Court allows claim for return of deposit as unjust enrichment, not preliminary contract claim, extending limitation period to ten years.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court reversed the lower court's dismissal, granting the plaintiff a refund of the deposit and awarding interest. The key factual dispute centered on whether the claim for the return of the deposit was subject to a one-year limitation period under the preliminary contract or the general ten-year period for unjust enrichment. The court ruled that the claim for the return of the deposit constitutes unjust enrichment rather than a claim arising from the preliminary contract itself, thereby applying the longer limitation period.
Legislator headnote
AI generatedArt. 390 § 3 kc; Art. 405 kc; Art. 118 kc: A claim for the return of a deposit paid for a non-concluded principal contract constitutes unjust enrichment and is governed by the general limitation period of ten years, not the one-year period applicable to claims arising from the preliminary contract.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygnatura akt V Ca 3320/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Oskar Rudziński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2013 r. w Warszawie w trybie art. 505 10 § 1 kpc sprawy z powództwa A. S. przeciwko J. J. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie z dnia 10 września 2012 r., sygn. akt II C 368/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że nadaje mu treść:
1) zasądza od J. J. na rzecz A. S. kwotę 10.000 zł (dziesięć tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 2 kwietnia 2010 r. do dnia zapłaty, 2) zasądza od J. J. na rzecz A. S. kwotę 1.517 zł (tysiąc pięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; II. zasądza od J. J. na rzecz A. S. kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu postępowania odwoławczego. Sygnatura akt V Ca 3320/12
UZASADNIENIE
Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy co prawda trafnie ustalił stan faktyczny sprawy jednakże nie prawidło zastosował przepisy prawa materialnego w zakresie oceny zasadności zarzutu przedawnienia podniesionego przez pozwanego. W sprawie bezsporne jest, że strony zawarły umowę przedwstępną sprzedaży samochodu w związku z którą A. S. zapłacił J. J. kwotę 10.000 zł tytułem zaliczki na poczet ceny samochodu, do którego sprzedaży jednak nie doszło. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy bezzasadnie uznał, roszczenie o zwrot zaliczki jest roszczeniem wynikającym z umowy przedwstępnej przedawniającym się z upływem roku od dnia, w którym umowa przyrzeczona miała być zawarta (art. 390 § 3 kc).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 marca 2007 r. w sprawie III CZP 3/2007 przez roszczenia z umowy przedwstępnej należy rozumieć roszczenia objęte treścią stosunku wynikającego z umowy przedwstępnej, a zatem roszczenie o zawarcie umowy przyrzeczonej i roszczenie o naprawienie szkody poniesionej przez stronę umowy przedwstępnej przez to, że liczyła ona na zawarcie umowy przyrzeczonej. Natomiast roszczenie o zwrot, mającej charakter nienależnego świadczenia, kwoty zapłaconej na poczet świadczenia z niezawartej umowy przyrzeczonej nie wchodzi w zakres stosunku wynikającego z umowy przedwstępnej, lecz jest elementem stosunku zobowiązaniowego, u podstaw którego leży zdarzenie przewidziane w przepisach o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 i nast. kc).
Umowa przedwstępna pozostaje w związku z tym zdarzeniem o tyle tylko, o ile niedojście do skutku umowy przyrzeczonej przesądza o nienależnym charakterze świadczenia spełnionego na poczet wykonania umowy przyrzeczonej. Skoro tak to roszczenie o zwrot zaliczki, jako świadczenia na poczet umowy przyrzeczonej sprzedaży samochodu, przedawnia się na zasadach ogólnych wynikających z art. 118 kc, a więc z upływem dziesięciu lat (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2003 r. w sprawie V CK 24/02). W tych okolicznościach Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 kpc zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 10.000 zł tytułem nienależnego świadczenia, którego podstawa prawna odpadła w związku z niedojściem do skutku umowy przyrzeczonej.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 kc zasądzając je od pierwszego dnia opóźnienia w zawarciu umowy przyrzeczonej tj. 2 kwietnia 2010 r.. Rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania pozwu implikuje rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, o których Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 kpc.