Legislator Case Law & Legislation
Ts 17/14 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal for non-compliance with statutory duty to specify constitutional rights infringed.

Case Number Ts 17/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appellant's appeal against its previous decision to reject the constitutional complaint. The appellant argued that the Court incorrectly deemed the complaint obviously unfounded and violated their right to a court by using a single-judge panel. The Court ruled that the rejection was based on the appellant's failure to explain how the specific provision infringed their constitutional rights, not on the substantive merits of the complaint. Consequently, the appeal was rejected as it did not address the statutory requirement for a detailed justification of the rejection.

Legislator headnote

AI generated

Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK; Art. 190 ust. 5 Konstytucji: The Constitutional Court's preliminary rejection of a complaint is valid if the applicant fails to specify which constitutional rights are infringed, and the single-judge panel requirement does not violate the right to a court.

Keywords

AI generated
Constitutional Court procedure preliminary rejection of complaint duty to specify rights single-judge panel validity obviously unfounded complaint right to a court statutory compliance

Cited Legislation

AI generated
Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK
W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarżący nie dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, a polegającego na wyjaśnieniu, w jaki sposób zaskarżone unormowanie godzi w konstytucyjne wolności lub prawa wskazane jako podstawa skargi.
Art. 2 Konstytucji
79 i art. 2 Konstytucji nie oznacza jeszcze spełnienia wymogu przewidzianego w ustawie o TK.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji
3 ustawy o TK z art. 45 ust. 1 Konstytucji Trybunał zauważył, że skarżący nie sprecyzował, jaki element prawa wyrażonego w tym przepisie Konstytucji został naruszony przez zaskarżone unormowanie.
Art. 79 Konstytucji
Ponadto Trybunał wskazał na konstytucyjne podstawy (art. 79 ust.
Art. 190 ust. 5 Konstytucji
Skarżący stwierdził ponadto, że naruszenie prawa do sądu (właściwej procedury) upatruje w podjęciu postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze przez jednoosobowy skład Trybunału, co jest – jego zdaniem – sprzeczne z wymogiem przewidzianym w art. 190 ust. 5 Konstytucji.
Art. 197 Konstytucji
1 i art. 197 Konstytucji upoważnienia ustawodawcy do uregulowania zasad postępowania prowadzonego przed Trybunałem, w tym również w sprawach skarg konstytucyjnych.
Art. 197 ust. 1 Konstytucji
1 i art. 197) upoważnienia ustawodawcy do uregulowania trybu postępowania przed Trybunałem, także w sprawach rozpoznawania skarg konstytucyjnych.
art. 79 Konstytucji
Ponadto Trybunał wskazał na konstytucyjne podstawy (art. 79 ust.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
3 ustawy o TK z art. 45 ust. 1 Konstytucji Trybunał zauważył, że skarżący nie sprecyzował, jaki element prawa wyrażonego w tym przepisie Konstytucji został naruszony przez zaskarżone unormowanie.
art. 190 ust. 5 Konstytucji
Skarżący stwierdził ponadto, że naruszenie prawa do sądu (właściwej procedury) upatruje w podjęciu postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze przez jednoosobowy skład Trybunału, co jest – jego zdaniem – sprzeczne z wymogiem przewidzianym w art. 190 ust. 5 Konstytucji.

Cited Case Law

AI generated
L. Garlicki, uwaga 26 do art. 190
Garlicki, uwaga 26 do art. 190, [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej.
L. Jamróz, Skarga konstytucyjna. Wstępne rozpoznanie

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

475/5/B/2014 POSTANOWIENIE z dnia 8 października 2014 r. Sygn. akt Ts 17/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński – przewodniczący Małgorzata Pyziak-Szafnicka – sprawozdawca Marek Kotlinowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez pełnomocnika M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Skarżący zarzucił, że zaskarżony przepis ustawy o TK „w zakresie zwrotu »gdy wniosek jest oczywiście bezzasadny«, w jakim uprawnia do wydania postanowienia merytorycznego w przedmiocie odmowy nadania wnioskowi dalszego biegu w składzie jednoosobowym”, jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 79 Konstytucji.

Postanowieniem z 8 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarżący nie dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, a polegającego na wyjaśnieniu, w jaki sposób zaskarżone unormowanie godzi w konstytucyjne wolności lub prawa wskazane jako podstawa skargi. W odniesieniu do zarzutu niezgodności art. 36 ust. 3 ustawy o TK z art. 45 ust. 1 Konstytucji Trybunał zauważył, że skarżący nie sprecyzował, jaki element prawa wyrażonego w tym przepisie Konstytucji został naruszony przez zaskarżone unormowanie.

