Supreme Court dismisses appeal for failure to pay mandatory court fees for establishing land registry entry.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's rejection of a cassation complaint. The applicant argued that the lower courts failed to specify the exact fee for the property right entry, but the court found the fees were clearly defined by law. Consequently, the appeal was rejected because the applicant failed to pay the required mandatory court fees before filing the complaint.
Legislator headnote
AI generatedArt. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: A cassation complaint is inadmissible if the mandatory court fee is not paid, regardless of whether the lower court explicitly stated the fee amount.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III CZ 55/06 POSTANOWIENIE Dnia 13 października 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Barbara Myszka (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku T.K. o założenie księgi wieczystej i wpis prawa własności, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2006 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 18 stycznia 2006 r. (k. 28 akt).
Na postanowienie to skargę kasacyjną wniósł wnioskodawca i skarga ta została odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 9 czerwca 2006 r. (k. 54 akt). Zdaniem Sądu drugiej instancji, skarga podlegała łącznej opłacie w kwocie 160 zł (art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2005, nr 167, poz. 1398, cyt. dalej jako ustawa z 2005 r.). Opłatę stałą w wysokości 60 zł pobiera się od wniosku o założenie księgi wieczystej (art. 44 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy) i to niezależnie od złożenia wniosku o wpis prawa, które ma być ujawnione w księdze wieczystej.
Opłata stała nie została uiszczona do czasu upływu terminu do złożenia skargi kasacyjnej, w związku z tym istniały podstawy do jej odrzucenia (art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 149 ustawy z 2005 r.). W zażaleniu na postanowienie z dnia 9 czerwca 2005 r. wnioskodawca wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji. W ocenie wnioskodawcy, zaskarżone postanowienie nie jest uzasadnione, bowiem oba Sądy wzywały wnioskodawcę do uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 40 zł od założenia księgi wieczystej bez określenia opłaty od wpisu prawa własności, mimo że opłatę taką przewidziano w § 1 rozporządzenia MS z dnia 27 marca 2002 r. w sprawie kosztów sądowych przy zakładaniu ksiąg wieczystych (Dz.U. nr 44, poz. 415).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z 2005 r., w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach. Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że po wydaniu postanowienia z dnia 9 marca 2006 r. oddalającego apelację wnioskodawcy (k. 39 akt) znajdują zastosowanie przepisy ustawy z 2005 r. Skarga 3 kasacyjna wnioskodawcy została wniesiona po wejściu w życie tej ustawy, tj. w czerwcu 2006 r. Sprawa dotyczyła założenia księgi wieczystej i wpisu do niej udziału we współwłasności, dlatego Sąd Okręgowy trafnie zastosował przepisy art. 44 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z 2005 r.
Od wniosku o wpis udziału we współwłasności uiszcza się ponadto stałą opłatę w wysokości 100 zł (art. 42 ust. 1 i 2 ustawy). W świetle przepisu art. 18 ust 2 ustawy z 2005 r. wniesiona skarga kasacyjna podlegała opłacie stałej w wysokości 160 zł i w związku z tym, że nie została ona w ogóle wniesiona, Sąd Okręgowy trafnie odrzucił tę skargę, kierując się postanowieniami art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy jako nie uzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).