w myśl art. 19 ust. 3 pkt 2 u.k.s.c. od zażalenia, jeżeli co innego nie wynika z przepisów szczególnych, pobiera się piątą część opłaty. W rezultacie od zażalenia w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o wznowienie postępowania w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej należna opłata wynosi 40 zł (1/5 z 200 zł).

Również ta opłata jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8 (poz. 105). W świetle powyższych uwag zażalenie uczestników na postanowienie z dnia 11 czerwca 2007 r. jest bezzasadne. Sąd Okręgowy trafnie wskazał, że zażalenie to podlegało opłacie w wysokości 40 zł, a jej nie uiszczenie w rozpatrywanej sytuacji uzasadniało zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 1302 § 3 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Powyższej oceny nie podważa wcześniejsze niewłaściwe opłacenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej, ani niewielka różnica między kwotą opłaty należnej, a kwotą opłaty rzeczywiście uiszczonej od odrzuconego zażalenia.

Obie te okoliczności są pozbawione doniosłości z punktu widzenia wskazanych wyżej przepisów. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).