Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 26/15 AI generated

Court dismisses appeal against speeding conviction, upholding factual findings and evidence evaluation by lower court.

Case Number IV Ka 26/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the defendant's appeal against a conviction for speeding, maintaining the first-instance judgment in full force. The defendant argued that the lower court arbitrarily evaluated witness testimony and failed to verify the speed measurement device's compliance with regulations. The court rejected these claims, affirming that the lower court correctly assessed the credibility of police officers and the validity of the speed measurement certificate, noting no other vehicles were present during the test. Consequently, the conviction and the imposed fine were upheld as legally sound.

Legislator headnote

AI generated

Art. 7 k.p.k.; Art. 92a k.w.: The appellate court must uphold first-instance findings of fact if the lower court properly evaluated evidence and applied statutory criteria, rejecting appeals based on mere disagreement with the assessment of witness testimony or procedural technicalities absent clear legal error.

Keywords

AI generated
speeding conviction appellate review evidence evaluation witness credibility speed measurement device procedural error traffic offense

Cited Legislation

AI generated
Art. 7 k.p.k.
naruszenie prawa procesowego, a to art. 7 kpk, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegające na poczynieniu przez Sąd I instancji ustaleń dowolnych w zakresie oceny zeznań świadka W.
Art. 92a k.w.
obwinionego z art. 92a kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 2 października 2014 roku, sygnatura akt VI W 226/13 I.
Art. 119 k.p.w.
na podstawie art. 119 kpw w zw.
Art. 627 k.p.k.
z art. 627 kpk zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 ( stu) złotych tytułem wydatków poniesionych w sprawie i wymierzył opłatę sądową w kwocie 40 (czterdziestu) złotych.
Art. 103 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia
Apelujący na podstawie art. 103§2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, art.
Art. 425 k.p.k.
103§2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, art. 425 kpk, art.
Art. 427 § 1 i 2 k.p.k.
425 kpk, art. 427§1 i 2 kpk oraz art.
Art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.
427§1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść obwinionego L.
Art. 437 k.p.k.
Powołując się na przepis art. 437 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Art. 33 k.w.
92a kw w wysokości 400 złotych grzywny jest stosowna do zawinienia i odpowiada kryteriom art. 33 kw, powinna odnieść zamierzone efekty wychowawcze i zapobiegawcze wobec obwinionego, będąc dlań karą odpowiednio dolegliwą za popełnione wykroczenie.
Art. 636 § 1 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636§1 kpk w zw.
Art. 118 § 1 k.p.w.
Art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych
118§1 kpw, art. 8 w zw.z art.
§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt IV Ka 26/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2015 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin Protokolant : Ewa Ślemp po rozpoznaniu dnia 6 lutego 2015 roku sprawy L. N. syna S. i D. z domu T. urodzonego (...) w R. obwinionego z art. 92a kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 2 października 2014 roku, sygnatura akt VI W 226/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierza 40 złotych opłaty za to postępowanie. Sygn.akt IV Ka 26/15

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. , sygn. akt VI W 226/13: I. Obwinionego L. N. uznał za winnego tego, że: W dniu 27 marca 2013 roku około godziny 09:10 w K. na drodze (...) kierując pojazdem marki B. nr rej. (...), przekroczył dopuszczalną prędkość w obszarze zabudowanym o 41 km/h, jadąc z prędkością 91 km/h, to jest za winnego popełnienia czynu z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 400 (czterystu) złotych; II. na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 627 kpk zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 ( stu) złotych tytułem wydatków poniesionych w sprawie i wymierzył opłatę sądową w kwocie 40 (czterdziestu) złotych. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się obwiniony wywodząc apelację za pośrednictwem obrońcy. Apelujący na podstawie art. 103§2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, art. 425 kpk, art. 427§1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 2 i 3 kpk zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść obwinionego L. N.. Wyrokowi temu zarzucił:

