Social security court dismisses appeal for pension due to insufficient 25-year contribution and non-contribution work record.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the applicant's appeal against the Social Insurance Office's refusal to grant a pension based on insufficient work history. The applicant failed to prove a minimum of 25 years of contribution and non-contribution periods, which is a mandatory prerequisite for the benefit. Consequently, the court deemed arguments regarding special working conditions legally irrelevant and inadmissible. The final decision upheld the original refusal, citing the applicant's failure to meet statutory evidence requirements.
Legislator headnote
AI generatedUstawa emerytalna z dnia 2018-01-01; art. 184 ust. 1; The court held that the failure to prove the mandatory 25-year work record precludes any further examination of special working conditions prerequisites.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V U 2946/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2015 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie: Przewodniczący: SSO Mirosława Molenda-Migdalewicz Protokolant: star. sekr. sądowy Katarzyna Awsiukiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. w Legnicy sprawy z wniosku E. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o emeryturę na skutek odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 8 września 2014 r. znak (...) oddala odwołanie sygn. akt VU 2946/14
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 8 września 2014 r., znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił wnioskodawcy E. M. prawa do emerytury, gdyż wnioskodawca nie osiągnął 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego, ani nie udowodnił wymaganych 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze oraz jako członek OFE nie złożył wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na jego rachunku na dochody budżetu Państwa. Wnioskodawca dnia 29 września 2014 r. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, domagając się zaliczenia jako pracy w warunkach szczególnych jego zatrudnienia w okresie od 7 lutego 1975 r. do 30 marca 1984 r. oraz od 13 listopada 1984 r. do 31 maja 1988 r.
Do wniosku dołączył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na jego rachunku w OFE na dochody budżetu Państwa. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie mu prawa do emerytury. W odpowiedzi na powyższe odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jego oddalenie, argumentując, jak w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał nadto, że w związku z dołączeniem przez wnioskodawcę do odwołania wniosku, o jakim mowa w art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej, dnia 2 października 2014 r. została wydana kolejna decyzja odmawiająca wnioskodawcy prawa do emerytury, z powodu niespełnienia przesłanki wymaganego stażu ogólnego pracy i stażu pracy w warunkach szczególnych.
Sąd ustalił: Wnioskodawca E. M. urodził się dnia (...) 60 lat ukończył z dniem (...). Na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił 23 lata, 9 miesięcy i 27 dni stażu pracy, w tym: 23 lata, 4 miesiące i 12 dni okresów składkowych – z czego 6 lat, 6 miesięcy i 15 dni pracy w warunkach szczególnych. W wypełnionym kwestionariuszu dotyczącym okresów składkowych i nieskładkowych ubezpieczony wymienił następujące okresy w przebiegu swojej kariery zawodowej: - od 18 stycznia 1973 r. do 11 stycznia 1975 r. w (...) Fabryce (...), - od 7 lutego 1975 r. do 30 marca 1984 r. w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) w P., - od 9 kwietnia 1984 r. do 30 czerwca 184 r. w Przedsiębiorstwie (...) Oddział w G., -od 2 lipca 1984 r. do 30 września 1984 r. w (...) Spółdzielni (...) w K., - od 13 listopada 1984 r. do 31 maja 1988 r. w Przedsiębiorstwie Produkcji i (...) we W., - od 27 marca 1990 r. do 31 grudnia 1991 r.
– zasiłek dla bezrobotnych, - od 6 stycznia 1992 r. do 31 grudnia 1998 r. w (...) Sp. z o.o. W okresie od 25 kwietnia 1977 r. do 9 kwietnia 1979 r. wnioskodawca odbywał zasadniczą służbę wojskową. Wszystkie wskazane przez wnioskodawcę okresy składkowe i nieskładkowe – w tym okres służby wojskowej - zostały uwzględnione przez organ rentowy przy ustalaniu ogólnego stażu pracy w zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca był członkiem OFE. Wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na jego rachunku w OFE na dochody budżetu Państwa złożył do organu rentowego dnia 25 września 2014 r. /bezsporne, nadto akta emerytalne ZUS/
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Wnioskodawca domagał się w niniejszym postępowaniu przyznania mu emerytury w obniżonym wieku emerytalnym na podstawie art. 184 w zw. z art. 39 ustawy emerytalnej. Zgodnie z treścią przepisu art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40 wskazanej ustawy, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 tj. 25 lat dla mężczyzn.