Niezależnie od tego Trybunał uznał, że zarzut skarżącego dotyczący ustawowej przesłanki oczywistej bezzasadności nie miał odzwierciedlenia w treści orzeczenia wydanego w sprawie, w związku z którą skarżący wniósł skargę konstytucyjną. Ponadto Trybunał wskazał na konstytucyjne podstawy (art. 79 ust. 1 i art. 197) upoważnienia ustawodawcy do uregulowania trybu postępowania przed Trybunałem, także w sprawach rozpoznawania skarg konstytucyjnych. W zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu skarżący zarzucił Trybunałowi, że błędnie uznał skargę za oczywiście bezzasadną z powodu niewskazania naruszonych konstytucyjnych wolności lub praw.

Zdaniem skarżącego takie wskazanie nastąpiło przez odwołanie się do treści art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 79 Konstytucji. Skarżący stwierdził ponadto, że naruszenie prawa do sądu (właściwej procedury) upatruje w podjęciu postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze przez jednoosobowy skład Trybunału, co jest – jego zdaniem – sprzeczne z wymogiem przewidzianym w art. 190 ust. 5 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego nie zawiera argumentów, które podważyłyby prawidłowość postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Na wstępie Trybunał zwraca uwagę na to, że zarzuty sformułowane w zażaleniu skarżącego nie korespondują z treścią zaskarżonego postanowienia, a w szczególności – z przesłankami odmowy nadania skardze dalszego biegu. Wbrew stanowisku skarżącego przyczyną odmowy nie było bowiem stwierdzenie oczywistej bezzasadności wniesionej skargi, lecz niespełnienie wymogu przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK. Obowiązek ten polega na wskazaniu, w jaki sposób zaskarżony przepis narusza konstytucyjne wolności lub prawa przysługujące skarżącemu.

W swoim zażaleniu skarżący błędnie utożsamił natomiast dwie niezależne i samodzielne – wyżej wymienione – przyczyny mogący być podstawą odmowy nadania skardze dalszego biegu. W zaskarżonym postanowieniu Trybunał zasadnie przyjął też, że samo wskazanie przez skarżącego art. 45 ust. 1, art. 79 i art. 2 Konstytucji nie oznacza jeszcze spełnienia wymogu przewidzianego w ustawie o TK. Skarżący nie wyjaśnił bowiem, który konkretnie element normatywny prawa do sądu został przez ustrojodawcę w niedozwolony sposób naruszony (ograniczony).

Trybunał ponownie stwierdza, że argumentacja skarżącego pomija konsekwencje zawartego w art. 79 ust. 1 i art. 197 Konstytucji upoważnienia ustawodawcy do uregulowania zasad postępowania prowadzonego przed Trybunałem, w tym również w sprawach skarg konstytucyjnych. Przywołany w zażaleniu argument naruszenia art. 190 ust. 5 Konstytucji opiera się natomiast na błędnym rozumieniu zakresu zastosowania zasady wyrażonej w tym przepisie. Wymóg podejmowania przez Trybunał orzeczeń większością głosów dotyczy bowiem rozstrzygnięć wydawanych w toku merytorycznej kontroli konstytucyjności i legalności norm prawnych.

Świadczy o tym choćby umiejscowienie tego przepisu w systematyce art. 190 Konstytucji – bezpośrednio po unormowaniach dotyczących charakteru prawnego, ogłaszania i skutków orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (art. 190 ust. 1-4 Konstytucji). Tym samym należy przyjąć, że poza zakresem zastosowania art. 190 ust. 5 Konstytucji pozostają rozstrzygnięcia podejmowane przez Trybunał na etapie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej, przesądzającej dopiero o dopuszczalności poddania kontroli merytorycznej unormowań zakwestionowanych przez skarżącego.

W tym też zakresie większa była swoboda prawodawcy regulującego tryb tego etapu postępowania w ustawie, o której mowa w art. 197 Konstytucji, tj. w ustawie o TK. Pogląd zgodny z powyższym stanowiskiem Trybunału prezentowany jest również w doktrynie prawa konstytucyjnego, która w pełni aprobuje to, by na etapie wstępnej kontroli Trybunał w składzie jednoosobowym podejmował rozstrzygnięcia inne niż merytoryczne (zob. L. Garlicki, uwaga 26 do art. 190, [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom V, red. L. Garlicki, Warszawa 2005, s. 35; także L.

Jamróz, Skarga konstytucyjna. Wstępne rozpoznanie, Białystok 2011, s. 50). Niezależnie od powyższych okoliczności Trybunał podkreśla również (pominiętą w treści zażalenia) okoliczność braku związku między zarzutem postawionym wobec art. 36 ust. 3 ustawy o TK a treścią orzeczenia (postanowienia Trybunału) wydanego w sprawie, w związku z którą została wniesiona skarga konstytucyjna. Także i ta okoliczność – samoistnie – przesądzała o niedopuszczalności nadania skardze dalszego biegu. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Trybunał Konstytucyjny zasadnie odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.