Legislator Case Law & Legislation
XVII Ka 384/15 AI generated

Appeal dismissed; defendant convicted of unauthorized data modification and harassment without probation due to prior record.

Case Number XVII Ka 384/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance conviction for unauthorized data modification and harassment. The defendant argued that the victim voluntarily shared her password and that the sentence was excessive, but the court found the evidence of unauthorized access and threats conclusive. The court upheld the prison term because the defendant had a negative criminal record with multiple prior offenses, making probation inappropriate and the statutory threshold for suspended sentences unmet.

Legislator headnote

AI generated

Art. 287 § 1 k.k.; Art. 438, 439, 440 k.p.k.; Art. 69 § 1, 2 k.k.; Art. 59 § 1 k.k. An appeal is obviously groundless when no doubts exist regarding the absence of procedural errors or statutory grounds for appeal, and probation is denied when the offender's criminal history demonstrates a lack of reform and a high risk of reoffending.

Keywords

AI generated
unauthorized data modification harassment by threats obviously groundless appeal probation denial negative criminal record suspended sentence threshold procedural errors

Cited Legislation

AI generated
Art. 287 § 1 k.k.
popełnienia przestępstwa z art. 287 § 1 k.k. i - na wniosek oskarżonego złożony w trybie art.
Art. 438 k.p.k.
W tym miejscu przypomnieć należy, że apelacja jest oczywiście bezzasadna, jeżeli w sposób oczywisty brak jest wątpliwości, co do tego, że w sprawie nie wystąpiły uchybienia określone w art. 438 k.p.k. oraz art.
Art. 439 k.p.k.
oraz art. 439 k.p.k., a nadto nie zachodzi przesłanka z art.
Art. 440 k.p.k.
439 k.p.k., a nadto nie zachodzi przesłanka z art. 440 k.p.k. Apelacja oczywiście bezzasadna jest taką apelacją, której niezasadność nie budzi wątpliwości.
Art. 69 § 1 k.k.
Zgodnie z art. 69 § 1 i 2 k.k.
Art. 69 § 2 k.k.
Zgodnie z art. 69 § 1 i 2 k.k.
Art. 59 § 1 k.k.
Zgodnie z art. 59 § 1 k.k. możliwość taka istnieje tylko w przypadku przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności do lat trzech, natomiast czyn z art.
art. 287 § 1 k.k
oskarżonego z art. 287 § 1 k.k na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim z dnia 5 marca 2015r.
art. 387 § 2 k.p.k
i - na wniosek oskarżonego złożony w trybie art. 387 § 2 k.p.k.
art. 438 k.p.k
W tym miejscu przypomnieć należy, że apelacja jest oczywiście bezzasadna, jeżeli w sposób oczywisty brak jest wątpliwości, co do tego, że w sprawie nie wystąpiły uchybienia określone w art. 438 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu XVII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Sławomir Olejnik Sędziowie: SO Justyna Andrzejczak SO Jerzy Andrzejewski (spr.) Protokolant stażysta Patrycja Rataj przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Danuty Mazur po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015r. sprawy P. W. oskarżonego z art. 287 § 1 k.k na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim z dnia 5 marca 2015r. sygn. akt II K 386/14 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną;

2. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie apelacyjne oraz odstępuje od wymierzenia mu opłaty za drugą instancję. Justyna Andrzejczak Sławomir Olejnik Jerzy Andrzejewski

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Grodzisku Wielkopolskim wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r. uznał oskarżonego P. W. za winnego tego, że w okresie od 20 stycznia 2014 r. do 24 stycznia 2014 r. w miejscowości B., dokonał przejęcia z kont internetowych facebook.pl i interia.pl należących do E. B., a następnie w celu wyrządzenia szkody, bez upoważnienia zmieniał, usuwał i wprowadzał nowe zapisy danych informatycznych na tych kontach, czym działał na szkodę E. B., tj. popełnienia przestępstwa z art. 287 § 1 k.k. i - na wniosek oskarżonego złożony w trybie art. 387 § 2 k.p.k. - wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd Rejonowy zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania oraz od opłaty. Wyrok ten zaskarżył oskarżony, ponosząc iż pokrzywdzona dobrowolnie przekazała mu hasło do swojego konta, a więc nie dokonał on żadnego włamania, ani wrogiego przejęcia. Oskarżony zaprzeczył również, by zamieścił jej zdjęcia w bieliźnie, wskazując że przecież pokrzywdzonej nigdy nie widział. Nie wiadomo również ilu innym osobom przekazała to hasło, każdy mógł więc dokonać zmian w jego treści. P. W. zakwestionował również wymiar orzeczonej kary, wnosząc o orzeczenie 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz dozoru kuratora, a nadto zasugerował że w jego przypadku winno mieć miejsce odstąpienie od wymierzenia kary, gdyż szkodliwość czynu nie jest znaczna, a pokrzywdzona nie poniosła żadnej szkody.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja okazała się niezasadna i to w stopniu oczywistym, zaś żaden z postawionych zarzutów nie mógł doprowadzić do uchylenia bądź zmiany zaskarżonego wyroku. W tym miejscu przypomnieć należy, że apelacja jest oczywiście bezzasadna, jeżeli w sposób oczywisty brak jest wątpliwości, co do tego, że w sprawie nie wystąpiły uchybienia określone w art. 438 k.p.k. oraz art. 439 k.p.k., a nadto nie zachodzi przesłanka z art. 440 k.p.k. Apelacja oczywiście bezzasadna jest taką apelacją, której niezasadność nie budzi wątpliwości.

