Legislator Case Law & Legislation
V CZ 45/06 AI generated

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the ruling on incidental costs does not conclude the main proceedings.

Case Number V CZ 45/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision rejecting a second appeal regarding court costs. The appellant argued for review of incidental rulings on costs in a bankruptcy-related business ban case. The court held that such incidental decisions do not conclude the main proceedings and thus fall outside the scope of appeals to the Supreme Court under the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.; Art. 3981 k.p.c.: Appeals to the Supreme Court are inadmissible against rulings that do not conclude the proceedings in the main case, including incidental decisions on costs.

Keywords

AI generated
incidental proceedings court costs Supreme Court appeal concluding judgment Civil Procedure Code admissibility of appeal bankruptcy proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. w zw.
Art. 3981 k.p.c.
Art. 373 k.p.c.
Z tego względu zażalenie było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu (art. 373 w zw.
Art. 394 § 3 k.p.c.
39821 i art. 394 § 3 k.p.c.).
Art. 871 § 1 k.p.c.
Trzeba też zauważyć, że nawet gdyby skarżącemu przysługiwało zażalenie do Sądu Najwyższego, to podlegałoby ono odrzuceniu z uwagi na niezachowanie wymogu przymusowego zastępstwa adwokackiego lub radcowskiego przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c.
art. 3981 k.p.c
art. 3941 § 2 k.p.c
Zostało wydane w związku z kwestią incydentalną, która nie stanowi „sprawy” w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c.
art. 394 § 3 k.p.c
39821 i art. 394 § 3 k.p.c.).
art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c
Na marginesie można dodać, że skarżący oczywiście błędnie przyjmuje, iż podstawą jego zażaleń na odrzucenia zażaleń jest art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c.
art. 871 § 1 k.p.c
Trzeba też zauważyć, że nawet gdyby skarżącemu przysługiwało zażalenie do Sądu Najwyższego, to podlegałoby ono odrzuceniu z uwagi na niezachowanie wymogu przymusowego zastępstwa adwokackiego lub radcowskiego przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
I CKN 7/96
I CKN 7/96 – OSNC 1997, nr 3, poz.
I CZ 30/96
31, z dnia 20.XII.1996, I CZ 30/96 – OSNC 1997, nr 3, poz.
I CZ 27/97
34, z dnia 3.IV.1997, I CZ 27/97 – OSNC 1997, nr 9, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CZ 45/06 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) SSN Maria Grzelka (sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z wniosku Syndyka Masy Upadłości "R." Spółki z o.o. przy uczestnictwie P.K. o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2006 r., zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt [...], odrzuca zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 26 września 2005 r.

Sąd Okręgowy w W. oddalił zażalenie uczestnika postępowania P.K. na postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 29 lipca 2005 r. o obciążeniu uczestnika postępowania kosztami sądowymi w kwocie 75,92 złotych z tytułu poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatków na wynagrodzenie tłumacza przysięgłego języka niemieckiego. Na to postanowienie uczestnik postępowania złożył zażalenie, które zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 26 października 2005 r – jako niedopuszczalne ze wskazaniem na art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie kosztów sądowych, wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, jest niezaskarżalne.

Uczestnik postępowania wniósł zażalenie na powyższe odrzucenie zażalenia, a następnie – po odrzuceniu także tego zażalenia (postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 5 stycznia 2006 r.) - wniósł kolejne zażalenie, które zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 9 lutego 2006 r. To postanowienie uczestnik postępowania zaskarżył zażaleniem, które Sąd Okręgowy odrzucił orzeczeniem z dnia 21 marca 2006 r. Zażalenie uczestnika postępowania na to ostatnie orzeczenie zostało przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

Zażalenie to było niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3981 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania (w tych przypadkach przysługuje skarga kasacyjna), a także z wyjątkiem postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. 3 Zaskarżone postanowienie jest kolejnym orzeczeniem Sądu Okręgowego dotyczącym dopuszczalności zażalenia od rozstrzygnięcia o obciążeniu uczestnika postępowania kosztami sądowymi w sprawie o pozbawienie prawa prowadzenia działalności gospodarczej i pełnienia określonych funkcji.

Zostało wydane w związku z kwestią incydentalną, która nie stanowi „sprawy” w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. i w konsekwencji nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie (por. postanowienia SN z dnia 14.XI.1996 r. I CKN 7/96 – OSNC 1997, nr 3, poz. 31, z dnia 20.XII.1996, I CZ 30/96 – OSNC 1997, nr 3, poz. 34, z dnia 3.IV.1997, I CZ 27/97 – OSNC 1997, nr 9, poz. 130). Z tego względu zażalenie było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu (art. 373 w zw. z art. 39821 i art. 394 § 3 k.p.c.). Na marginesie można dodać, że skarżący oczywiście błędnie przyjmuje, iż podstawą jego zażaleń na odrzucenia zażaleń jest art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c. Wymieniony przepis dotyczy postanowienia sądu pierwszej instancji, zaś w rozpoznawanej sprawie wszystkie zaskarżone postanowienia pochodziły od sądu drugiej instancji.

Trzeba też zauważyć, że nawet gdyby skarżącemu przysługiwało zażalenie do Sądu Najwyższego, to podlegałoby ono odrzuceniu z uwagi na niezachowanie wymogu przymusowego zastępstwa adwokackiego lub radcowskiego przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c.