Court dismisses appeal against dismissal of appeal for being inadmissible due to lack of subject matter. The appeal was rejected because the first-instance court ruled on the entire claim. The higher court found the appeal inadmissible as it lacked a specific subject for review. The court applied procedural rules regarding inadmissible appeals and the duty to rule on all claims. The decision emphasizes that an appeal must have a defined subject to be admissible. The court rejected the appeal based on procedural grounds and statutory requirements. The ruling clarifies the limits of appellate jurisdiction in labor disputes. The court held that the appeal was procedurally flawed and inadmissible. The decision upholds the first-instance court's procedural handling of the case. The court dismissed the appeal as it was not properly admissible.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Gliwice dismissed the plaintiff's appeal against its rejection of the appeal, ruling that the appeal lacked a subject matter. The first-instance court had rejected the plaintiff's appeal because it was filed after the deadline and unpaid, while the lower court had already granted the plaintiff's request for reinstatement and severance pay for four months. The District Court held that since the first-instance court ruled on the entire claim, the appeal regarding the remaining period was inadmissible and the appeal against the dismissal was therefore without foundation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 370 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 1, 3 k.p.c.: An appeal is inadmissible if the first-instance court has ruled on the entire claim, and a second-instance appeal against the dismissal of such an appeal is rejected as lacking a subject matter.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Pz 17/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Kalinka Sędziowie: SSO Jolanta Łanowy SSO Grażyna Łazowska po rozpoznaniu sprawy 8 maja 2015 w G. na posiedzeniu niejawnym w sprawie I. W. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. o przywrócenie do pracy, o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy na skutek zażalenia powódki od postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 13 listopada 2014 sygn. akt VI P 390/13 w przedmiocie odrzucenia apelacji p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. (-) SSO Jolanta Łanowy (-) SSO Teresa Kalinka (-) SSO Grażyna Łazowska Sędzia Przewodnicząca Sędzia Sygn. VIII Pz 17/15
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach odrzucił apelację powódki . W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził że apelacja powódki była niedopuszczalna. Wyrokiem z dnia 5 września 2014 roku Sąd przywrócił powódkę do pracy u pozwanej na poprzednich warunkach i zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 35 400 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania powódki bez pracy w miesiącach: październik 2013 roku, listopad 2013 roku, grudzień 2013 roku i styczeń 2014 roku, pod warunkiem podjęcia pracy.
Przyznano powódce od pozwanej kwotę 1860 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2013 roku wezwano powódkę do wskazania wysokości żądania w zakresie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, na które to wezwaniem powódka odpowiedziała, że domaga się od pozwanej wynagrodzenia za okres od października 2013 roku do stycznia 2014 roku w kwocie 35 400 zł. Powództwo zostało uwzględnione w całości. Zgodnie z art. 370 k.p.c. sąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym apelację wniesioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Sąd Rejonowy nie orzekał o wynagrodzeniu za czas pozostawania bez pracy od dnia 1 lutego 2014 roku do dnia 31 maja 2014 roku, a więc apelacja jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W zażaleniu od postanowienia powódka wniosła o jego uchylenie w całości i rozpoznanie apelacji powódki odrzuconej zaskarżonym postanowieniem. Powódka twierdziła, że żądała przywrócenia do pracy i przyznania wynagrodzenia za cały okres pozostawania bez pracy. Sąd pierwszej instancji przyjął, że dokonane przez powódkę, na żądanie sądu, wyliczenie wartości wynagrodzenia za czas od zwolnienia powódki z pracy do miesiąca pierwszej rozprawy, stanowi ograniczenie przez nią żądań pozwu do czterech miesięcy.
Powódka nie dokonywała żadnego ograniczenia roszczenia i zgodnie z pozwem roszczenie dotyczyło nadal wynagrodzenia za cały okres pozostawania bez pracy. Z tej przyczyny powódka wniosła apelację od wyroku zaskarżając jego część. Sąd pierwszej instancji odrzucając apelację powódki ” stał się sędzią we własnej sprawie”.. Kontrola orzeczeń wydanych przez sąd pierwszej instancji należy do sądu drugiej instancji. W związku z tym żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia i rozpoznania odrzuconej apelacji przez sąd drugiej instancji jest uzasadnione.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie jako bezpodstawne podlega oddaleniu. Spór w kwestii dopuszczalności wniesienia apelacji przez powódkę dotyczy w istocie przedmiotu rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że orzekł o całości zgłoszonego roszczenia. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści zaskarżonego wyroku – brak jest rozstrzygnięcia o oddaleniu jakiejkolwiek części zgłoszonego żądania, a zaskarżone może być tylko orzeczenie istniejące. Pełnomocnik powódki otrzymał odpis wyroku z uzasadnieniem , poznał motywy rozstrzygnięcia.
Skoro , jak twierdzi w zażaleniu, Sąd I instancji nie orzekł o całości zgłoszonego żądania , winien był złożyć wniosek o uzupełnienie wyroku. Nie można wnieść środka odwoławczego od orzeczenia, które nie zostało - w rozumieniu przepisów prawa procesowego - wydane. Chodzi tu zarówno o brak orzeczenia w ogóle jak i brak w wydanym orzeczeniu rozstrzygnięcia w tym przedmiocie (np. oddalenia powództwa w pozostałej części). Skoro w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie orzekał o wynagrodzeniu za czas pozostawania bez pracy za okres od lutego 2014 roku do maja 2014 i nie oddalił powództwa w żadnym zakresie, to apelacja w tym zakresie jest bezprzedmiotowa ( niedopuszczalna) i podlega odrzuceniu.
Odrzucenie apelacji przez Sąd I instancji było zgodne z prawem i znajduje uzasadnienie w treści art.370 k.p.c. Przepis ten nie tylko stwarza możliwość , ale nakłada na sąd I instancji obowiązek odrzucenia apelacji, w przypadku wystąpienia którejkolwiek z wyszczególnionych przesłanek - „Sąd pierwszej instancji odrzuci apelację…”. Skoro brak jest przedmiotu zaskarżenia, apelacja musiała zostać odrzucona, a zażalenie jako bezpodstawne podlegał oddaleniu na podstawie art. 397 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 385 k.p.c. (-) SSO Jolanta Łanowy (-) SSO Teresa Kalinka (-) SSO Grażyna Łazowska Sędzia Przewodnicząca Sędzia