Labor court appeal upheld jurisdiction to Radomsk based on work location in R. under Art. 461 k.p.c.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Radomsk overturned its previous decision transferring the case to Zgierz, ruling that the Radomsk court had proper jurisdiction. The plaintiff worked at the defendant's office in R. from September 2012 to April 2014, establishing Radomsk as a valid venue under the specific labor law provision. The appellate court held that the initial transfer was incorrect because the plaintiff could legally choose the court where the work was performed, not just where the employer's headquarters is located.
Legislator headnote
AI generatedArt. 461 § 1 k.p.c.; Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 98 k.p.c.; The place of work for jurisdiction purposes includes any location where the employee performed, performed, or was to perform work, allowing the plaintiff to select the court within the district of such a location.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V Pz 20/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 lipca 2015r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Beata Łapińska (spr.) Sędziowie: SO Agnieszka Leżańska SR (del.) M. B. Protokolant: asyst. sędz. Sławomir Fert po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 roku w Piotrkowie Tryb. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Ł. A. przeciwko (...) Agencji (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne i odszkodowanie na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w Radomsku z dnia 14 października 2014r. sygn. akt IV P 111/14 postanawia:
1. uchylić zaskarżone postanowienie;
2. zasądzić od pozwanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na rzecz powoda Ł. A. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 14 października 2014 roku, wydanym w sprawie IV P 111/14, Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. stwierdził swą niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu – IV Wydziałowi Pracy w Zgierzu jako miejscowo i rzeczowo właściwemu do jej rozpoznania. Zdaniem sądu pierwszej instancji wydane postanowienie znajduje uzasadnienie w treści art. 461 § 1 k.p.c. Znajduje uzasadnienie, gdyż powód świadczył pracę w oddziale pozwanego w S., który znajduje się w okręgu Sądu Rejonowego w Zgierzu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie złożonym w dniu 29 grudnia 2014 roku powód wniósł o jego zmianę i rozpoznanie powództwa przez Sąd Rejonowy w Radomsku oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu wskazał, że jako miejsce wykonywania pracy pracodawca w umowie o pracę wskazał biuro w R., przy ulicy (...), gdzie powód faktycznie wykonywał pracę na rzecz pozwanego. Ponadto wskazał, że wbrew twierdzeniom pozwanego, biuro w R. nie zostało zlikwidowane, a jedynie zamknięte na czas remontu. W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Zażalenie jest zasadne. Ma rację sąd pierwszej instancji wskazując, iż kwestia właściwości miejscowej sądu w sprawach pracowniczych uregulowana jest przepisem szczególnym art. 461 k.p.c. Stosownie do treści wskazanego przepisu pozew w sprawach z zakresu prawa pracy może zostać – stosownie do wyboru dokonanego przez powoda – wniesiony do sądu właściwości ogólnej pozwanego, do sądu, w którego okręgu praca jest, była lub miała być wykonywana, albo do sądu, w którego okręgu znajduje się zakład pracy. W przedmiotowej sprawie strony jako miejsce świadczenia pracy wskazały w umowie o pracę z dnia 31 sierpnia 2012 roku biuro pozwanego w R. przy ulicy (...).
Lektura akt wskazuje przy tym niespornie, że w biurze tym powód świadczył pracę co najmniej od 2 września 2012 roku, tj. od rozpoczęcia zatrudnienia do pozwanego końca kwietnia 2014 roku. Powyższe potwierdził sam pozwany w odpowiedzi na pozew, w której wskazał, że powód dopiero od maja 2014 roku świadczył w sposób stały na rzecz pozwanego pracę w jego oddziale w S.. W świetle powyższego należało uznać, że powód miał prawo wybrać jako właściwo miejscowy Sąd Rejonowy w Radomsku. Miejsce wykonywania pracy w rozumieniu art. 461 § 1 k.p.c., to nie stałe miejsce pracy, ale jakiekolwiek miejsce, w którym praca jest, była lub też miała być wykonywana przez pracownika.
Materiał dowodowy sprawy wskazuje zaś w sposób jednoznaczny, że powód wykonywał pracę w biurze pozwanego w R. co najmniej w okresie od 2 września 2012 roku do 30 kwietnia 2014 roku. Bez wpływu na powyższe ustalenie pozostaje okoliczność, że powód niezależnie od pozwu wniesionego w sprawie niniejszej wniósł powództwo o to samo roszczenie do Sądu Rejonowego w Zgierzu. Okoliczność ta może bowiem stanowić o odrzuceniu przez Sąd Rejonowy w Radomsku pozwu na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. Okoliczność ta nie może jednakże stanowić podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi z uwagi na niewłaściwość miejscową.
Nie powinno budzić przy tym wątpliwości, że z uwagi na zakres zażalenia złożonego przez powoda, w niniejszym postępowaniu podlegała ocenie prawidłowość postanowienia Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 14 października 2014 roku, którym Sąd ten stwierdził swą niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu – IV Wydziałowi Pracy w Zgierzu jako właściwemu do jej rozpoznania. Postanowienie to zaś, ze wskazanych wyżej przyczyn, uznać należało za nieprawidłowe. Z tych też względów, Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie „1” sentencji.
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. W ramach tych kosztów mieści się poniesiona przez powoda opłata od zażalenia w wysokości 30 złotych.