Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
VI C 2676/14 AI generated

Insurance company claim dismissed due to failure to prove insurance contract and vehicle transfer to defendant.

Case Number VI C 2676/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the insurance company's claim for 369 zł against the defendant, ruling that the plaintiff failed to meet its burden of proof. Although the plaintiff generated policy documents, it could not demonstrate that the defendant had actually purchased the vehicle or assumed the insurance obligation. The court applied the principle that the burden of proof lies with the party asserting a legal consequence, rejecting the defendant's request for evidence investigation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6 k.c.; Art. 3 k.p.c.; Art. 227 k.p.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 505 § 5 k.p.c.; Art. 805 § 1 k.c.: The burden of proof rests on the party claiming a legal consequence; the court is not obligated to conduct evidence investigations on its own initiative.

Keywords

AI generated
burden of proof simplified procedure insurance contract vehicle transfer evidence investigation civil liability preclusion of evidence

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 k.c.
Tymczasem ustalając stan faktyczny Sąd miał na względzie regulację art. 6 k.c. zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (ciężar dowodu) a nadto art.
Art. 3 k.p.c.
Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art.
Art. 232 k.p.c.
Art. 227 k.p.c.
3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art.
Art. 505 § 5 k.p.c.
W pierwszym rzędzie należy wskazać, iż postępowanie w niniejszej sprawie miało charakter uproszczony – a co za tym idzie - obowiązuje w nim zasada prekluzji dowodowej stosownie do art. 505 5 k.p.c.
Art. 805 § 1 k.c.
Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
art. 6 k.c
Tymczasem ustalając stan faktyczny Sąd miał na względzie regulację art. 6 k.c.
art. 3 k.p.c
zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (ciężar dowodu) a nadto art. 3 k.p.c.
art. 232 k.p.c
art. 227 k.p.c
3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art.

Cited Case Law

AI generated
wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96
wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997, z.
wyrok SN z dnia 7 października 1997 r., II UKN 244/98
76; wyrok SN z dnia 7 października 1997 r., II UKN 244/98, OSNP 1999, z.
wyrok SN z dnia 16 grudnia 1997 r., II UKN 406/97
wyrok SN z dnia 11 października 2000 r., II UKN 33/00
643; wyrok SN z dnia 11 października 2000 r., II UKN 33/00, OSNP 2002, z.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI C 2676/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W., dnia 19 czerwca 2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu VI Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Andrzej Michór Protokolant:Monika Ślęzak po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. przeciwko R. S. - o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt VI C 2676/14

UZASADNIENIE

Strona powodowa (...) S.A. Oddział w Polsce wniosła o zasądzenie od pozwanego R. S. kwoty 369 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 17.12.2011 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu strona powodowa wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą od firmą (...), a wierzytelność dochodzona pozwem powstała w związku ze świadczeniem pozwanemu ochrony ubezpieczeniowej. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 12.10.2011 r. strona powodowa sporządził skierowane do M. J. pismo informujące o kontynuacji ubezpieczenia w oparciu o polisę nr (...). Tego samego dnia stron powodowa wygenerowała z systemu wniosek zawarcie umowy ubezpieczenia i polisę. (dowód: pismo z 12.10.2011 r. k. 20-21, wniosek o zawarcie umowy k. 22-24, polisa k. 25-28) Dnia 14.08.2014 r. strona powodowa wezwała pozwanego F. S. do zapąłty kwoty 369 zł. (dowód: wezwanie k.

29)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie należy wskazać, iż postępowanie w niniejszej sprawie miało charakter uproszczony – a co za tym idzie - obowiązuje w nim zasada prekluzji dowodowej stosownie do art. 505 5 k.p.c. Strona powodowa reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazała jakichkolwiek dowodów na okoliczność istnienia zobowiązania. Złożone przez nią dokumenty stanowią bowiem jedynie pisma wygenerowane z systemu i potwierdzają zawarcia umowy przez M. J.. Nie wykazano także jakimkolwiek dokumentem, aby M.

J. zbyła pojazd na rzecz pozwanego. Tymczasem ustalając stan faktyczny Sąd miał na względzie regulację art. 6 k.c. zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (ciężar dowodu) a nadto art. 3 k.p.c. wedle którego strony obowiązane są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody (zasada kontradyktoryjności). Rzeczą sądu nie jest zatem zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.).

Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Nie obowiązuje obecnie zasada odpowiedzialności sądu za wynik postępowania dowodowego (por. wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997, z. 6-7, poz. 76; wyrok SN z dnia 7 października 1997 r., II UKN 244/98, OSNP 1999, z. 20, poz. 662; wyrok SN z dnia 16 grudnia 1997 r. II UKN 406/97, OSNP 1998, z. 21, poz. 643; wyrok SN z dnia 11 października 2000 r., II UKN 33/00, OSNP 2002, z. 10, poz. 251).

Zasada ta znajduje uzasadnienie nawet w przypadku stron występujących w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego (por. cyt. wyrok SN z dnia 11 października 2000 r.). Za zupełnie absurdalne należy przy tym uznać przerzucanie ciężaru dowodu na pozwanego. Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Skoro nie wykazano istnienia stosunku prawnego między powodem a pozwanym, powództwo należało oddalić.

Mając powyższe na względzie na mocy powołanych przepisów prawa należało orzec jak na wstępie.