Supreme Court dismisses appeal against bankruptcy court's order recognizing creditor's claim as inadmissible. The court ruled the appeal was procedurally barred because the lower court's decision was not a final judgment subject to cassation. Consequently, the appeal lacked legal basis and was rejected under the relevant civil procedure code articles. The decision clarifies that bankruptcy proceedings have specific limitations on appeal rights. This case establishes that claims recognition orders in bankruptcy are generally not appealable to the Supreme Court. The ruling reinforces the distinction between final judgments and interim procedural decisions in insolvency matters.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the debtor's appeal against the district court's order recognizing a creditor's claim in bankruptcy proceedings. The debtor argued the order violated civil procedure rules, but the court found the lower court correctly identified the decision as non-final and not subject to cassation. The court ruled that under bankruptcy law, such recognition orders do not permit appeals to the Supreme Court, rendering the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3941 § 2 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c.: Appeals to the Supreme Court are inadmissible against bankruptcy court orders recognizing specific creditor claims because such decisions are not final judgments subject to cassation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 19/06 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "H." w P. przeciwko Syndykowi masy upadłości Powszechnej Spółdzielni Spożywców "Ź." w P. w upadłości o uznanie wierzytelności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2006 r., zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 lutego 2006 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił zażalenie dłużnika Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Ź." w P. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2006 r., uznając je za niedopuszczalne. Dłużnik w zażaleniu, zarzucając obrazę art. 3941 § 2 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 stycznia 2006 r. dotyczyło uznania wierzytelności przysługującej Spółdzielni Mieszkaniowej „H." w postępowaniu upadłościowym Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Ź.” w P. Sąd Okręgowy ocenił prawidłowo, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie miało charakteru orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, odwołując się zasadnie do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 grudnia 1996 r. (II CKU 68/96). Z tego względu na to postanowienie, wobec regulacji zawartej w art. 3941 § 2 k.p.c. nie przysługiwało istotnie zażalenie do Sądu Najwyższego.
Dodatkowo należy zaś podkreślić, że powołany wyżej przepis dopuszcza możliwość wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego jedynie w tych sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna. Nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na datę ogłoszenia upadłości, miały zastosowanie przepisy Prawa upadłościowego, które zawierały odrębną regulację dopuszczającą możliwość wniesienia kasacji w ograniczonym zakresie. W ich świetle nie była dopuszczalna kasacja od orzeczeń dotyczących uznania w postępowaniu upadłościowym określonej wierzytelności.
Z przyczyn wyżej wskazanych zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c. db