Court grants pension to worker who served military duty maintaining special conditions employment continuity.
Legislator summary
AI generatedThe court reversed the Social Insurance Institution's denial of a preferential pension, ruling in favor of the applicant. The applicant had served military duty but maintained employment continuity in the same special conditions job before and after service. The court held that this continuity preserved the special working conditions status, satisfying the fifteen-year requirement.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach: Military service performed by a worker who maintained employment continuity in the same special conditions job is counted as work in special conditions for pension eligibility.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 59/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 lipca 2014 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Alicja Kowalska-Kulik Protokolant: sekr. sąd. Ewa Rusnarczyk po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 roku w Nowym Sączu na rozprawie odwołania J. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. z dnia 11 grudnia 2013 roku znak: (...) w sprawie J. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. o emeryturę I. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje J. M. emeryturę od dnia 1 grudnia 2013 roku. II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. na rzecz J. M. kwotę 240 zł ( dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów zastępstwa prawnego. Sygn. akt IV U 59/14
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 30 lipca 2014 roku Decyzją z dnia 11 grudnia 2013 roku, znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. odmówił J. M. przyznania emerytury, ponieważ - mimo, iż wykazał on na dzień 1 stycznia 1999 roku okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze 26 lat, 5 miesięcy i 24 dni, to jednak nie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Uzasadniając swoją decyzję organ rentowy powołał się na przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. z 2013r., poz. 1440 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. Nr 8, poz.43 ze zm.). Od powyższej decyzji odwołał się J. M.. W ostatecznie sprecyzowanym żądaniu (k. 14-15, 58, 71) wniósł o uwzględnienie za pracę w warunkach szczególnych następujących okresów zatrudnienia: - od 1 stycznia 1969 roku do 19 sierpnia 1979 roku w Zakładzie (...) w N. (w tym okres służby wojskowej od 26 października 1973 r. do 20 października 1973 r.), - od 16 stycznia 1984 roku do 31 sierpnia 1990 roku, od 1 września 1994 roku do 31 marca 1995 roku, od 1 września 1995 roku do 30 maja 1996 roku w Zakładzie Usług (...) W. i M.
M. w M., - okresie od 2 listopada 1979 roku do 30 kwietnia 1980 roku w Zakładzie (...) J. B. w O. Odwołujący się wniósł o uwzględnienie powyższych okresów jako pracy w szczególnych warunkach w oparciu o zeznania świadków. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. wniósł o oddalenie odwołania. Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w odwołaniu wskazał, że decyzja organu rentowego jest zasadna i zgodna z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ odwołujący się nie wykazał wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
ZUS podał, że odwołujący nie przedłożył świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach, a w postępowaniu przed organem rentowym zeznania świadków nie stanowią dowodu na potwierdzenie pracy w warunkach szczególnych. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że J. M., ur. (...), na dzień 1 stycznia 1999 roku wykazał 26 lat, 5 miesięcy i 24 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Odwołujący się nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego, a wniosek o emeryturę złożył w dniu 4 grudnia 2013 roku. Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
J. M. w latach 1969 – 1979 zatrudniony był w Zakładzie (...) F. Z. z siedzibą w N.. W w/w latach odwołujący był zgłoszony przez pracodawcę do ubezpieczeń społecznych i opłacane były za niego składki na to ubezpieczenie w następujących okresach: - od 1 lutego 1969 roku do 15 sierpnia 1970, od 1 września 1970 roku do 9 listopada 1970 roku, od 1 lutego 1971 roku do 1 lipca 1971 roku, od 15 lipca 1971 roku do dnia 31 stycznia 1972 roku (w charakterze ucznia), - od 1 lutego 1972 roku do 15 lipca 1972 roku (5 miesięcy, 15 dni), od 1 sierpnia 1972 roku do 1 stycznia 1973 roku (5 miesięcy, 1 dzień), od 16 lipca 1973 roku do 18 października 1973 roku (3 miesiące, 3 dni) – jako pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy, - od 27 października 1975 roku do 30 września 1978 roku (2 lata, 11 miesięcy, 4 dni) – w charakterze ucznia, - od 1 października 1978 roku do 15 sierpnia 1979 roku (10 miesięcy, 15 dni) – jako pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy, W okresie od 24 października 1973 roku do 15 października 1975 roku odwołujący odbywał służbę wojskową Odwołujący się został początkowo zatrudniony początkowo jako uczeń (od 1 lutego 1969 r. do 31 stycznia 1972 r.).
