Court allows prosecutor's appeal to add theft of identity document charge to theft conviction.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court partially upheld the prosecutor's appeal against a first-instance judgment convicting the defendant of theft. While the lower court correctly established the facts of stealing a mobile phone, it failed to recognize that the defendant also stole an identity document, which constitutes a separate crime under Polish law. The court ruled that the original verdict was legally incomplete because it omitted the theft of the identity document, necessitating a cumulative qualification of the act.
Legislator headnote
AI generatedArt. 275 § 1 k.k.; Art. 278 § 1 k.k.; Art. 11 § 2 k.k.; Art. 11 § 3 k.k.: When a single act fulfills the elements of multiple criminal offenses, the court must apply cumulative qualification to ensure the full criminal content of the act is reflected in the legal basis of the conviction and sentencing.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Ka 271/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2015 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Przemysław Wasilewski Protokolant Aneta Chardziejko przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku Wiesławy Sawośko-Grębowskiej po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 roku sprawy J. J. oskarżonego o czyn z art. 278 § 1 k.k.; na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 19 lutego 2015 roku, sygnatura akt XV K 1420/14 I. Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że uznaje oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. , za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., zaś za postawę wymiaru kary art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. i art. 33 § 1, 3 k.k. II. W pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy. III. Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
UZASADNIENIE
J. J.stanął pod zarzutem tego, że w dniu 31 listopada 2014 r. w B.przy ul. (...)w (...) B.na terenie sklepu (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki N. (...), telefonu komórkowego S. X., dowodu osobistego na dane A. S., długopisu oraz pomadki o łącznej wartości 2.000 zł w ten sposób, że podczas pobytu na terenie w/w sklepu, wykorzystując fakt pozostawienia kurtki przez pokrzywdzoną na jednej z wysp wystawowych przeszukał ją, po czym z kieszeni dokonał zaboru w/w mienia na szkodę A. S., tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 19 lutego 2015 roku w sprawie XV K 1420/14 oskarżony J.
J. został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. i art. 33 § 1 i 3 k.k. skazano go na karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając stawkę dzienną na kwotę 10 (dziesięciu) złotych. Jednocześnie zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty i obciążono go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 70 złotych. Na zasadzie art. 425 § 1 i 2 k.p.k., art. 444 k.p.k. apelację od powyższego orzeczenia wniósł prokurator zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego.
Na zasadzie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt. 1 k.p.k. zarzucił powyższemu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 275 § 1 k.k., poprzez jego niezastosowanie w zbiegu z przepisem art. 278 § 1 k.k., stanowiącym podstawę wymierzenia kary, celem oddania pełnej kryminalnej zawartości czynu zarzuconego oskarżonemu. Dodatkowo w trakcie rozprawy apelacyjnej prokurator uzupełnił zarzut o naruszenie art. 11 § 2 i 3 k.k. obok art. 275 § 1 k.k., wnosząc o uwzględnienie tych przepisów w zmienionym rozstrzygnięciu.
Ostatecznie wskazując na powyższe zarzuty prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu J. J. i dodanie art. 275 § 1 k.k. w zbiegu z przepisem art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 i 3 k.k., stanowiącymi podstawę skazania i wymierzenia kary.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Ustosunkowując się do uwag przedstawionych w apelacji w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok jest wynikiem porozumienia oskarżonego z prokuratorem, zawartego w trybie art. 335 k.p.k. (wniosek prokuratora o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy k. 39), które znalazło odzwierciedlenie w wymierzonej przez Sąd karze. Przedmiotowe rozstrzygnięcie mimo, iż zostało wydane w trybie konsensualnym, nie może jednak zostać uznane za wolne od uchybień. Zdaniem Sądu Okręgowego, rację ma oskarżyciel publiczny wskazując, że Sąd meriti dopuścił się obrazy norm prawa materialnego, wskazanych w apelacji oraz w toku rozprawy apelacyjnej.
W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy rozpoznając niniejszą sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i dokonał słusznej oceny ujawnionego podczas rozprawy materiału dowodowego odnośnie winy i sprawstwa oskarżonego. Sąd Rejonowy skrupulatnie odniósł się do wyjaśnień oskarżonego oraz pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a także ocenił wymieniony materiał dowodowy zgodnie z doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania. Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że zachowanie oskarżonego poza przestępstwem kradzieży (art. 278 § 1 k.k.), wypełnia również znamiona czynu zabronionego z art. 275 § 1 k.k. tj. przestępstwa kradzieży dokumentu stwierdzającego tożsamość innej osoby, co nie znalazło odzwierciedlenia w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu.
Zasadnym zatem było uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu i przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji, bowiem w rzeczywistości czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej (art. 11 § 2 k.k.). Stąd też w podstawie kwalifikacji prawnej czynu należało także umieścić art. 11 § 2 k.k., zaś w podstawie wymierzenia kary art. 11 § 3 k.k. Sąd Okręgowy mając na uwadze zakres zaskarżenia powyższego wyroku przez prokuratora – na niekorzyść oskarżonego a także stanowisko przedstawione w apelacji mógł zmienić wyrok w tym zakresie.
W związku z powyższym, iż w pozostałym zakresie wyrok nie wymagał zmiany, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji. Z uwagi na zasady słuszności – art. 624 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.