Zasadność apelacji, bądź jej brak wiązać należy bowiem z oceną trafności uchybień, jakie w apelacji zostały wskazane. Opisane powyżej okoliczności zachodziły niewątpliwie w niniejszej sprawie. Analiza treść apelacji prowadzi do wniosku, iż jej autor zakwestionował przede wszystkim ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, tak w zakresie znamion przedmiotowych, jak i podmiotowych przypisanego mu przestępstwa. Tak sformułowany zarzut nie był jednak trafny. Stanowi on w ocenie Sądu Okręgowego jedynie polemikę z dokonaną przez sąd meriti oceną dowodów, co jak wiadomo jest dalece niewystarczające do podważania zaskarżonego orzeczenia.

Powszechnie przyjmuje się bowiem, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada logicznemu rozumowaniu lub wskazaniom wiedzy. Zarzut ten nie może więc sprowadzać się jedynie do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie materiału dowodowego.

Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. Kodeks postępowania karnego. Komentarz pod red. P. Hofmańskiego, tom II, Warszawa 1999, s. 546 i powołane tam orzecznictwo). Skarżący wymogowi temu nie sprostał. W istocie P. W. nie dokonał włamania na konta internetowe należące do E. B., jednak dokonał zmian hasła oraz treści zawartych na tym koncie tj. zdjęcia profilowego, usunięcia znajomych pokrzywdzonej i dodania swoich znajomych – nie mając do tego żadnego upoważnienia.

W sposób oczywisty więc wypełnił znamię przedmiotowe przestępstwa z art. 287 § 1 k.k. tj „zmiany, usunięcia i wprowadzeniach nowych zapisów danych informatycznych”. W ocenie Sądu Okręgowego nie ma również wątpliwości, że bezprawnych działań dopuścił się właśnie P. W.. Małoletnia pokrzywdzona konsekwentnie wskazywała, że jedyną osobą której przekazała hasło do konta oraz przesłała zdjęcia w bieliźnie był oskarżony. Co więcej, następnie P. W. te właśnie zdjęcia umieścił na profilu pokrzywdzonej, a także przesłał je matce dziewczyny.

Oskarżony za pośrednictwem tego konta kontaktował się również z koleżankami E. B. i uzyskawszy ich numery telefonu – komunikował się z nimi później za pośrednictwem wiadomości sms – podpisując się jako P.. Na rozprawie odwoławczej oskarżony zresztą przyznał się do tych kontaktów. Nadto zaś konto na portalu facebook i konto pocztowe pokrzywdzonej były ze sobą powiązane – oskarżony mógł więc bez trudności dokonywać zmian na obu. Nieodparta logika wydarzeń nakazywała więc uznać, że to oskarżony, a nie nikt inny – dokonał manipulacji na obu kontach należących do pokrzywdzonej.

Słusznie więc linię obrony oskarżonego Sąd Rejonowy uznał za niewiarygodną, zwłaszcza iż oskarżony wniósł o skazanie go za ten czyn i to na karę o charakterze bezwzględnym. Sąd Okręgowy w pełni tę ocenę podziela i uznaje za własną. Tym samym argumenty zawarte w apelacji, iż zmian na kontach mógł dokonać każdy, a zdjęcia na konto mogła wrzucić sama pokrzywdzona należało uznać za pozbawione podstaw. Trudno bowiem, w świetle zasad doświadczenia życiowego przyjąć, że nastolatka umieszcza swoje półnagie zdjęcia na portalu, gdzie mogą ją zobaczyć nie tylko rówieśnicy, ale również rodzice.

Konkludując, pozbawiony podstaw okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a jego tok rozumowania znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia. Żaden z argumentów obrońcy nie mógł więc podważyć trafności wyroku Sądu I instancji. Wobec stwierdzenia więc, iż nie uchybiono wskazaniom wiedzy lub logicznego rozumowania, ani też nie wykroczono poza ramy swobodnej oceny, brak jest podstaw do wzruszenia orzeczenia. W apelacji podniesiony również zarzut rażącej surowości wymierzonej kary.

