Legislator Case Law & Legislation
I C 1753/14 AI generated

Plaintiff's claim dismissed due to failure to prove assignment of debt and lack of proper written evidence.

Case Number I C 1753/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, who did not appear at the hearing. Although the plaintiff alleged a chain of transactions including a loan, assignment, and settlement agreements, the court found the documentary evidence insufficient to prove the plaintiff acquired the specific debt from the original bank. Consequently, the court ruled that the plaintiff failed to meet the burden of proof required to establish the legal basis for the claim.

Legislator headnote

AI generated

Art. 509 § 1 k.c.; Art. 510 § 1 k.c.; Art. 511 k.c.; Art. 245 k.p.c.; Art. 339 k.p.c.: A creditor cannot transfer a claim without the debtor's consent unless permitted by law or contract, and the transferor must provide written evidence of the assignment; failure to produce valid written proof of the assignment prevents the court from recognizing the transferee's standing to sue.

Keywords

AI generated
assignment of debt burden of proof written form requirement consumer credit law private document validity standing to sue default judgment

Cited Legislation

AI generated
Art. 509 § 1 k.c.
Wskazać należy, iż po myśli art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
Art. 510 § 1 k.c.
Zgodnie z art. 510 § 1 k.c. umowa sprzedaży wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę.
Art. 511 k.c.
Tym samym, także dla przelewu wierzytelności konieczne było zachowanie tego rygoru (art. 511 k.c.).
Art. 245 k.p.c.
Dowód ten, z uwagi na brak podpisu nie może być jednak uznany za dokument prywatny z świetle art. 245 k.p.c. W tym świetle nie ma większego znaczenia fakt zawarcia umowy ugody przez strony postępowania.
Art. 339 k.p.c.
Art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim
W każdym wypadku umowy kredytu konsumenckiego wymagana jest forma pisemna (art. 4 ust.
art. 3 k.p.c
Zgodnie z ogólną normą wyrażoną w art. 3 k.p.c., na stronach procesu ciąży obowiązek dokonywania czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, strony zobowiązane są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody.
art. 6 k.c
art. 232 k.p.c
W konsekwencji wskazać należy, iż powód w tym zakresie nie sprostał wymogom zawartym w treści normatywnej art. 232 k.p.c., która stanowi, o tym, że są strony obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.
art. 339 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 1753/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2015 r. Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Dobrawa Michałowska Protokolant: sekr. sądowy Dorota Luboch po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na rozprawie sprawy z powództwa Prokura Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko M. O. o zapłatę powództwo oddala. Sygn. akt I C 1753/14

UZASADNIENIE

Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. wystąpił przeciwko M. O. o zapłatę kwoty 1.270,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu oraz zwrot kosztów procesu. Uzasadniając żądanie wskazał, że pozwanego łączył z pierwotnym wierzycielem (...) S.A. stosunek prawny na podstawie umowy bankowej z dnia 5 marca 2009 r. W dniu 11 listopada 2011 r. strony zawarły ugodę, z której postanowień pozwany nie wywiązał się, w związku z powyższym strony zawarły drugą ugodę w dniu 11 czerwca 2013 r.

Pozwany wpłacił łącznie na rzecz powoda kwotę 5.050 zł. Na dochodzoną pozwem kwotę składa się nieuiszczona należność główna z drugiej ugody w kwocie 1.245,09 zł oraz skapitalizowane odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych w wysokości 25,11 zł. Pozwany nie wdał się w spór co do istoty sprawy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 5 marca 2009 r, powód zawarł z (...) Bankiem (...) S.A. w W. umowę pożyczki kwoty 5.000 zł. W dniu 8 października 2010 r. bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r.

Sąd Rejonowy w Nysie nadal wskazanemu tytułowi klauzulę wykonalności. W dniu 16 marca 2011 r. wierzyciel wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie uzyskanego tytułu wykonawczego. Pismem z dnia 11 lipca 2011bank wystąpił o umorzenie postępowania egzekucyjnego w związku ze sprzedażą wierzytelności na rzecz powoda. Dowód:

1. Wniosek o pożyczkę, k. 36, 2. Umowa pożyczki, k. 37-39, 3. Bankowy tytuł egzekucyjny, k. 40, 4. Postawienie w sprawie Co 4370/10, k. 45-46, 5. Wniosek o wszczęcie postepowania egzekucyjnego, k. 47-48, 6. Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, k.