Emerytura, o której mowa, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - ubezpieczonym urodzonym przed 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1.
Wiek emerytalny, o którym mowa we wskazanym artykule, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom zatrudnionym w szczególnych warunkach przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn oraz ma wymagany okres zatrudnienia 25 lat, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
W realiach rozpoznanej sprawy ponad wszelką wątpliwość wnioskodawca nie wykazał na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r., tj. 01 stycznia 1999 r. (art. 196 ustawy emerytalnej) wymaganych 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Wskazane przez wnioskodawcę okresy jego zatrudnienia i okresy nieskładkowe oraz okres służby wojskowej, a uwzględnione w pełnym wskazywanym wymiarze przez organ rentowy, dawały jedynie 23 lata, 9 miesięcy i 27 dni ogólnego stażu pracy, przy wymaganych co najmniej 25 latach okresów składkowych i nieskładkowych.
Wnioskodawca w toku postępowania nie potrafił wskazać żadnego dodatkowego okresu pracy lub innego okresu składkowego lub nieskładkowego, czy ewentualnie uzupełniającego. Podawane przez niego okresy pracy w warunkach szczególnych zostały uwzględnione przez organ rentowy do jego ogólnego stażu pracy, sporny pozostawał jedynie rzeczywisty charakter jego pracy. Za brakujący okres badanego stażu ubezpieczeniowego od 1 czerwca 1988 r. do 26 marca 1990 r. wnioskodawca przede wszystkim nie wskazał żadnych dokumentów, z których wynikałby rzeczywisty przebieg jego zatrudnienia w tym czasie.
Nie zaoferował także innych środków dowodowych, które wykazywały by, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymował się co najmniej 25 latami okresów składkowych i nieskładkowych. Zeznając na rozprawie dnia 25 marca 2015 r. stwierdził ostatecznie, że nie pamięta, czy w tamtym okresie pobierał zasiłek dla bezrobotnych. Z przesłuchania wnioskodawcy nie wynikało też, że obejmowały go wtedy inne okresy wymienione w art. 6 lub 7 ustawy emerytalnej. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że ciężar dowodu spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek do nabycia spornego świadczenia spoczywał na wnioskodawcy.
Mając na względzie całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Sąd nie miał wątpliwości, iż wnioskodawca ciężarowi temu nie podołał w zakresie wykazania przesłanki co najmniej 25-letniego ogólnego stażu pracy. Wobec tego, że przyznanie prawa do emerytury możliwe jest tylko po spełnieniu wszystkich przesłanek ustawowych, dalsze rozważania odnośnie kolejnej przesłanki, dotyczącej legitymowania się co najmniej 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych, stało się w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe, gdyż nawet uwzględnienie okresów wskazywanych przez wnioskodawcę jako praca w warunkach szczególnych, nie byłoby niewystarczające do przyznania wnioskodawcy spornego świadczenia, wobec nielegitymowania się wymaganym ogólnym stażem pracy.
Należy też przypomnieć, że w postępowaniu odrębnym w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, toczącym się z odwołania od decyzji organu rentowego wydanej na wniosek o przyznanie emerytury lub renty, niedopuszczalne jest przedmiotowe przekształcenie roszczenia (art. 193 k.p.c.) przez żądanie ustalenia tylko niektórych przesłanek warunkujących prawo do świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2005 r., I UK 160/04, Lex nr 153639). Wobec powyższego Sąd pominął rozważania w powyższym zakresie. Z powyższych względów Sąd konsekwentnie pominął też środki dowodowe wskazywane przez wnioskodawcę, na okoliczność zatrudnienia w podawanych spornych okresach w warunkach szczególnych.
Podsumowując powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu rentowego z dnia 8 września 2014 r. była prawidłowa i ze względu na brak wymaganych na dzień 1 stycznia 1999 r. 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, brak było podstaw do przyznania spornego świadczenia na podstawie art. 184 ustawy emerytalnej. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Sąd na podstawie art. 47714 § 1 k.p.c., pozbawione uzasadnionych podstaw odwołanie oddalił.