Legislator Case Law & Legislation
VIII U 340/15 AI generated

Court allows early retirement by accepting witness testimony to prove special conditions work period.

Case Number VIII U 340/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court granted the insured's appeal, ordering the Social Insurance Institution to recognize the right to early retirement effective January 4, 2015. The insured argued that driving a bus for a mining transport company constituted work under special conditions, which the agency initially rejected due to a missing official certificate. The court ruled that unlike administrative proceedings, civil court proceedings allow the use of witness testimony to establish facts regarding special working conditions, thereby validating the insured's claim.

Legislator headnote

AI generated

Art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.: In civil proceedings concerning social benefits, courts may establish facts such as special working conditions using any means of evidence, including witness testimony, without the limitations applicable in administrative proceedings.

Keywords

AI generated
early retirement rights special working conditions witness testimony evidence social insurance appeal civil procedure code mining transport work bus driver employment

Cited Legislation

AI generated
Art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Powołując się na art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.
Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury poczynając od dnia (...) tj.

Cited Case Law

AI generated
III UZP 6/84
III UZP 6/84, uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1984r.
III UZP 48/84
III UZP 48/84, wyrok Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2006r., I UK 179/06, LEX nr 342283).
I UK 179/06
Supreme Court dismisses social security appeal, ruling court proceedings allow witness testimony unlike administrative limits.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 340/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Mariola Szmajduch Protokolant: Anna Krzyszkowska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2015 r. w Gliwicach sprawy K. M. (M.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury na skutek odwołania K. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 10 lutego 2015 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu K. M. prawo do emerytury poczynając od dnia 4 stycznia 2015 roku. (-) SSO Mariola Szmajduch Sygn. akt. VIII U 340/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 lutego 2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu K. M. prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym 60 lat. Powołując się na art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych organ rentowy wskazał, że ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999r. nie udowodnił wymaganego 15 – letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach a jedynie 11 lat, 11 miesięcy i 14 dni takiej pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany i przyznania mu prawa do spornego świadczenia.

Podniósł, iż posiada wymagany okres zatrudnienia w szczególnych warunkach, gdyż w okresie od 4 września 1989r. do 30 kwietnia 1993r., stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako kierowca autobusu w Przedsiębiorstwie (...) w B.. Ubezpieczony wskazał, że świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie może zostać mu wydane przez archiwum Urzędu Wojewódzkiego, natomiast fakt wykonywania pracy w warunkach szczególnych ubezpieczony może udowodnić na podstawie zeznań świadków. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ rentowy podniósł, iż ubezpieczony nie przedłożył świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych za okres pracy w Przedsiębiorstwie (...) w B. od 4 września 1989r. do 30 kwietnia 1993r., zaś w postępowaniu przed organem rentowym fakt wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie może być udowodniony na podstawie zeznań świadków. Sąd Okręgowy w Gliwicach ustalił: Ubezpieczony K. M. urodził się (...) Wiek 60 lat osiągnął (...) W dniu 19 stycznia 2015r. ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie mu prawa do emerytury z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych.

Zaskarżoną decyzją z dnia 10 lutego 2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym 60 lat, z uwagi na brak wymaganego 15 – letniego okresu zatrudnienia w szczególnych. ZUS ustalił, iż ubezpieczony na dzień 31 grudnia 1999r. posiada 28 lat, 3 miesiące i 9 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Do pracy w warunkach szczególnych organ rentowy uwzględnił ubezpieczonemu 11 lat, 11 miesięcy i 14 dni takiej pracy. Do pracy w warunkach szczególnych ZUS nie uwzględnił ubezpieczonemu okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w B..

Sąd ustalił, iż K. M. w okresie od 4 września 1989r. do 30 kwietnia 1993r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w B. na stanowisku kierowcy autobusu. Zakład świadczył usługi transportowe dla górnictwa – kopalń (...) w zakresie przewozu osób – przewoził pracowników do pracy i z pracy, woził wycieczki. Nadto w zakresie przewozu materiałów samochodami ciężarowymi. Posiadał także kilka sanitarek. Najwięcej autobusów, bo około 50, były to autobusy o liczbie miejsc około 40. Zakład zatrudniał około 300 kierowców autobusów oraz około 200-250 kierowców samochodów ciężarowych, a poza tym około 30 kierowców karetek.

Zakład posiadał warsztat mechaniczny. Naprawą pojazdów zajmowali się pracownicy warsztatu. Obsługiwane kopalnie pracowały w systemie 4 – brygadowym. Były to: KWK (...) i 2, KWK (...), KWK (...). Kierowcy autobusów pracowali na zmiany i prowadzili autobusy przez pełne dniówki a często nawet po 10- 16 godzin. Mieli przydzielone pojazdy i nie byli kierowani do innych prac. Przewozili pracowników kopalń do pracy i z pracy, wozili wycieczki. Sąd ustalił, że ubezpieczony K. M. podjął pracę w zakładzie na stanowisku kierowcy autobusu.

W spornym okresie od 4 września 1989r. do 30 kwietnia 1993r. ubezpieczony pracował jako kierowca autobusu o liczbie miejsc 40-45. Zajmował się tylko prowadzeniem autobusów przez pełne dniówki. Nie wykonywał żadnych innych obowiązków poza obowiązkami kierowcy autobusu. Pracodawca nie wystawił ubezpieczonemu świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Przedsiębiorstwo (...) w B. zostało zlikwidowane w latach 90. W spornym okresie zatrudnienia wraz z ubezpieczonym pracowali świadkowie S. K. – zatrudniony od 1974r. do kwietnia 1993r. na stanowisku kierowcy autobusu oraz B.

