Supreme Court dismisses retrial request because the contested judgment relied on valid law, not the unconstitutional provision cited by plaintiffs.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court declared the plaintiffs' retrial request inadmissible and remanded it to the Court of Appeal. The plaintiffs sought retrial based on a Constitutional Court ruling declaring Article 160 § 5 of the Tax Code unconstitutional. However, the Supreme Court's original cassation judgment relied solely on Article 417 of the Civil Code, which was not the provision found unconstitutional. Consequently, the court determined that the retrial grounds were not met because the contested decision did not depend on the invalidated legal basis.
Legislator headnote
AI generatedArt. 405 k.p.c.; Art. 4011 k.p.c.: A retrial request is inadmissible if the contested judgment was based on a legal provision that remains valid, even if another provision cited by the parties has been declared unconstitutional.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CO 17/05 POSTANOWIENIE Dnia 2 listopada 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa K. J. i Z. C. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie X. i Miastu W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 listopada 2005 r., na skutek skargi powódek o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt I CK (…), uznaje się niewłaściwym i skargę powódek o wznowienie postępowania przekazuje Sądowi Apelacyjnemu. Uzasadnienie Zgodnie z art. 405 k.p.c., do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności oraz na podstawie przewidzianej w art. 4011 właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych instancji, właściwy jest sąd instancji wyższej.
Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał co do istoty sprawy. Skarżące powołują się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 4011 k.p.c., w szczególności zaś na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r., P 18/04 (Dz. U. Nr 181, poz. 1524), którym orzeczono o niezgodności d. art. 160 § 5 kpa z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Oceniając zatem kwestię właściwości sądu w odniesieniu do wniesionej skargi należy uwzględnić okoliczność, że kognicja Sądu Najwyższego rozpoznającego kasację powódek od 2 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 czerwca 2004 r., I ACA (..) była ograniczona i wyznaczały ją granice zaskarżenia oraz podstawy kasacji (d. art. 39311 k.p.c.).
Powódki w kasacji w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej - dotyczącej naruszenia prawa materialnego - zarzuciły jedynie naruszenie art. 417 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji RP. Oznacza to, że Sąd Najwyższy oddalając kasację nie opierał swego orzeczenia na podstawie przepisu prawnego, którego konstytucyjność została podważona przez Trybunał Konstytucyjny. W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji.