Court dismissed appeal against bankruptcy dismissal and temporary supervisor fees due to withdrawn petition.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the appellant's appeal against a district court decision to terminate bankruptcy proceedings and order the creditor to pay temporary supervisor fees. The appellant had withdrawn their bankruptcy petition without stating reasons, triggering the general rule that the initiating party bears procedural costs. The court held that the withdrawal constituted a losing position under civil procedure law, making the fee assessment justified despite the lack of specific bankruptcy statutes.
Legislator headnote
AI generatedArt. 355 § 1 i 2 kpc; Art. 35 Puin; Art. 130 § 4 kpc: When a creditor withdraws a bankruptcy petition without valid grounds, the court may terminate proceedings and charge the creditor with costs under general civil procedure rules.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Gz 163/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Renata Bober (spr.) Sędziowie: SO Anna Walus – Rząsa SO Anna Harmata Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Krztoń po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku (...) S.A. we W. przy udziale dłużnika Budownictwo (...) Sp. z o.o. w P. o orzeczenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Przemyślu V Wydziału Gospodarczego z dnia 30 marca 2015 r., sygn. akt V GU 21/14 postanawia: oddalić zażalenie.
UZASADNIENIE
(...) SA we W. wnioskiem z dnia 29 października 2014r. wniósł o orzeczenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika Budownictwo (...) Sp. z o.o. w P., domagając się również zabezpieczenia majątku dłużnika poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego oraz zarządu przymusowego nad jego majątkiem. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014r. Sąd Rejonowy w Przemyślu zabezpieczył majątek dłużnika poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego w osobie A. B.. Tymczasowy nadzorca sądowy w dniu 11 lutego 2015r. złożył sprawozdanie z wykonanych czynności oraz opinię w przedmiocie podstaw do ogłoszenia upadłości.
Sąd Rejonowy w Przemyślu postanowieniem z dnia 24 lutego 2015r. przyznał tymczasowemu nadzorcy sądowemu wynagrodzenie w kwocie 4.004,35 zł plus podatek VAT. Ponieważ wnioskodawca w piśmie z dnia 5 lutego 2015r., które wpłynęło do Sądu 10 lutego 2015r. cofnął wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika – Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 30 marca 2015r. umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 355 § 1 i 2 kpc w zw. z art. 35 Puin i nakazał ściągnąć od wierzyciela na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Przemyślu kwotę 4.925,36 zł (brutto) tytułem wydatków na wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego, podając w uzasadnieniu, że zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 130 4 kpc strona która wnosi o podjęcie czynności związanych z wydatkami obowiązana jest do ich pokrycia.
Zażalenie na powyższe postanowienie w całości, a więc także w zakresie umorzenia postępowania, wniósł wnioskodawca domagając się jego uchylenia w całości - zgodnie z art. 386 kpc w zw. z art. 35 Puin. Skarżący przede wszystkim zarzucił, że Sąd I instancji nie powinien był w sprawie podejmować jakichkolwiek czynności, bowiem nie została uiszczona właściwa opłata od wniosku o ogłoszenie upadłości. W jego ocenie nie można przyjąć w tej sytuacji by wnioskodawca, który wniósł o podjęcie czynności związanych z wydatkami, obowiązany był do pokrycia kosztów wynagrodzenia tymczasowego nadzorcy sądowego.
Zarzucił też, że nie wniósł w sposób skuteczny i wiążący dla Sądu wniosku o ogłoszenie upadłości, tym samym nie złożył też skutecznego wniosku o ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego. Na skutek błędnego i przedwczesnego doręczenia przez Sąd odpisu wniosku dłużnikowi, podjął jednak z dłużnikiem pertraktacje ugodowe i po wyrażeniu przez niego chęci spłaty wierzytelności doszło do porozumienia pomiędzy nimi. Niecelowe było zatem późniejsze uzupełnienie opłaty sądowej, skoro w wyniku realizacji tego porozumienia wnioskodawca stracił status wierzyciela.
Cofnięcie wniosku o ogłoszenie upadłości miało na celu zatrzymanie podejmowania kolejnych czynności przez Sąd. W ocenie wnioskodawcy to Sąd Rejonowy doprowadził swoim błędnym działaniem do powstania nieuzasadnionych kosztów postępowania, którymi wnioskodawca nie powinien być obciążany. Nadto skarżący zarzucił, że rozstrzygając o wysokości wynagrodzenia nadzorcy Sąd oparł się jedynie o jego twierdzenia w przedmiocie poczynionego nakładu pracy, pomijając przy tym rzeczywisty ten nakład. Sąd Rejonowy pominął też w treści uzasadnienia postanowienia, co dało mu podstawę do rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Błędnie też Sąd ten przyjął, iż sprawa nie była merytorycznie rozstrzygana. Podejmując bowiem decyzję o zabezpieczeniu majątku dłużnika Sąd musiał stać na stanowisku, że wierzyciel uprawdopodobnił, iż istnieją przesłanki do ogłoszenia upadłości dłużnika, a tym samym zabezpieczenia jego majątku. Podkreślił, że wniesienie wniosku o ogłoszenie upadłości było merytorycznie uzasadnione, a przyczyna jego cofnięcia wynikała z porozumienia stron i częściowej spłaty należności przez dłużnika – na co wskazuje oświadczenie podpisane przez przedstawiciela wnioskodawcy oraz dłużnika dołączone do zażalenia (zarzuty zażalenia k. 74 do 81 akt sprawy).
