Legislator Case Law & Legislation
I ACz 816/15 AI generated

Appeal dismissed; contract clause designating Warsaw court prevails over local branch location for state entity.

Case Number I ACz 816/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the lower court's decision to transfer jurisdiction to Warsaw. While the lower court identified the General Director of National Roads as the defendant, the appellate court clarified that neither the Director nor the local branch possesses independent legal personality. Consequently, the State Treasury is the proper defendant, and the contract clause designating the court of the State Treasury's headquarters in Warsaw correctly determines venue. The appeal was rejected because the lower court's application of the venue rule was substantively correct despite the initial misidentification of the defendant entity.

Legislator headnote

AI generated

Art. 29 Kpc; Art. 385 Kpc; Art. 397 § 2 Kpc: Where a state entity lacks independent legal personality, the State Treasury is the proper defendant, and venue is determined by the headquarters of the central administrative body executing the task, not by the location of its local operational branch.

Keywords

AI generated
jurisdiction venue State Treasury defendant legal personality contractual clause administrative body

Cited Legislation

AI generated
art. 29 Kpc
W świetle powyższego Oddziały Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nie są jednostkami budżetowymi tylko terenowymi komórkami organizacyjnymi, co stanowi, że nie mogą być traktowane jako komórki organizacyjnej Skarbu Państwa, o których mowa w art. 29 Kpc.
art. 18 ust. 1 i 18 a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych
Stosownie do art. 18 ust.
art. 202 Kpc
– orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 202 Kpc.
art. 46 Kpc
Postanowienie to zaskarżyła strona powodowa zarzucając mu naruszenie przepisu art. 46 Kpc poprzez błędne jego zastosowanie, a konsekwencji naruszenie art.
art. 200 § 1 Kpc
46 Kpc poprzez błędne jego zastosowanie, a konsekwencji naruszenie art. 200 § 1 Kpc poprzez jego zastosowanie podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia niewłaściwości Sądu i przekazania sprawy.
art. 385 Kpc
Mając zatem powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 385 Kpc.
art. 397 § 2 Kpc
Mając zatem powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 385 Kpc. w zw. z art. 397 § 2 Kpc.
art. 64 § 1 i 65 § 1 Kpc

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I ACz 816/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2015r. Sąd Apelacyjny w Krakowie, Wydział I Cywilny w składzie : Przewodniczący : SSA Władysław Pawlak Sędziowie: SA Zbigniew Ducki SA Robert Jurga (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Zakładu (...) Sp. z o.o. w R. przeciwko Skarbowi Państwa - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w W. o zapłatę na skutek zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2015r., sygn. akt I C 1066/15 postanawia: oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu XXV Wydział Cywilny w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, iż strona pozwana Skarb Państwa – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy wniosła o przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia Sądowi Okręgowemu w Warszawie XXV Wydział Cywilny jako właściwemu miejscowo powołując się na przepis art. 29 Kpc. oraz przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

W ocenie Sądu Okręgowego zarzut niewłaściwości miejscowej, podniesiony przez stronę pozwaną jest uzasadniony. Zapis § 21 ust. 3 Umowy z 1 kwietnia 2009r. Nr (...)stanowi, że wszelkie spory wynikające z tej umowy będą rozstrzygane przez sąd właściwy dla siedziby zamawiającego. Stosownie do art. 18 ust. 1 i 18 a ust. 1 i 2 cyt. ustawy centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad realizujący swe zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

Siedzibą Dyrektora jest W. a jego adres jest tożsamy z siedzibą, adresem urzędy GDDKiA. Zgodnie ze statutem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jest ona kierowana przez Dyrektora Generalnego przy pomocy m.in. dyrektorów oddziałów, którym ustala zakres czynności i którym może udzielać pełnomocnictw do dokonywania określonych czynności cywilnoprawnych, w tym zawierania umów związanych z budową dróg krajowych. Oddziały Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad są komórkami organizacyjnymi tego podziału rozmieszczone w innych niż siedziba Generalnego Dyrektora miejscowościach.

Nie posiadają one odrębnych środków, budżetów a środki na realizację zadań otrzymuje Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. W świetle powyższego Oddziały Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nie są jednostkami budżetowymi tylko terenowymi komórkami organizacyjnymi, co stanowi, że nie mogą być traktowane jako komórki organizacyjnej Skarbu Państwa, o których mowa w art. 29 Kpc. Z tych względów, uznając zarzut niewłaściwości miejscowej za uzasadniony, po ustaleniu że jednostką organizacyjną Skarbu Państwa jako strony pozwanej w niniejszej sprawie jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z siedzibą w W.

– orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 202 Kpc. w zw. z cyt. wyżej przepisami. Postanowienie to zaskarżyła strona powodowa zarzucając mu naruszenie przepisu art. 46 Kpc poprzez błędne jego zastosowanie, a konsekwencji naruszenie art. 200 § 1 Kpc poprzez jego zastosowanie podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia niewłaściwości Sądu i przekazania sprawy. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego.

W odpowiedzi na zażalenie strona pozwana wniosła o jego oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zapis § 21 ust. 3 Umowy z 1 kwietnia 2009r. Nr (...)stanowi, że wszelkie spory wynikające z tej umowy będą rozstrzygane przez sąd właściwy dla siedziby zamawiającego. Zamawiający w umowie został określony jako Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K.. Wskazać należy, iż zarówno Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jak i Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. nie posiadają osobowości prawnej ani zdolności prawnej, która wskazywałby, iż posiadały zdolność sądową i procesową zgodnie z ar. 64 § 1 i 65 § 1 Kpc.

Pozwanym zatem w niniejszej sprawie nie może być ani Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad ani i Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. a jedynie Skarb Państwa. Zgodnie z art. 29 Kpc powództwo przeciwko Skarbowi Państwa wytacza się według siedziby państwowej jednostki organizacyjnej, z którą dzielnością wiąże się dochodzone roszczenie. Tą jednostką organizacyjną jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad bowiem zgodnie z art. 18 ustawy o drogach publicznych Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest centralnym urzędem administracji rządowej.

Wykonuje on swoje zadania przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Natomiast Oddział terenowy jest komórką organizacyjną Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, co wynika ze statutu Generalnej Dyrekcji Dróg krajowych i Autostrad ( Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie nadania statutu Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych. (Dz. U. z dnia 31 grudnia 1998 r.). Siedzibą Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad jest W.. Miasto to wyznacza właściwość miejscową Sądu do rozstrzygnięcia sporu z umowy stron.

Mając zatem powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 385 Kpc. w zw. z art. 397 § 2 Kpc.