Supreme Court dismisses appeal for non-payment of appeal fee under new Civil Costs Act. The court applies the principle of direct effect of new laws to procedural costs. The appellant failed to pay the required fee, leading to the dismissal of the appeal.

Sygn. akt I CZ 86/06 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Zbigniew Kwaśniewski SSN Zbigniew Strus w sprawie z wniosku M. Spółki z o. o. w W. przy uczestnictwie W.H. o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2006 r., zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 maja 2006 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z 17 maja 2006 r.

Sąd Okręgowy w W. odrzucił apelację uczestnika W. H. z powodu nieopłacenia jej w należnej wysokości. Sąd uznał, że zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.), zaś opłata stała od apelacji w sprawie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej wynosi 100 zł. W zażaleniu uczestnik wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości zarzucając dokonanie błędnej wykładni art. 367 § 1 k.p.c. oraz art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowienie Sądu Rejonowego orzekające zakaz prowadzenia działalności gospodarczej wobec m.in. W. H. wydane zostało w dniu 20 stycznia 2006 r. Postanowienie wraz z uzasadnieniem doręczono uczestnikowi w dniu 3 marca 2006 r. Natomiast apelacja została wniesiona i opłacona w kwocie 30 zł w dniu 17 marca 2006 r. Podstawową zasadą prawa międzyczasowego w dziedzinie procesu cywilnego jest zasada bezpośredniego działania ustawy nowej. Zasada ta wyrażona została w art. XV § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1994 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania cywilnego (Dz.

U. Nr 43, poz. 297 ze zm.). Należy uznać, że zasada ta ma znaczenie ogólne w dziedzinie w prawie procesowym cywilnym (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2001 r. - zasada prawna, III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4. poz. 53, wyrok Sądu Najwyższego z 9 lipca 2003 r., IV CKN 310/01, niepubl.) i znajduje ona również zastosowanie w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, mających charakter przepisów prawa procesowego, która weszła w życie z dniem 2 marca 2006 r.

Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych weszła w życie z dniem 2 marca 2006 r. Istotny wyjątek od zasady bezpośredniego działania ustawy nowej przewidziany został w art. 149 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi, że w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie 3 ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych. W niniejszej sprawie wejście w życie ustawy nastąpiło jeszcze przed doręczeniem uczestnikowi odpisu wyroku Sądu Rejonowego z uzasadnieniem, ale już po zakończeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji.

Nie ulega wątpliwości, że wniesienie apelacji miało natomiast miejsce w czasie obowiązywania nowej ustawy o kosztach sądowych. Wniesienie apelacji inicjuje postępowanie odwoławcze przed sądem drugiej instancji ~ mimo że jest czynnością podejmowaną jeszcze przed sądem pierwszej instancji - stanowi co do zasady pierwszą czynność postępowania apelacyjnego. Skoro zatem uczestnik wniósł apelację w czasie obowiązywania nowej ustawy, zastosowanie znajdują nowe przepisy o kosztach sądowych, zgodnie z zasadą bezpośredniego działania ustawy nowej (por. postanowienie SN z 30 maja 2006 r., l CZ 23/06, niepubl., postanowienie SN z 11 lipca 2006 r., l CSK 146/06, niepubl., postanowienie SN z 19 lipca 2006 r., l CZ 34/06, niepubl).

W świetle przepisu art. 76 pkt 4 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z 2005 r. wniesiona skarga kasacyjna podlegała opłacie stałej w wysokości 100 zł i w związku z tym, że nie została ona wniesiona w należytej wysokości, Sąd Okręgowy trafnie odrzucił tę skargę, kierując się treścią art. 373 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. Zgodnie z art. 1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.). db