Social Security Court dismissed disability pension appeal due to medical experts' finding of no work incapacity.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the applicant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a disability pension. The applicant argued her health condition warranted benefits, but the court relied on medical expert opinions stating she retained the capacity to work. The court held that judges must accept expert medical findings regarding work incapacity and cannot override them with personal opinion.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Opinia biegłych dostarcza sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia; Sąd nie może oprzeć ustaleń w zakresie zdolności do pracy na własnym przekonaniu.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VII U 2819/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Danuta Dadej - Więsyk Protokolant p. o. prot. sądowego Katarzyna Sawicka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 roku w Lublinie sprawy A. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania A. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 16 października 2013 roku znak (...) oddala odwołanie. Sygn. akt VII 2819/13
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 16 października 2014 roku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówił A. M. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska ZUS nie uznała ubezpieczonej za osobę niezdolną do pracy (decyzja - akta rentowe). W odwołaniu od powyższej decyzji A. M. nie zgodziła się z powyższą decyzją podnosząc argumenty dotyczące jej stanu zdrowia (odwołanie - k. 2 akta sądowe).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (odpowiedź na odwołanie – k. 3 -3 v. a.s.). W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska procesowe. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: A. M., urodzona w dniu (...), w dniu 31 lipca 2013 roku złożyła wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy (wniosek - k. 1-5 a.r.). Wnioskodawczyni legitymuje się wykształceniem średnim w zawodzietechnik rolnik. W okresie od 2.05.2007 r. do 15.09.2012 r. ubezpieczona pracowała na stanowisku pracy chronionej jako operator linii przygotowania powierzchni.
Przebywała do 7 grudnia 2012 r. na zasiłku chorobowym. W okresie od 19.12.2012 r. do 18.06.2013 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych (świadectwo pracy – k. 13 a.r., wniosek o wydanie orzeczenia, wywiad zawodowy). W związku z rozpoznaniem wniosku lekarz orzecznik ZUS dokonał oceny niezdolności do pracy ubezpieczonej i w orzeczeniu z dnia 6 września 2013 r. uznał, iż wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy. Orzeczenie zostało wydane po przeprowadzeniu bezpośredniego badania wnioskodawczyni i dokonaniu analizy przedstawionej dokumentacji medycznej (orzeczenie z 30, 31 dok. med.) po rozpoznaniu u badanej przewlekłego zespołu (...) Skarżąca wniosła od powyższego orzeczenia sprzeciw do komisji lekarskiej ZUS powołując się na okoliczności związane ze stanem jej zdrowia (sprzeciw - a.r.).
W orzeczeniu z dnia 7 października 2013 roku komisja lekarska ZUS podzieliła ustalenia lekarza orzecznika co do stanu zdrowia wnioskodawczyni i nie uznała jej za osobę niezdolną do pracy (orzeczenie – 55 a.r.). W oparciu o powołane orzeczenie organ rentowy wydał w dniu 16 października 2013 r. zaskarżoną decyzję (decyzja - k. 59 a.r.). Celem zbadania zasadności odwołania i prawidłowości wydanej decyzji Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych o specjalnościach z zakresu ortopedii, otolaryngologii, okulisty, chirurgii (postanowienia - k. 5 a.s.).
Biegli w opinii z 25 sierpnia 2014 r. po rozpoznaniu u A. M. niedrożność (...) i nie uznali wnioskodawczyni za osobę niezdolną do pracy. Biegli wskazali, iż na podstawie dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonego badania rozpoznano u wnioskodawczyni (...). Nie sprowadzają jednak niezdolności do pracy. Sprowadzają jedynie ograniczenie do pracy na wysokości i w zapyleniu. Biegły z zakresu chirurgii nie stwierdził u wnioskodawczyni schorzeń, które powodowałyby jakiekolwiek ograniczenia do wykonywania zatrudnienia, że narząd słuchu opiniowanej jest obecnie socjalnie wydolny.
Kontakt werbalny dobry. Opiniowana wymaga okresowej ambulatoryjnej kontroli i leczenia laryngologicznego. Stan narządu słuchu wnioskodawczyni obecnie nie sprowadza niezdolności do pracy. Może pracować zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji. Biegli podkreślili również, iż wnioskodawczyni podaje także dolegliwości (...). Zgłasza (...) Pozostaje w leczeniu pod kontrolą Poradni Ortopedycznej z rozpoznaniem(...) Leczona zabiegami rehabilitacyjnymi. W czasie przeprowadzonego obecnie badania ortopedycznego nie stwierdzono ograniczenia wydolności (...) Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie ortopedycznej nie uznaje się niezdolności do pracy.