1. naruszenie prawa procesowego, a to art. 7 kpk, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegające na poczynieniu przez Sąd I instancji ustaleń dowolnych w zakresie oceny zeznań świadka W. K. oraz prawidłowości przeprowadzenia pomiaru prędkości pojazdu prowadzonego przez obwinionego L. N. przy użyciu urządzenia (...), którego konstrukcja i wykonanie nie zapewnia identyfikacji pojazdu, którego prędkość jest kontrolowana, a więc nie odpowiadającego wymogom obowiązującego w dacie zarzucanego obwinionemu czynu Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 listopada 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu lądowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych ( Dz.U. nr 225 z 2007 r. poz. 1663). Co w konsekwencji doprowadziło do:

2. poczynienia przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych, które mogły mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia w zakresie obecności w pobliżu pojazdu obwinionego jeszcze co najmniej jednego innego pojazdu i prędkości z jaką poruszał się pojazd prowadzony przez obwinionego L. N.. Powołując się na przepis art. 437 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jako bezzasadna nie podlega uwzględnieniu. Przeciwnie do zarzutów apelującego stwierdzić należy, iż ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku są w pełni prawidłowe, gdyż Sąd I instancji przeprowadził wszystkie zawnioskowane w sprawie dowody, które następnie ocenił, stosując wszystkie kryteria art. 7 kpk. W pisemnych motywach wyroku Sąd meriti czytelnie i przekonująco wskazał, którym dowodom przydał walor wiarygodności, a które na taką ocenę nie zasługują. Argumenty apelującego sprowadzają się do wyrażenia sprzeciwu wobec oceny dowodów zaprezentowanej przez Sąd I instancji i bezzasadnego oczekiwania uznania za miarodajną wersji zdarzenia, wynikającą z wyjaśnień obwinionego oraz świadka W.

K.. Wyjaśnienia obwinionego słusznie Sąd Rejonowy uznał za dowód osamotniony, skoro jego wersja nie przystaje do zeznań W. K., co sąd dokładnie wykazał na k. 4 motywów wyroku. Wbrew oczekiwaniom apelującego ustalenia faktyczne opierające się o zeznania świadków wykroczenia - funkcjonariuszy policji G. O. i K. W., wsparte świadectwem legalizacji ponownej urządzenia kontrolno-pomiarowego ( k. 218 akt) są prawidłowe. Świadkowie ci nie mieli jakichkolwiek powodów dla tendencyjnego pomówienia obwinionego o dokonanie wykroczenia drogowego.

Jak wynika z zapisów w notatce urzędowej ( k. 3 akt), które świadek G. O. potwierdził na rozprawie, podczas pomiaru prędkości przed pojazdem obwinionego ani też za nim w bezpośredniej odległości nie jechał żaden inny pojazd, zatem pomiar dotyczył tylko prędkości pojazdu kierowanego przez obwinionego L. N. i wykazał przekroczenie dopuszczalnej prędkości o 41 km/h w obszarze zabudowanym. Wobec przedstawionego przez KPP K. świadectwa legalizacji miernika prędkości używanego w toku przedmiotowej kontroli (k. 217-218) nieskuteczne są zastrzeżenia apelującego co do prawidłowości kontroli prędkości.

Owych zastrzeżeń nie wzmacnia także podnoszony w apelacji fakt wszczęcia śledztwa przez Prokuraturę Okręgową w Warszawie w sprawie niedopełnienia obowiązków przez pracowników Głównego Urzędu Miar w W., które to postępowanie znajduje się dotychczas w fazie in rem (k. 242 akt). Z przytoczonych powodów zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Wymierzona obwinionemu kara za przypisane mu wykroczenie z art. 92a kw w wysokości 400 złotych grzywny jest stosowna do zawinienia i odpowiada kryteriom art. 33 kw, powinna odnieść zamierzone efekty wychowawcze i zapobiegawcze wobec obwinionego, będąc dlań karą odpowiednio dolegliwą za popełnione wykroczenie.

O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636§1 kpk w zw. z art. 118§1 kpw, art. 8 w zw.z art. 3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych ( z dnia 23.06.1973 r., tj. Dz.U. z 1983 r. Nr 49 poz.223 z późn.zm.) oraz na podstawie §3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania ( Dz. U. Nr 118 pz.1269). pd