W ocenie Sądu Okręgowego zażalenie należy uznać za bezzasadne. Trzeba przede wszystkim wskazać, że wbrew stanowisku skarżącego okoliczność, iż omyłkowo nie została przez Sąd Rejonowy pobrana opłata sądowa od wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnika – nie może wywołać skutków w postaci konieczności uznania, że wniosek przedmiotowy nie został złożony. W sytuacji bowiem, gdy sąd nadaje sprawie bieg, pomimo braków w zakresie opłaty od pozwu czy też wniosku – w orzeczeniu kończącym orzeka w tym przedmiocie - stosownie do art. 113 ust 1 w zw. z art. 83 ust 2 oraz 12 i 74 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 108 § 1 kpc.
Powyższe wynika z faktu, że zasadą obowiązującą w ustawie z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych jest odpłatność postępowania (art. 2 ust 2 tej ustawy). Zaznaczyć też trzeba, że wniosek o ogłoszenie upadłości złożony został w dniu 31 października 2014r., a postanowienie o zabezpieczeniu (zgodnie z wnioskiem wierzyciela) wydane zostało w dniu 5 listopada 2014r. i doręczone zostało także wnioskodawcy. Trudno więc przyjąć, jak chce tego skarżący, że to działanie Sądu (poprzez błędne nadanie sprawie biegu) spowodowało koszty, w tym w postaci wynagrodzenia nadzorcy – skoro wnioskodawca miał w pełni świadomość, że zabezpieczenie w powyższym zakresie zostało dokonane i że będzie musiało to wiązać się z określonymi kosztami.
Trzeba też podkreślić, że obowiązujące przepisy nie nakładały wprost na Sąd obowiązku wcześniejszego pobrania od wnioskodawcy zaliczki na koszty tego zabezpieczenia (choć praktyka sądów w tym zakresie jest różna). Reasumując powyższe, w pełni trafnie przyjął więc Sąd I instancji, że koszty postępowania związane z przedmiotowym wnioskiem powinny obciążać wnioskodawcę, tym bardziej, że Sądowi nie były znane motywy cofnięcia wniosku – co mogłoby ewentualnie, jak wskazano w uzasadnieniu, dać podstawę do orzeczenia o tych kosztach przy zastosowaniu zasady odpowiedzialności za wynik.
Trzeba też przypomnieć, że w sytuacji gdy nie ma odpowiednich uregulowań w przepisach prawa upadłościowego i naprawczego – a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowych kwestiach, zastosowanie znajdują przepisy kodeksu postępowania cywilnego (Księga I). Po myśli zaś przepisów kpc zasadniczo w razie cofnięcia pozwu (wniosku) to stronę inicjującą uznaje się za przegrywającą sprawę (art. 203 kpc), chyba, że cofnięcie to następuje na skutek np. zapłacenia dochodzonej pozwem należności po zawiśnięciu sporu. W niniejszej sprawie, tak jak wspomniano wnioskodawca w piśmie z dnia 5 lutego 2015r. oświadczył, że cofa wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika , bez podania przyczyn powyższego – co w pełni uzasadniało rozstrzygnięcie Sądu I instancji zawarte w pkt II zaskarżonego postanowienia, w świetle powołanego przepisu art. 130 4 kpc.
Nie można też przyjąć aby treść dołączonego przez wnioskodawcę do zażalenia oświadczenia wskazywała na możliwość odmiennej oceny w tym zakresie. Zaznaczyć trzeba, że przedłożone (w kserokopii) oświadczenie wskazuje jedynie, że w razie dokonania wpłaty przez dłużnika kwoty 20.000 zł - z której zresztą kwota 2.800 zł miała zostać zaksięgowana na poczet kosztów postępowania upadłościowego, wnioskodawca cofnie wniosek o upadłość. Powyższe w żaden sposób nie wskazuje więc aby przy dokonaniu tej częściowej wpłaty wnioskodawca utracił pozycję wierzyciela, a tym samym legitymację czynną w sprawie, a indywidualnie podjęta decyzja w przedmiocie cofnięcia wniosku o ogłoszenie upadłości nie może skutkować przyjęciem, iż to na dłużniku spoczywać winien ciężar poniesienia kosztów z wnioskiem tym związanych, które zresztą, jak wskazano zobowiązał się w części zwrócić wnioskodawcy.
Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących wysokości tych kosztów zauważyć trzeba, że postanowienie w tym przedmiocie zostało wydane przez Sąd Rejonowy w Przemyślu z dniu 24 lutego 2015r. i doręczone także wierzycielowi z pouczeniem o zażaleniu (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 70). Wobec niezaskarżenia tego postanowienia w przewidzianym przepisami terminie, jest ono już prawomocne, wobec czego nie może być kwestionowane na etapie rozpoznawania zażalenia na postanowienie z dnia 30 marca 2015r. Mając więc na uwadze powyższe, skoro wnioskodawca cofnął wniosek, postanowienie o umorzeniu postępowania w świetle art. 355 § 1 i 2 kpc w zw. z art. 35 Prawa upadłościowego i naprawczego było w pełni zasadne, trafne jest również postanowienie nakazujące ściągnąć od wierzyciela wskazaną w pkt II kwotę tytułem wydatków na wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego jako znajdujące uzasadnienie w ogólnej zasadzie wynikającej z przepisu art. 130 4 kpc, jak również po myśli art. 113 ust 1 w zw. z art. 83 ust 2 oraz art. 12 i 74 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.