Constitutional complaint dismissed due to late filing and failure to specify concrete constitutional rights violated. The court ruled the complaint was inadmissible. The court dismissed the complaint because it was filed late and lacked specific constitutional rights. The court held that general constitutional principles alone are insufficient for constitutional complaints. The court emphasized that the complaint must identify specific rights under separate constitutional articles. The court found the applicant failed to meet statutory requirements for admissibility. The court determined the complaint was procedurally defective and substantively vague. The court rejected the request to extend the filing deadline. The court concluded the complaint did not meet the threshold for review.

113/2/B/2014 POSTANOWIENIE z dnia 23 kwietnia 2013 r. Sygn. akt Ts 127/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej W.L. w sprawie zgodności: art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) z art. 2, art. 32 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej z 21 maja 2012 r., sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu skarżącego – W.L., zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.

U. Nr 71, poz. 734, ze zm.; dalej: u.d.m.). Wobec zaskarżonego przepisu u.d.m. skarżący sformułował zarzut niezgodności z art. 2, art. 32 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji. Jego zdaniem do naruszenia wyżej wymienionych przepisów Konstytucji doszło w wyniku odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego z powodu zastosowania – jako jedynego – kryterium powierzchni zajmowanego lokalu. Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Decyzją z 12 maja 2011 r. (nr Soc.IV. I 71470/442/05/2011) Prezydent Miasta Łodzi odmówił przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego za okres od 1 kwietnia 2011 r.

W wyniku odwołania skarżącego decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego Łodzi z 12 lipca 2011 r. (nr SKO.3235/2011). W jej uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że powierzchnia lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego przekracza normatywną powierzchnię dla jednej osoby, określoną w art. 5 u.d.m. Skarga skarżącego na decyzję organu odwoławczego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 listopada 2011 r. (sygn. akt III SA/Łd 894/11).

W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd administracyjny stwierdził brak naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie odwołał się też do treści art. 5 u.d.m. i przewidzianego tam sposobu obliczania normatywnej powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez skarżącego. Skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacją w Łodzi pełnomocnik z urzędu sporządził jedynie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Opinia ta została doręczona skarżącemu 17 stycznia 2012 r. Następnie skarżący (zgodnie z wyjaśnieniem zawartym w piśmie uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej) 29 marca 2012 r. zwrócił się z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej. O wyznaczeniu przez Okręgową Radę Adwokacką w Łodzi do tej funkcji pełnomocnik z urzędu został powiadomiony 12 kwietnia 2012 r., a sporządzona przez niego skarga konstytucyjna została nadana w urzędzie pocztowym 21 maja 2012 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji korzystanie ze skargi konstytucyjnej jest dopuszczalne na zasadach określonych w ustawie. Doprecyzowanie tych zasad nastąpiło przede wszystkim w przepisach ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jednym z warunków dopuszczalności skargi konstytucyjnej przewidzianym w ustawie o TK jest wniesienie jej w terminie trzech miesięcy. W myśl art. 46 ust. 1 ustawy o TK termin ten winien być liczony od dnia doręczenia skarżącemu orzeczenia wyczerpującego przysługującą w danej sprawie drogę prawną.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma również unormowanie art. 48 ust. 2 ustawy o TK, zgodnie z którym, w przypadku ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, przy obliczaniu biegu terminu należy uwzględnić okres rozpoznawania przez sąd rejonowy miejsca zamieszkania skarżącego stosownego wniosku w tym zakresie. Niezależnie od tego należy podkreślić, że podstawowym obowiązkiem podmiotu występującego ze skargą konstytucyjną jest wskazanie praw lub wolności konstytucyjnych, które zostały naruszone przez zakwestionowany w skardze przepis ustawy lub innego aktu normatywnego.

Wskazaniu temu musi również towarzyszyć wyjaśnienie sposobu zaistniałego naruszenia (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK). Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie spełnił powyższych wymogów. Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarga konstytucyjna została wniesiona po przekroczeniu terminu, o którym mowa w powołanych wyżej przepisach ustawy o TK. Przyjmując bowiem, że termin ten rozpoczął bieg wraz z doręczeniem skarżącemu opinii o braku podstaw do wystąpienia ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (miało to miejsce 17 stycznia 2012 r.), nawet przy uwzględnieniu okresu od 29 marca 2012 r. (data zwrócenia się z wnioskiem do sądu rejonowego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej) do 12 kwietnia 2012 r. (data wyznaczenia pełnomocnika z urzędu), to wniesienie skargi konstytucyjnej 21 maja 2012 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) musiało być uznane za dokonane z przekroczeniem ustawowego terminu.

Należy podkreślić, że – zgodnie utrwalonym w orzecznictwie Trybunału poglądem – termin do wniesienia skargi konstytucyjnej ma charakter materialnoprawny i jako taki nie podlega przywróceniu (zob. np. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca 2008 r., Ts 223/07, OTK ZU nr 3/B/2008, poz. 119 i powołane tam orzeczenia). Z tego też powodu nie podlegał rozpoznaniu przez Trybunał sformułowany przez pełnomocnika skarżącego wniosek o przywrócenie tego terminu. Niezależnie od powyższego braku skargi konstytucyjnej, samoistnie przesądzającego o konieczności odmowy nadania jej dalszego biegu, należy stwierdzić, że w skardze nie doszło do prawidłowego wykonania obowiązku określonego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK.

W tym kontekście wyjaśnić trzeba, że realizacja opisanej w tym przepisie powinności nie może polegać na odwołaniu się do – samodzielnie potraktowanych – zasad wyrażonych w art. 2 oraz art. 32 Konstytucji. W myśl utrwalonego stanowiska Trybunału zarówno zasada państwa prawnego (ujmowana całościowo, czy też w postaci dekodowanych z niej zasad szczegółowych), jak i zasada równości wykazują jedynie ograniczoną zdolność do wypełnienia roli wzorca kontroli w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną. Jest to możliwe tylko w przypadku doprecyzowania w treści skargi, w zakresie jakich konkretnych praw lub wolności, znajdujących zakotwiczenie w odrębnych przepisach Konstytucji, zasady te doznały niedozwolonego uszczerbku lub ograniczenia (zob. zwłaszcza postanowienia pełnego składu TK z: 23 stycznia 2002 r., Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60; 24 października 2001 r., SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225).

Warunku tego nie spełniło jednakże odwołanie się przez skarżącego do treści art. 92 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten ma bowiem charakter przedmiotowy, jest adresowany do podmiotów wyposażonych w kompetencje prawotwórcze do stanowienia rozporządzeń i jako taki nie daje normatywnych podstaw do dekodowania prawa podmiotowego chronionego za pomocą skargi konstytucyjnej. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, na podstawie art. 46 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 oraz art. 47 ust. 1 pkt 2, a także art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK, Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji.