Legislator Case Law & Legislation
Ts 165/14 AI generated

Constitutional complaint dismissed for being premature due to lack of final judicial decision.

Case Number Ts 165/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by A.R. against a collective agreement protocol. The applicant argued the protocol discriminated against pensioners regarding coal allowances, but the Court found the complaint premature. Since the applicant had already obtained a final appeal decision rejecting his civil claim, the necessary final judicial ruling had not yet been issued when the complaint was filed.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; art. 46 ust. 1 ustawy o TK: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant has not yet obtained a final judicial decision or administrative ruling determining their constitutional rights.

Keywords

AI generated
premature constitutional complaint final judicial decision requirement subsidiarity of constitutional review collective agreement protocol discrimination claim dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia przez skarżącego licznych przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz przepisów ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.
art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
1 Konstytucji oraz art. 46 ust.
art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Wskazana okoliczność jest – w myśl art. 49 w związku z art.
art. 394 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 394 § 1 k.p.c. przysługuje na nie zażalenie do sądu drugiej instancji, z którego skarżący – co Trybunał ustalił z urzędu – skorzystał.
art. 87 ust. 1 Konstytucji
8 i art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 89 Konstytucji
1 Konstytucji (w skardze określony jako art. 89 Konstytucji).
art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c
akt IX P 164/13) Sąd Okręgowy w Katowicach – Wydział IX Pracy (dalej: Sąd Okręgowy w Katowicach) na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 476 § 1 k.p.c
Zdaniem tego sądu sprawa o ustalenie nieważności zakładowego układu zbiorowego pracy (Protokołu dodatkowego nr 52 do HUZ) nie jest sprawą z zakresu prawa pracy w świetle art. 476 § 1 k.p.c., a tym samym sprawą cywilną w rozumieniu art.
art. 1 k.p.c
476 § 1 k.p.c., a tym samym sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c.
art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c
W zakresie roszczenia skarżącego o zapłatę 1017,00 zł podstawą odrzucenia pozwu było natomiast stwierdzenie wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej – res iudicata (art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

515/5/B/2014 POSTANOWIENIE z dnia 7 października 2014 r. Sygn. akt Ts 165/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak-Szafnicka, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.R. w sprawie zgodności: Protokołu dodatkowego nr 52 z 2010 r. do Holdingowej Umowy Zbiorowej Katowickiego Holdingu Węglowego S.A. z dnia 30 grudnia 1993 r. z art. 32 w związku z art. 30 i w związku z art. 59; art. 8 i art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 21 maja 2014 r., wniesionej do Trybunału 20 czerwca 2014 r. (data nadania), A.R. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że Protokół dodatkowy nr 52 z 2010 r. do Holdingowej Umowy Zbiorowej Katowickiego Holdingu Węglowego S.A. z 30 grudnia 1993 r. (dalej: Protokół dodatkowy nr 52 do HUZ) jest niezgodny art. 32 w związku z art. 30 i w związku z art. 59; art. 8 i art. 87 ust. 1 Konstytucji (w skardze określony jako art. 89 Konstytucji). Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym.

W pozwie złożonym przeciwko Katowickiemu Holdingowi Węglowemu S.A. w Katowicach – KWK „Murcki-Staszic” w Katowicach (dalej: Katowicki Holding Węglowy; pozwany) skarżący – na podstawie art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) – domagał się ustalenia nieistnienia w obrocie prawnym Protokołu dodatkowego nr 52 do HUZ (tj. aktu zmieniającego zakładowy układ zbiorowy pracy). Zdaniem skarżącego akt ten dyskryminuje emerytów i rencistów w stosunku do pracowników pozwanego, w związku z czym narusza art. 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.

– Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.). Ponadto skarżący żądał zasądzenia na jego rzecz od pozwanego 1017,00 zł. Kwota ta jest – jak wskazał – różnicą pomiędzy wypłaconym mu ekwiwalentem, a ekwiwalentem należnym według cen obowiązujących pracowników w 2010 r. (zgodnie z treścią Załącznika nr 18 HUZ i Protokołu dodatkowego nr 35 do HUZ za 2010 r.). W uzasadnieniu pozwu skarżący podał, że do 28 lutego 2006 r. był pracownikiem pozwanego; od 1 marca 2006 r. jest emerytem, który ma prawo do deputatu węglowego.

Zgodnie z treścią Załącznika nr 18 do HUZ z 30 grudnia 1993 r. skarżący nabył prawo do ekwiwalentu pieniężnego za 3 tony węgla deputatowego. W 2010 r. na mocy Protokołu dodatkowego nr 52 do HUZ został tego prawa pozbawiony. Akt ten wprowadza zasadę, według której deputat dla emerytów i rencistów realizowany jest wyłącznie w talonach. Można je sprzedawać w kopalni, ale po stałej cenie. Za tonę węgla otrzymują oni wówczas 339,16 zł. Jest to cena niższa niż ta, która – na podstawie Załącznika nr 18 HUZ i Protokołu dodatkowego nr 35 do HUZ za 2010 r.

– obowiązuje w stosunku do pracowników (tj. 600,00 zł za tonę). Postanowieniem z 3 marca 2014 r. (sygn. akt IX P 164/13) Sąd Okręgowy w Katowicach – Wydział IX Pracy (dalej: Sąd Okręgowy w Katowicach) na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. odrzucił pozew skarżącego w zakresie roszczenia o ustalenie nieistnienia (nieważności) Protokołu dodatkowego nr 52 do HUZ z powodu niedopuszczalności drogi sądowej w sporze. Zdaniem tego sądu sprawa o ustalenie nieważności zakładowego układu zbiorowego pracy (Protokołu dodatkowego nr 52 do HUZ) nie jest sprawą z zakresu prawa pracy w świetle art. 476 § 1 k.p.c., a tym samym sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c. W zakresie roszczenia skarżącego o zapłatę 1017,00 zł podstawą odrzucenia pozwu było natomiast stwierdzenie wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej – res iudicata (art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Sąd Okręgowy w Katowicach zauważył, że skarżący występował już przeciwko pozwanemu o zasądzenie należności z tytułu deputatu węglowego za 2010 r. we wskazanej kwocie. Sprawa zakończyła się prawomocnym oddaleniem apelacji skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach z 13 marca 2012 r., którym roszczenie skarżącego zostało oddalone. Postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach, wskazane przez skarżącego jako ostateczne, zostało mu doręczone 23 marca 2014 r. Jak Trybunał ustalił z urzędu, na to postanowienie skarżący 1 kwietnia 2014 r. wniósł zażalenie, które Sąd Apelacyjny w Katowicach – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił postanowieniem z 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I APZ 27/14).

Skarżący zarzucił, że jego sytuacja, „ukształtowana przez zaskarżone przepisy Protokołu dodatkowego nr 52 [do HUZ] jest mniej korzystna, niż sytuacja pracownika, co stanowi przejaw dyskryminacji” Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia przez skarżącego licznych przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz przepisów ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46 ust. 1 ustawy o TK warunkiem rozpoznania przez Trybunał skargi konstytucyjnej jest wydanie na podstawie zaskarżonego aktu normatywnego wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, w którym orzeczono ostatecznie o konstytucyjnych prawach, wolnościach lub obowiązkach skarżącego. Wprawdzie przedmiotem skargi są przepisy ustawy lub – tak jak w sprawie skarżącego – innego aktu normatywnego, to jednak wydanie „ostatecznego orzeczenia” przez sąd bądź organ administracji publicznej stanowi warunek sine qua non zainicjowania tej formy kontroli przed Trybunałem.

Wynika to z przyjętej przez polskiego ustrojodawcę konstrukcji skargi konstytucyjnej, zgodnie z którą instytucja ta służy uruchomieniu postępowania o charakterze nadzwyczajnym i subsydiarnym w stosunku do innych środków i procedur ochrony konstytucyjnych praw i wolności skarżącego. Jako ostateczne orzeczenie w sprawie skarżący wskazał postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z 3 marca 2014 r. (sygn. akt IX P 164/13), którym sąd odrzucił jego pozew. Orzeczenie to jest postanowieniem sądu pierwszej instancji kończącym postępowanie w sprawie.

Zgodnie z art. 394 § 1 k.p.c. przysługuje na nie zażalenie do sądu drugiej instancji, z którego skarżący – co Trybunał ustalił z urzędu – skorzystał. Wniesiony środek zaskarżenia Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił 26 czerwca 2014 r., skargę konstytucyjną skarżący wniósł natomiast 6 dni wcześniej. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w dniu, w którym skarżący zainicjował postępowanie przed Trybunałem, nie doszło jeszcze do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Wniesionej skardze, jako przedwczesnej, należało zatem odmówić nadania dalszego biegu.

Wskazana okoliczność jest – w myśl art. 49 w związku z art. 46 ust. 1 ustawy o TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze dalszego biegu. Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.