Supreme Court quashes appeal judgment due to failure to notify third-party intervener, violating right to defense under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the appellate court's judgment, ordering the case to be remanded for a new decision on costs. The appellant and a third-party intervener argued that the intervener was not notified of the hearing, depriving her of her right to defense under Article 379 of the Civil Procedure Code. The Court found the notification invalid because the only evidence of receipt was a proof of delivery for a different document dated after the hearing, which could not serve as notice for the specific appeal session.
Legislator headnote
AI generatedArt. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 3985 § 1 k.p.c.: Failure to properly notify a third-party intervener of a court hearing violates the right to defense, rendering the proceedings void and necessitating the quashing of the judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 16/05
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Grzelka (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Gerard Bieniek SSN Marek Sychowicz ze skargi J. C. w sprawie z powództwa V.(…) Inc., przeciwko J. i C. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "H.(…)" w T. z udziałem interwenientki ubocznej po stronie skarżącego M. C. o uchylenie wyroku Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej w W. z dnia 24 marca 2003 r., sygn. KOL. A. (…), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 grudnia 2005 r., skargi kasacyjnej J.
C. i interwenientki ubocznej M. C. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. akt I ACa (…), uchyla zaskarżony wyrok i znosząc postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w dniu 24 lutego 2005 r. przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację J. C. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 7 kwietnia 2004 r. oddalającego jego skargę o uchylenie wyroku Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej w W.
Na rozprawie w dniu 24 lutego 2005 r., po zamknięciu której zapadł wyrok, Sąd Apelacyjny stwierdził, że skarżący i jego pełnomocnik oraz interwenientka uboczna po stronie skarżącego M. C., którzy nie stawili się, zostali prawidłowo zawiadomieni o terminie rozprawy. W skardze kasacyjnej skarżący J. C. i interwenientka uboczna M. C. zarzucili, że o rozprawie apelacyjnej w dniu 24 lutego 2005 r. interwenientka nie została zawiadomiona, w związku z czym pozbawiono ją możności obrony jej praw co skutkuje nieważnością postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.).
Wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i zniesienie postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością. Sąd Najwyższy uznał skargę kasacyjną za zasadną. Jak wynika z zarządzenia Sędziego z dnia 10 lutego 2005 r. wydanego po tym, jak postanowieniem z tego dnia Sąd Apelacyjny zwolnił interwenientkę uboczną od kosztów sądowych, oraz z notatki Sekretarza sądowego z dnia 17 lutego 2005 r. i ze zwrotnego poświadczenia odbioru zawiadomienia o rozprawie interwenientka otrzymała w dniu 28 lutego 2005 r. pismo Sądu zawiadamiające ją o terminie rozprawy apelacyjnej.
Było to zatem po terminie rozprawy 24 lutego 2005 r. i usprawiedliwiało wniosek, że interwenientka pozbawiona została możności obrony jej praw na rozprawie w dniu wydania zaskarżonego wyroku. Wprawdzie w aktach sprawy na k - (…) znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki adresowanej do M. C., w której m.in. wymieniona została data 24 lutego 2005 r. godz. 1445 s. 108, ale dowodu tego nie sposób potraktować jako zawiadomienia interwenientki ubocznej o rozprawie apelacyjnej skoro dowód ten służył potwierdzeniu odbioru pisma z dnia 13 stycznia 2005 r. wzywającego M.
C. do uiszczenia wpisu od interwencji, a nie zawiadomieniu o rozprawie w dniu 24 lutego 2005 r., a ponadto – z uwagi na nieczytelność znaków i brak bliższego ich oznaczenia przez doręczyciela w miejscu przeznaczonym na podpis odbiorcy pisma, nie sposób przyjąć, że pismo to odebrała osobiście M. C. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3985 § 1 w zw. z art. 386 § 2 i art. 3981 k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 108 § 2 k.p.c.