Supreme Court dismisses appeal for eviction as cassation appeal was inadmissible under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the District Court's decision to reject their cassation complaint. The appellants argued that the District Court improperly rejected the cassation and violated procedural rules and the European Convention on Human Rights. The Court ruled that cassation appeals are only admissible against specific rulings rejecting the claim or dismissing proceedings, not against other final decisions, rendering the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3981 k.p.c.; Art. 3941 § 1, 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only against rulings of the court of second instance rejecting the claim or dismissing proceedings; appeals against other final rulings must be lodged as objections.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 116/05 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący) SSN Maria Grzelka (sprawozdawca) SSN Marian Kocon w sprawie z powództwa Gminy W. przeciwko A. S. i A. S. o eksmisję, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2005 r., zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. akt II Cz (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy w Ś. oddalił zażalenie pozwanych na postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 16 lutego 2005 r. odrzucające sprzeciw pozwanych od wyroku zaocznego.
Od tego postanowienia pozwane wniosły skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ś. odrzucił skargę jako niedopuszczalną w świetle art. 3981 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie pozwane zarzuciły, że postanowienie zaskarżone skargą kasacyjną zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów k.p.c. co czyniło niedopuszczalnym odrzucenie skargi, a ponadto, że w rozpoznawanej sprawie wydano na przestrzeni paru tygodni dwa sprzeczne ze sobą postanowienia, z których ostatnie, tj. z dnia 14 czerwca 2005 r., skutkowało uprawomocnieniem się 2 wyroku zaocznego orzekającego eksmisję pozwanych, co jest dla skarżących wyjątkowo dotkliwe.
Pozwane w zażaleniu powołały się też na Europejską Konwencję Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i stwierdziły, że w rozpoznawanej sprawie, wskutek niedopuszczalnego formalizmu Sądu, nie są one w stanie zrealizować należnych im praw.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej przewidziany został w art. 3981 k.p.c. tylko w odniesieniu do postanowień Sądu drugiej instancji o odrzuceniu pozwu i umorzeniu postępowania. Na inne postanowienia sądu odwoławczego kończące postępowanie w sprawie, w wypadkach określonych w art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia. Skarga kasacyjna pozwanych została wniesiona od postanowienia, które nie dotyczyło odrzucenia pozwu ani umorzenia postępowania, stąd skarga ta była niedopuszczalna, co trafnie ocenił Sąd Okręgowy w Ś. w zaskarżonym postanowieniu.
Niedopuszczalność skargi kasacyjnej przesądzała o niemożności rozważania jej zasadności i czyniła bezprzedmiotowymi zarzuty zażalenia odnośnie do wskazywanego naruszenia przepisów k.p.c., w zakresie wymogów formalnych sprzeciwu od wyroku zaocznego, względnie naruszenia postanowień Konwencji. Wbrew stwierdzeniu skarżących w zażaleniu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło też do wydania dwóch wzajemnie wykluczających się orzeczeń dotyczących tej samej kwestii. Pomijając już, że pozwane nie wymieniają w zażaleniu, o które orzeczenia chodzi, wypada zauważyć, że postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 10 maja 2005 r. rozstrzygało o dopuszczalności formalnej zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 16 lutego 2005 r. o odrzuceniu sprzeciwu od wyroku zaocznego i utorowało drogę do merytorycznego rozpoznania tego zażalenia (wcześniej odrzuconego).
Stało się to faktem w dniu 14 czerwca 2005 r., kiedy to Sąd Okręgowy oddalił zażalenie na odrzucenie sprzeciwu. Każde z w/w postanowień dotyczyło innej materii. Z przedstawionych względów zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).