Od lutego 1969 r. do lutego 1971 r. uczęszczał do zasadniczej szkoły zawodowej dla pracujących w N., a naukę zawodu pobierał łącznie przez trzy lata do 31 stycznia 1972 r. Jako uczeń odwołujący trzy razy w tygodniu uczęszczał do szkoły w godzinach popołudniowych. Od 1 lutego 1972 r. do końca zatrudnienia (z przerwą na służbę wojskową) odwołujący pracował wyłącznie przy garbowaniu skór stale i w pełnym wymiarze czasu pracy (co najmniej 8 godzin dziennie). Zakład pracy F. Z., w którym pracował odwołujący, zajmował się garbarstwem i wyprawianiem baranich skór.
Czynności garbarskie polegały na wyprawianiu skóry, tj. jej moczeniu, praniu, fresowaniu, czyli odmięśnianiu i zaprawianiu w kwasie, ręcznym wcieraniu chromu, następnie suszeniu i odtłuszczaniu, potem jej farbowaniu, ponownym suszeniu, prasowaniu, czesaniu, rozbijaniu włosa i wykańczaniu. Czynności te wykonywane były przede wszystkim ręcznie – w zimnych, wilgotnych oraz zapylonych pomieszczeniach. Używano szkodliwych kwasów, w tym mrówkowego oraz chromu i farb. Odwołujący się poza garbowaniem skór nie wykonywał innych czynności.
Razem z odwołującym się w tym zakładzie przy garbowaniu skór pracowali: J. A. i S. M. również jako garbarze. J. A. pobiera emeryturę z tytułu pracy w warunkach szczególnych, a okres pracy w Zakładzie (...) F. Z. z siedzibą w N. został uznany za pracę w warunkach szczególnych. W okresie od 2 listopada 1979 roku do 30 kwietnia 1980 roku J. M. był zatrudniony w Zakładzie (...) J. B. w O. na stanowisku garbarza, w tym - w okresie od stycznia do kwietnia 1980 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako garbarz Następnie w okresach: od 16 stycznia 1984 roku do 31 sierpnia 1990 roku (6 lat, 7 miesięcy, 16 dni), od 1 września 1994 roku do 31 marca 1995 roku (7 miesięcy) i od 1 września 1995 roku do 31 maja 1995 roku (9 miesięcy) odwołujący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku garbarza w Zakładzie Usług (...) W. i M.
M. w M.. W zakładzie tym razem z odwołującym pracowali E. G. i W. W. również jako garbarze. Zarówno w Zakładzie (...) J. B. w O. jak i w Zakładzie Usług (...) W. i M. M. w M., J. M. wykonywał te same czynności na stanowisku garbarza jak w Zakładzie (...) F. Z. z siedzibą w N.. dowód: świadectwa pracy k. 11, 15, akt ZUS, zaświadczenie WKU w N. k. 42 akt ZUS, potwierdzenie ubezpieczenia pracowników, k. 46 - 48, k. 52 i k. 60-62 akt ZUS, świadectwo ukończenia (...) w N. k. 68, legitymacja ubezpieczeniowa k. 34, dokumentacja dot. zatrudnienia odwołującego u W. i M.
M. k. 68, zeznania świadków zawarte w protokole rozprawy z 27.05.2014r.: M. M. od 07:47 min do 25:11 min, E. G. od 25:38 min do 35:18 min, J. A. od 36:55 min do 56:01 min, S. M. od 56:21 min do 01:06:50 min, zeznania zawarte w protokole rozprawy z 22.07.2014r.: W. W. od 08:11 min do 18:02 min i odwołującego od 18:41 min do 43:23 min, akta emerytalne świadka S. M., akta SO w Nowym Sączu, sygn. akt IV U 884/13 dot. J. A. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach organu rentowego i aktach sprawy, której wiarygodności i mocy dowodowej żadna ze stron nie kwestionowała w toku postępowania.
Sąd oparł się również na zeznaniach odwołującego się J. M. oraz świadków M. M., E. G., J. A., S. M. i W. W., uznając je za wiarygodne, spójne, logiczne oraz zgodne z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Brak jest jakichkolwiek podstaw do podważenia ich wiarygodności. Zeznania J. M. znajdują potwierdzenie w zeznaniach w/w świadków, którzy w sposób obiektywny potwierdzili, że odwołujący się w spornych okresach pracował przy garbowaniu skór. W odniesieniu do zatrudnienia w Zakładzie (...) F. Z. z siedzibą w N., ustalono na postawie w/w dowodów, iż odwołujący początkowo został zatrudniony jako pracownik młodociany i przez okres trzech lat (1969-1972) pobierał naukę zawodu.
Okres ten - do końca stycznia 1972 r. nie mógł zostać uwzględniony jako okres pracy w warunkach szczególnych, albowiem nie była to praca wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy. Natomiast od 1 lutego 1972 r. do końca zatrudnienia odwołujący – jak wynika z zeznań świadków - pracował u F. Z. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako garbarz; również w latach 1975-1978, kiedy został zgłoszony jako uczeń, ale faktycznie w tym okresie pracował jako pracownik w pełnym wymiarze czasu pracy. W zakresie ustalenia charakteru pracy odwołującego w Zakładzie (...) J.
