Supreme Court dismisses appeal against first-instance ruling due to lack of legal argumentation and procedural requirements.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a final regional court decision refusing the registration of property rights. The applicant argued that the lower court's ruling violated fundamental legal principles and constitutional freedoms, citing a disciplinary action against a notary. The court rejected this claim because the appeal failed to concretely specify which principles were violated or cite the relevant legal provisions, thus failing to meet the strict requirements for extraordinary appeals against first-instance judgments.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 2, 4, 5 k.p.c.: An appeal against a first-instance judgment is admissible only in exceptional cases where fundamental legal principles or constitutional rights are violated, requiring the appellant to concretely identify the violated norms and principles in the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CNP 68/07 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku L.P., B.P., E.P., A.P. i A.P. o wpis w księdze wieczystej Nr [...] prawa własności i służebności osobistej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2007 r., na skutek skargi wnioskodawcy L.P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w T., z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt [...] odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2005 r. Sąd Rejonowy w T. oddalił wniosek L.P., B.., E.P., A.P. i A.P. o wpis w księdze wieczystej prawa własności oraz służebności osobistej. Postanowienie Sądu Rejonowego wnioskodawca L.P. zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje, co do zasady, od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 4241 § 1 k.p.c.). W wyjątkowych wypadkach, tj. gdy jego niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, a strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych, skarga ta może być wniesiona od orzeczenia sądu pierwszej instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.).
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skarżący, spełniając wymagania art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c., powinien przedstawić w skardze jurydyczną argumentację wskazującą, jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka narusza zaskarżone orzeczenie i na czym polega obraza przepisów mających znaczenie dla ich obrony (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 112). Oświadczenie skarżącego – powołujące się na pismo Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 2 grudnia 2005 r. o zawieszeniu notariusza w czynnościach zawodowych – że zaskarżone orzeczenie narusza podstawowe zasady porządku prawnego bez ich konkretyzacji oraz bez uzasadnienia, na czym to naruszenie 3 polega, a także bez wskazania przepisów prawnych, do których obrazy doszło w wyniku naruszenia tych zasad, nie stanowi spełnienia wymagań art. 4241 § 2 k.p.c. Należy zatem uznać, że w sprawie nie zachodzi wypadek wyjątkowy w rozumieniu ww. przepisu.
Ponadto należy stwierdzić, że skarga wnioskodawcy nie spełnia także wymagań przewidzianych art. 4245 § 1 pkt 2, 4, 5 k.p.c. Z tych względów orzeczono, jak na wstępie (art. 4248 § 1 k.p.c. w związku z art. 4241 § 2 k.p.c. oraz art. 4245 § 1 pkt 2, 4 i 5 k.p.c.).