Appeal dismissed; prior final judgment on same claim creates res judicata barring new suit.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's decision to reject the plaintiff's claim for additional compensation. The plaintiff sought extra damages for a traffic accident, arguing that a previous final judgment did not cover the full amount due under their insurance policy. The court ruled that because the previous judgment was final and covered the same factual and legal basis, the principle of res judicata prevented the plaintiff from initiating a new lawsuit for the same matter.
Legislator headnote
AI generatedArt. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 366 k.p.c. w zw. z art. 353 § 2 k.p.c.: A final judgment on the same claim between the same parties creates res judicata, barring a new suit if the subject matter and legal basis are identical.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt II Cz 448/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2015r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczyw składzie następującym: Przewodniczący : SSO Anatol Gul Sędziowie : SO Grażyna Kobus SO Barbara Nowicka po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym zażalenia powoda K. H. na postanowienie Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 18 lutego 2015r., sygn. akt. I C 1668/14 o odrzuceniu pozwu w sprawie przeciwko (...) S.A. (...)w W. o zapłatę 12.829,44 zł. p o s t a n a w i a: I. oddalić zażalenie; II. zasądzić od powoda na rzecz strony pozwanej 600 zł kosztów postępowania zażaleniowego.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 kpc odrzucił pozew K. H. przeciwko (...) S.A. (...)w W. o zapłatę 12.829,44 zł z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w sprawie I Nc 477/14 zasądził prawomocnym nakazem zapłaty z 12 lutego 2014r. od (...) S.A. (...)w W. na rzecz K. H. kwotę 5.446,32 zł tytułem odszkodowania za szkodę komunikacyjną nr (...), tj. szkodę z 2 czerwca 2013r. W tej sprawie powód domaga się od strony pozwanej dopłaty odszkodowania za szkodę komunikacyjną z 2 czerwca 2013r.
Zdaniem Sądu Rejonowego tożsamość stron oraz żądań w sprawie o sygn. akt I Nc 477/14 i aktualnej nie budzi wątpliwości a ponadto żądanie powoda jest oparte w obu sprawach o tę samą podstawę, gdyż swoje roszczenie powód wywodzi z łączącej strony umowy ubezpieczenia autocasco. Postanowienie to zaskarżył powód wnosząc o jego zmianę i nadanie sprawie dalszego biegu względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił mu naruszenie prawa materialnego tj. art. 366 kpc w zw. z art. 353 2 kpc poprzez przyjęcie, że „ uprawomocniony nakaz zapłaty stanowi powagę rzeczy osądzonej, gdzie wyraźnie dochodzi on kwoty przewyższającej uprawomocnionemu nakazowi i ściśle wskazuje motywy dochodzenia swoich roszczeń” oraz naruszenie art. 199 § 1 kpc poprzez odrzucenie pozwu.
Zażalenie podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 199 § 1 pkt. 2 kpc sąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. Prawomocne osądzenie sprawy tworzy stosownie do art. 366 kpc, stan powagi rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia sądu między tymi samymi stronami. O tożsamości roszczenia można mówić wówczas, gdy jednakowy jest nie tylko przedmiot, ale również podstawa faktyczna i prawna roszczenia.
Trafnie przyjął Sąd Rejonowy, że w obu sprawach zachodzi tożsamość podmiotowa stron procesu oraz przedmiotowa tożsamość roszczeń zawartych w pozwach i tożsamość okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie. Tym samym oba zarzuty zażalenia są nieuzasadnione. W procesie z powagi rzeczy osądzonej korzystają wyłącznie rozstrzygnięcia merytoryczne zawarte w wyrokach oraz nakazach zapłaty ( art. 366 kpc w zw. z art. 353 2 kpc). W sprawie o sygn. akt I Nc 477/14 powód domagał się zasądzenia od strony pozwanej odszkodowania za szkodę komunikacyjną w pojeździe S. (...) nr rej. (...) powstałą w następstwie zdarzenia z 2 czerwca 2013r. na podstawie umowy ubezpieczenia autocasco łączącej strony, ponad kwotę wypłaconą mu przez ubezpieczyciela w postępowaniu likwidacyjnym.
Roszczenie powoda obejmowało kwotę stanowiącą różnicę między sumą ubezpieczenia a wartością wraku ( przy sklasyfikowaniu szkody jako całkowitej). Prawomocnym nakazem zapłaty z 12 lutego 2014r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu uwzględnił w całości powództwo. W tej sprawie powód nie zaznaczył, że domaga się tylko częściowego odszkodowania i nie zastrzegł możliwości rozszerzenia powództwa. W rozpoznawanej sprawie powód wnosi o zasądzenie od strony pozwanej dalszej kwoty 12.829,44 zł odszkodowania z tytułu zdarzenia z 2 czerwca 2013r. w ramach zawartej przez strony umowy ubezpieczenia autocasco, twierdząc, że z powodu wydania w sprawie I Nc 477/14 nakazu zapłaty niezaskarżonego przez stronę pozwaną, nie miał możliwości rozszerzenia powództwa w tamtej sprawie o kwotę odszkodowania w tej sprawie.
Tym samym powód chciałby, aby sąd orzekł ponownie o należnym mu od strony pozwanej odszkodowaniu za szkodę powstałą na skutek zdarzenia z 2 czerwca 2013r., co jest niedopuszczalne. Zatem, w tych okolicznościach istniały podstawy do odrzucenia pozwu na mocy art. 199 § 1 pkt 2 kpc bowiem oba powództwa były oparte na identycznej podstawie faktycznej. Wobec powyższego Sąd Okręgowy oddalił zażalenie stosownie do art. 385 kpc w zw. z art. 397§2 zd. 1 kpc jako nieuzasadnione. O kosztach postępowania zażaleniowego orzekł zgodnie z art. 98 kpc w zw. z art. 99 kpc, art. 391 § 1 kpc i § 12 ust 2 pkt 1 i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( tj.
Dz.U. z 2-013r., poz. 490)