B. w O., w związku z brakiem dokumentacji z tego okresu, Sąd oparł się na potwierdzeniu ubezpieczenia pracowników zawartego w aktach organu rentowego, z którego wynika, iż w listopadzie i grudniu 1979 roku odwołujący pracował w niepełnym wymiarze czasu pracy, natomiast od stycznia do kwietnia 1980 roku wykonywał pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Okoliczność ta została potwierdzona również wpisem w legitymacji ubezpieczeniowej. Nadto z zeznań odwołującego wynika, iż w czasie zatrudnienia w tym zakładzie pracy wykonywał tylko czynności garbarza.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie J. M. zasługuje na uwzględnienie. Według w/w art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013r., poz. 1440 ze zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem ( art. 184 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku ) Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych- art. 32 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.
U. z 2009, nr153, poz. 1227 ). Warunki przejścia na emeryturę przez wymienionych powyżej pracowników określa rozporządzenie Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.83 Nr 8 poz. 43 ze zm.). Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Okresy zatrudnienia stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust.2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy - § 2 ust 1 i 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełni łącznie następujące warunki tj. osiągnie wiek emerytalny, wynoszący dla kobiet 55 lat, 60 lat dla mężczyzn i ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Za wymagany okres zatrudnienia uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia ( § 3 i 4 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku). Z reguły wymaganym stażem pracy uprawniającym do niższego wieku emerytalnego jest okres 15 lat- pracy w szczególnych warunkach. Wyszczególnienie prac uznawanych za wykonywane w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zawierają wykazy A i B stanowiące załącznik do wskazanego rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Przenosząc te ogólne rozważania na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, iż odwołujący się spełnia wymagany okres pracowniczego zatrudnienia na dzień 1 stycznia 1999 roku stosownie do regulacji w/w art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku. Wykazał bowiem łączny staż ubezpieczeniowy w wymiarze 26 lat, 5 miesięcy i 24 dni okresów składkowych. Odwołujący się nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Spór dotyczy natomiast wymaganego okresu 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z wykazem A, dział VII, poz. 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, prace przy garbowaniu i wykańczaniu skór są zaliczane do prac, których wykonywanie uprawnia do emerytury w wieku wcześniejszym.
Z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że odwołujący się wykonywał we wskazanych niżej okresach pracę w warunkach szczególnych na stanowisku garbarza stale i w pełnym wymiarze czasu pracy: - w Zakładzie F. Z. od 1 lutego 1972 roku do 15 lipca 1972 roku (5 miesięcy, 15 dni), od 1 sierpnia 1972 roku do 1 stycznia 1973 roku (5 miesięcy, 1 dzień), od 16 lipca 1973 roku do 18 października 1973 roku (3 miesiące, 3 dni), od 27 października 1975 roku do 30 września 1978 roku (2 lata, 11 miesięcy, 4 dni), od 1 października 1978 roku do 15 sierpnia 1979 roku (10 miesięcy, 15 dni), - w Zakładzie (...) J.
B. w O. od 1 stycznia 1980 r. do 30 kwietnia 1980 roku, - w Zakładzie Usług (...) W. i M. M. w M. od 16 stycznia 1984 roku do 31 sierpnia 1990 roku (6 lat, 7 miesięcy, 16 dni), od 1 września 1994 roku do 31 marca 1995 roku (7 miesięcy) i od 1 września 1995 roku do 31 maja 1995 roku (9 miesięcy). W okresie od 24 października 1973 roku do 15 października 1975 roku odwołujący odbywał służbę wojskową. Jak już zaznaczono wyżej okres nauki zawodu w latach 1969-1972, zdaniem Sądu, nie może być uznany za pracę w warunkach szczególnych, gdyż pracę (praktyki) w zakładzie (...) odwołujący wykonywał w niepełnym wymiarze godzin (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2012 r.
I UK 130/12). Kolejne sporne okresy to zatrudnienie pracownicze wykonywane stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku garbarza. Zasadne jest także stanowisko odwołującego się odnośnie zaliczenia jako pracy w warunkach szczególnych okresu zasadniczej służby wojskowej. Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 16 października 2013 roku II UZP 6/13, LEX nr 1385939 wskazał, iż czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL, zalicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych).
W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy podniósł, że do oceny określonego stanu faktycznego, w tym zrealizowanego przed wejściem w życie ustawy o emeryturach i rentach, wywołującego określony skutek prawny, należy stosować przepisy obowiązujące w czasie realizacji tego stanu faktycznego (por. też wyrok z dnia 20 marca 2013 r., I UK 544/12, w którym przyjęto, że dla kwalifikacji okresu zasadniczej służby wojskowej jako okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, należy stosować regulacje prawne obowiązujące w okresie odbywania tej służby).