Sprawność (...) jest dobra. Wnioskodawczyni może wykonywać zatrudnienie. Reasumując, biegli nie stwierdzili u wnioskodawczyni niezdolności do pracy. Wskazali, iż pomimo stwierdzonych schorzeń, wymagających kontroli i leczenia, wnioskodawczyni może wykonywać prace zgodne z posiadanymi kwalifikacjami (k. 28-29). Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o przytoczone dowody z opinii biegłych lekarzy sądowych, dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz organu rentowego, które obdarzono wiarą w całości. Zostały one sporządzone w przepisanej formie, w oparciu o obowiązujące w dacie ich wydania przepisy prawne, przez kompetentne osoby w ramach przysługujących im uprawnień.
Rozstrzygając w sprawie Sąd oparł się na opiniach biegłych oraz wnioskach w nich przedstawionych. Biegli przeprowadzili bezpośrednie badanie wnioskodawczyni, wnikliwie przeanalizowali jej dokumentację medyczną i omówili wpływ zdiagnozowanych u niej schorzeń na zdolność do pracy - przy uwzględnieniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i posiadanych kwalifikacji. Biegli nie stwierdzili u wnioskodawczyni niezdolności do pracy. Wnioski zawarte w powołanej opinii są wystarczająco uzasadnione. Z tych względów powołane opinie Sąd uznał za wiarygodne, miarodajne i wyczerpujące a przez to przedstawiające wystarczające wiadomości specjalne, niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia zarzutów zawartych w odwołaniu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 roku, sygn.
II UKN 96/99). Kierując się powyższymi wskazaniami Sąd Okręgowy w całości podzielił wnioski biegłych w zakresie nie ustalenia u wnioskodawczyni niezdolności do pracy. Z opinią biegłych wywołaną w sprawie nie zgodziła się skarżąca, podniosła, iż wcześniejszymi orzeczeniami ZUS uznawał, że jej niezdolność do pracy istnieje od urodzenia. Złożyła kserokopie terminarza planowanych zabiegów rehabilitacyjnych pacjenta, karty informacyjnej i wypisu z treści orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z 14.05.1992r. Sąd nie uznał za konieczne wywoływania nowej opinii.
Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na wyjaśnienie spornych okoliczności, a nadto złożone dokumenty nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wnioskodawczyni składała dwukrotnie terminarze zabiegów rehabilitacyjnych o podobnym zakresie (k.
24) i (k. 35 dok. med.), podobnie jak wypis z orzeczenia z 14.05.1992 . i były one przedmiotem analizy biegłych. Natomiast karta informacyjna, jak wynika z wyjaśnień skarżącej była związana z incydentalnym schorzeniem, a wnioskodawczyni nie leczy się pulmonologicznie i kardiologicznie. Wobec powyższego Sąd uznał, iż znajdująca się w aktach opinia jest wystarczająca do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i zawierają niezbędne wiadomości specjalne oraz kompleksową analizę stanu zdrowia badanej (por. wyrok SN z 10 września 1999 r., II UKN 96/99, OSNP 2000/23/869).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie A. M. nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 ust. l ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 roku, poz. 1440 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia lub w okresie równorzędnym z okresem zatrudnienia albo nie później niż w ciągu 18miesięcy od ustania tych okresów. Stosownie do treści przepisu art. 12 ust. l cytowanej ustawy niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Stosownie do ust. 2 cytowanego przepisu całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Zgodnie zaś z ust. 3 tego przepisu częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu Utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Przy dokonywaniu oceny stopnia niezdolności do pracy należy kierować się wskazaniami określonymi w art. 13 ust. l cytowanej ustawy, zgodnie z którym przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:
1) stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;
2) możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oparł się na opiniach biegłych lekarzy sądowych, weryfikowanych dokumentacją medyczną. Należy tutaj zwrócić uwagę na treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2007 r. (III UK 130/06, OSNP 2008/7-8/113, LEX 368973), zgodnie z którym „Opinia biegłych dostarcza sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenie rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości, stanowiących łącznie o zdolności do wykonywania zatrudnienia lub jej braku.
Sąd nie może - wbrew opinii biegłych - oprzeć ustaleń w tym zakresie na własnym przekonaniu". Sąd orzekający stanowisko to w pełni podziela. Kierując się wynikami postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie, a w szczególności wnioskami wywołanych w sprawie opinii biegłych, oraz treścią cytowanych przepisów Sąd Okręgowy, wobec niespełnienia przez wnioskodawczynię jednej z przesłanek, tj. braku niezdolności do pracy, odmówił ustalenia A. M. prawa do renty z tego tytułu. W tym miejscu należy wskazać, iż w kontekście stwierdzonych schorzeń i ich zaawansowania, wnioskodawczyni nie utraciła zdolności do wykonywania pracy na stanowisku pakowaczki i podjętej od czerwca 2015 r. na stanowisku sprzątaczki.
Z tych względów w ocenie Sądu decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 16 października 2013 r. została wydana prawidłowo, wobec czego odwołanie wnioskodawczyni należało oddalić. Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie powołanych przepisów oraz art. 47714 § l k.p.c. orzekł jak w sentencji.