T. – zatrudniony w latach 1980-1993 jako kierowca autobusu. Świadek B. T. uzyskał świadectwo pracy w szczególnych warunkach zanim przedsiębiorstwo zostało zlikwidowane i na tej podstawie otrzymał emeryturę w obniżonym wieku emerytalnym. Sąd ustalił, iż ubezpieczony legitymuje na dzień 1 stycznia 1999r. okresem składkowym i nieskładkowym w wymiarze 28 lat, 3 miesiące i 9 dni. Bezsporne było, że ubezpieczony ukończył 60 lat życia z dniem (...) i nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Powyższe okoliczności Sąd ustalił na podstawie akt organu rentowego, akt osobowo-płacowych ubezpieczonego z Przedsiębiorstwa (...) w B. oraz z zeznań świadków S. K. (nagranie z rozprawy z dnia 6 maja 2015r. min. 5.58 i n. k.20) i B.

T. (nagranie z rozprawy z dnia 6 maja 2015r. min. 17.36 i n. k.20). Odnośnie rodzaju pracy wykonywanej przez ubezpieczonego Sąd dał wiarę jego twierdzeniom, które zostały potwierdzone przez zeznania świadków. Świadkowie pracowali razem z ubezpieczonym w spornych okresach zatrudnienia i wykonywali taką samą pracę, posiadają zatem szczegółową wiedzę na temat miejsca i charakteru wykonywanej przez odwołującego pracy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 1440 ze zm.) w powiązaniu z § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz.43 ze zm.) ubezpieczonym mężczyznom urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r. będącym pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przy pracach wymienionych w wykazie A, przysługuje prawo do emerytury w razie łącznego spełnienia następujących warunków:

1. osiągnięcia wieku emerytalnego 60 lat 2. posiadania wymaganego okresu zatrudnienia wynoszącego 25 lat, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Z kolei zgodnie z treścią art. 184 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. W myśl art. 184 ust. 2 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013r. tj. w dacie złożenia wniosku oraz wydania zaskarżonej decyzji – emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Na podstawie tego przepisu, prawo do emerytury w obniżonym wieku, przysługuje ubezpieczonemu, który w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999r. spełnił warunki w zakresie posiadania ogólnego stażu pracy oraz pracy wykonywanej w warunkach szczególnych a nie osiągnął wymaganego wieku.

Okoliczność sporna w przedmiotowej sprawie dotyczyła posiadania przez ubezpieczonego (na dzień 1 stycznia 1999r.) wymaganego 15 letniego okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, bowiem organ rentowy uwzględnił mu jedynie 11 lat, 11 miesięcy i 14 dni takiej pracy. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że ubezpieczony legitymuje się wymaganym 15 letnim okresem pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, bowiem do takiej pracy należało zaliczyć mu sporny okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w B. od 4 września 1989r. do 30 kwietnia 1993r.

Z materiału dowodowego wynika bowiem, że w okresie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w B. od 4 września 1989r. do 30 kwietnia 1993r. K. M. pracował jako kierowca autobusu o liczbie miejsc 40-45. Przedsiębiorstwo świadczyło usługi transportowe dla górnictwa – kopalń (...) m.in. w zakresie przewozu osób do pracy i z pracy. Obsługiwało kopalnie, które pracowały w systemie 4 brygadowym. Kierowcy autobusów mieli przydzielone pojazdy, pracowali na zmiany i prowadzili autobusy przez pełne dniówki a często w nadgodzinach. K. M. zajmował się tylko prowadzeniem autobusów przez pełne dniówki.

Przewoził pracowników do pracy i z pracy, woził wycieczki. Pracę taką wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy i nie był kierowany do innych prac. Nie zajmował się naprawą pojazdów, gdyż robili to pracownicy warsztatu. Wykonywane przez ubezpieczonego prace kierowców autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, są wymienione pod poz. 2, działu VIII, wykazu A, stanowiącego załącznik do wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8 poz. 43 ze zm.), zawierającego wykaz prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że ubezpieczony nie przedłożył za okres sporny świadectwa pracy w szczególnych warunkach. Fakt wykonywania takiej pracy został wykazany w postępowaniu sądowym za pomocą innych dowodów. W postępowaniu odwoławczym przed Sądem nie obowiązują bowiem ograniczenia dowodowe jakie występują w postępowaniu o świadczenia emerytalno-rentowe przed organem rentowym, a Sąd może ustalić okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość jak: okresy zatrudnienia, w tym wykonywanie pracy w warunkach szczególnych, za pomocą wszelkich środków dowodowych, przewidzianych w kodeksie postępowania cywilnego (por. uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984r.

III UZP 6/84, uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1984r. III UZP 48/84, wyrok Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2006r., I UK 179/06, LEX nr 342283). Sąd dał wiarę zeznaniom świadków potwierdzającym taki charakter jego pracy, uznając te dowody za spójne logiczne i wzajemnie się uzupełniające. Mając powyższe na uwadze – po uwzględnieniu do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach okresu uznanego przez ZUS oraz okresu spornego – należało uznać, że K. M. legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999r. wymaganym 15 letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.

Kwestia posiadania przez ubezpieczonego ponad 25 letniego okresu składkowego i nieskładkowego nie była przedmiotem sporu. Nie było także sporne, iż odwołujący nie jest członkiem OFE i na dzień wydania zaskarżonej decyzji ukończył wymagany wiek 60 lat. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury poczynając od dnia (...) tj. z dniem osiągnięcia wieku emerytalnego. SSO Mariola Szmajduch