W okresie odbywania przez odwołującego służby wojskowej (od 1973-1975), szczególne uprawnienia żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową regulował art. 108 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. Z przepisów tych wynikała zasada, że pracownikowi, który we wskazanym terminie po zakończeniu służby wojskowej podjął pracę u pracodawcy, u którego był zatrudniony w chwili powołania do tej służby, okres służby podlegał wliczeniu do okresu zatrudnienia w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie.
Ustanawiały więc one tzw. fikcję prawną, z której wynika, że pracownik zatrudniony w szczególnych warunkach, który po zakończeniu czynnej służby wojskowej powraca do tego zatrudnienia w przepisanym terminie, zachowuje status pracownika zatrudnionego w szczególnych warunkach w rozumieniu § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w okresie pełnienia tej służby. Przepis art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL, w brzmieniu obowiązującym w okresie odbywania przez odwołującego służby wojskowej stanowił, że czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby.
Zgodnie z ust. 3 cyt. przepisu warunkiem wliczenia służby wojskowej do okresu zatrudnienia jest zachowanie terminów, o których mowa w art. 106 ust. 1 lub w art. 107 ust.
1. Art. 106 ust. 1 stanowił, iż zakład pracy, który zatrudniał pracownika w dniu powołania do zasadniczej lub okresowej służby wojskowej, jest obowiązany zatrudnić go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub na stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz zaszeregowania osobistego, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby pracownik zgłosił swój powrót do zakładu pracy w celu podjęcia zatrudnienia. Niezachowanie tego terminu powoduje wygaśnięcie stosunku pracy, chyba że niezachowanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika.
Szczegółowe zasady zaliczenia zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin (Dz. U. z 1968r. nr 44 poz. 318) obowiązującym do dnia 1 września 1979 roku. Zgodnie z § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia, żołnierzowi, który podjął zatrudnienie stosownie do zasad określonych w § 2-4, wlicza się czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął zatrudnienie, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem w tym zakładzie oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie.
Z kolei według § 2 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia , zakład pracy, który zatrudniał żołnierza w dniu powołania do służby wojskowej, był obowiązany niezwłocznie zatrudnić go na stanowisku poprzednio zajmowanym lub równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz zaszeregowania osobistego, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby żołnierz zgłosił powrót do zakładu pracy. Niezachowanie przez żołnierza terminu, o którym mowa w ust. 1, powodowało wygaśnięcie stosunku pracy, chyba że niezachowanie terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.
Jak podniósł Sąd Najwyższy w uzasadnieniu cyt. wyżej uchwały, z językowej wykładni w/w przepisów , w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że pod rządem ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej i wydanego na jej podstawie (art. 108 ust.
4) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy, żołnierzowi zatrudnionemu przed powołaniem do czynnej służby wojskowej w warunkach szczególnych (I kategorii zatrudnienia), który po zakończeniu tej służby podjął zatrudnienie w tych samych warunkach czas odbywania służby wojskowej wliczał się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem przed powołaniem do służby wojskowej oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie.
Oznacza to, że w powyższych okolicznościach taki okres służby wojskowej jest nie tylko okresem służby w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o emeryturach i rentach, ale także okresem pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Innymi słowy, jeżeli zostały spełnione przez pracownika wskazane wyżej warunki powrotu do poprzedniego zatrudnienia zostaje zachowana tzw. ciągłość pracy, a okres zasadniczej służby wojskowej jest okresem zatrudnienia na takich samych warunkach, jak przed powołaniem do tej służby.
W niniejszej sprawie J. M. w okresie od 24 października 1973 roku do 15 października 1975 roku odbywał zasadniczą służbę wojskową; a przed jej odbyciem był zatrudniony w Zakładzie (...) F. Z. w szczególnych warunkach (jako garbarz). Po odbyciu służby wojskowej podjął zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy na tym samym stanowisku. Odwołujący zgłosił swój powrót do zakładu pracy w celu zatrudnienia w terminie wskazanym w cyt. wyżej przepisach, Wobec powyższego w ocenie Sądu odwołujący się spełnia wymagane przesłanki, które dają mu prawo do przyznania emerytury na warunkach preferencyjnych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, albowiem udowodnił ponad 15-letni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd - na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. i powołanych powyżej przepisów prawa materialnego - zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał J. M. emeryturę od dnia 1 grudnia 2013 roku, tj. od miesiąca złożenia wniosku o emeryturę. W pkt II wyroku Sąd – na podstawie art. 98 par. 1 k.p.c. i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.
U. z 2013 r. poz. 490) – zasądził od ZUS Oddziału w N. kwotę 240 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego, biorąc pod uwagę charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu sprawy.