Sąd Okręgowy uznał jednak, iż nie ma podstaw do kwestionowania uzasadnienia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Należy bowiem przypomnieć, iż z sytuacją rażącej niewspółmierności kary mamy do czynienia wtedy, gdy rozmiar represji w rozpoznawanej sprawie jest w sposób oczywisty nieproporcjonalny w stosunku do dolegliwości wymierzanych podobnym sprawcom w podobnych sprawach. Przy czym nie chodzi o każdą ewentualną różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (vide: wyrok SN z 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSPriP 1995/6/18).

Sąd Odwoławczy w pełni podziela zawartą w uzasadnieniu wyroku argumentację odnoszącą się do wymiaru orzeczonej kary. Podkreślenia przede wszystkim wymaga, a co słusznie uwypuklił Sąd Rejonowy – znaczna szkodliwość społeczna czynu oskarżonego, który udając nastolatka, najpierw wzbudził zaufanie u pokrzywdzonej, a następnie groził jej i jej rodzinie, naruszył jej dobra osobiste, naraził na wstyd i upokorzenie, odebrał jej prawo do decydowania o jej własności. Dzieci w przestrzeni wirtualnej są szczególnie narażone na tego typu działania, tym bardziej więc należy zachowania te piętnować i karać z odpowiednią surowością.

Kara wymierzona oskarżonemu jest zresztą bardzo łagodna, zaledwie o miesiąc przewyższa dolną granicę zagrożenia ustawowego, przy górnej granicy wynoszącej 5 lat pozbawienia wolności. Zgodzić się również należało z Sądem I instancji, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. Zgodnie z art. 69 § 1 i 2 k.k. Sąd może skorzystać z w/w instytucji w przypadku istnienia tzw. pozytywnej prognozy kryminologicznej. W przypadku oskarżonego jest ona jednak zdecydowanie negatywna.

P. W., mimo iż ma dopiero 25 lat, był skazywany już czterokrotnie, dopuszczając się co najmniej czterokrotnie przestępstw gróźb karanych, a także przestępstw przeciwko dokumentom i bezpieczeństwu publicznemu. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż kolejnego czynu oskarżony dopuścił się w okresie próby. Okoliczności te w ocenie Sądu Odwoławczego jednoznacznie wskazują na lekceważący stosunek oskarżonego do obowiązującego porządku prawnego oraz brak jakiegokolwiek oddziaływania dotychczas wymierzonych kar na jego zachowanie.

Popełnienie przez oskarżonego kolejnego przestępstwa świadczy, o tym, że nie zamierza on zmienić swego sposobu życia oraz nie pracuje nad sobą. Trudno więc w takim przypadku mówić o wychowaniu sprawcy, należy raczej skupić się na prewencji generalnej i indywidualnej. Oskarżony nie zasługuje na kolejną szansę i winien być odseparowany od społeczeństwa przynajmniej na pewien czas. Zdaniem Sądu Okręgowego, wymierzenie oskarżonemu kolejnej kary w warunkowym zawieszeniem jej wykonania, naraziłoby wymiar sprawiedliwości na śmieszność i stanowiło podstawę do wysuwania wniosków o nadmiernej pobłażliwości organów ochrony prawnej.

W takim bowiem wypadku nie tylko oskarżony utwierdziłby swoje przekonanie o faktycznej bezkarności i bierności sądów, ale także opinia publiczna odniosłaby wrażenie, iż wielokrotne popełnianie przestępstw nie spotyka się z należytą reakcją. Uznając zatem, że Sąd I instancji wymierzył kary zgodnie z przyznanym mu mocą ustawy sędziowskim uznaniem i że kary te nie rażą niewspółmiernością w rozumieniu surowości, Sąd Odwoławczy nie uwzględnił wniesionej apelacji. Jednocześnie w niniejszej sprawie brak było podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary.

Zgodnie z art. 59 § 1 k.k. możliwość taka istnieje tylko w przypadku przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności do lat trzech, natomiast czyn z art. 287 § 1 k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat pięciu. Inne okoliczności popełnienia czynu nie mają więc znaczenia. Zasadą w postępowaniu sądowym jest ponoszenie kosztów przez osobę skazaną. Jednak z uwagi na fakt, iż oskarżony, odbywa karę pozbawienia wolności i nie pracuje, Sąd Odwoławczy zwolnił go od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego i od opłaty za II instancję, uznając iż stanowiłyby one dla niego nadmierne obciążenie.

Justyna Andrzejczak Sławomir Olejnik Jerzy Andrzejewski