49. W dniu 14 czerwca 2011 r. powód zawarł z (...) Bankiem (...) S.A. w W. umowę przelewu pakietu wierzytelności wymienionych w załączniku 1A. Dowód: umowa przelewu wierzytelności, k. 18-24. W dniu 11 listopada 2011 r. strony zawarły ugodę na mocy której pozwany zobowiązał się do spłaty na rzecz powoda kwoty 6.402,59 zł z tytułu nabytej wierzytelności wynikającej z umowy bankowej zawartej w dniu 29 września 2011 r. (w tym 5.798,06 zł z tytułu wskazanej wierzytelności i 604,53 zł tytułem odsetek naliczanych od dnia zawarcia ugody. Powód wypowiedział ugodę pismem z dnia 12 lipca 2012 r. W dniu 11 czerwca 2013 r. strony ponownie zawarły ugodę w świetle której pozwany zobowiązał się do spłaty kwoty 3.343,53 zł tytułem niespłaconej kwoty wynikającej z wcześniej zawartej ugody oraz kwotę 1,56 zł tytułem odsetek maksymalnych liczonych od dnia 8 września 2012 r. do dnia 11 czerwca 2013 r. Dowód:

1. Umowa z dnia 11 listopada 2011 r., k. 26-29, 2. Umowa z dnia 11 czerwca 2013 r., k. 30-31, 3. Pismo z dnia 12 lipca 2012 r. wraz z dowodem nadania, k. 32-33.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Powód opierał swoje roszczenia na fakcie zawarcia umowy cesji wierzytelności z (...) Bankiem (...) S.A. w W.. Przedmiotem w/w kontraktu były przysługujące wierzycielowi pierwotnemu wierzytelności w kwocie dochodzonej pozwem z tytułu umów bankowych. Zgodnie z ogólną normą wyrażoną w art. 3 k.p.c., na stronach procesu ciąży obowiązek dokonywania czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, strony zobowiązane są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody.

Sąd Najwyższy w wyroku Izby Cywilnej z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II CSK 332/07 stwierdził, że jeżeli chodzi o rozkład ciężaru dowodu, to powód powinien udowodnić fakty pozytywne, które stanowią podstawę jego powództwa, tj. okoliczności prawo tworzące, a pozwany, jeżeli faktów tych nie przyznaje, ma obowiązek udowodnienia okoliczności niweczących prawo powoda. Zatem, w sprawie cywilnej na powodzie spoczywa obowiązek dowodowy w zakresie potwierdzającym powództwo. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Przepis ten formułuje podstawową regułę rozkładu ciężaru dowodu w sporze cywilnoprawnym wskazując przede wszystkim, kogo obciążają skutki niepowodzenia procesu dowodzenia (tak zwany ciężar dowodu w znaczeniu materialnoprawnym). W świetle wynikającej z tego przepisu reguły, za prawdziwe mogą być w procesie cywilnym przyjęte jedynie te fakty, które zostały udowodnione przez stronę obciążoną ciężarem ich dowodzenia, zaś pominięte powinny zostać te fakty, które przez stronę obciążoną obowiązkiem dowodzenia nie zostały w sposób należyty wykazane.

Nie budzi przy tym wątpliwości, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, to stronę powodową obciążał obowiązek wykazania istnienia roszczeń materialnoprawnych stanowiących podstawę dochodzonego w tej sprawie żądania zapłaty. W konsekwencji wskazać należy, iż powód w tym zakresie nie sprostał wymogom zawartym w treści normatywnej art. 232 k.p.c., która stanowi, o tym, że są strony obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Godzi się zaakcentować, że zgodnie z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego.

To one, a nie sąd, są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Istota tej zasady sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest tylko to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie pozwany, nie stawił się na termin wyznaczony na rozprawę, nie wdał się również w spór.

Sąd jednak nie przyjął za prawdziwe twierdzeń powoda w oparciu o treść art. 339 k.p.c., który stanowi, że jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, sąd wyda wyrok zaoczny; w tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, jako że budzą one uzasadnione wątpliwości. W ocenie Sądu, zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie pozwala uznać, iż powód wykazał zasadność roszczenia w wysokości dochodzonej pozwem. Złożone do sprawy dokumenty pozwalają jedynie na ustalenie, że powód zawarł z (...) S.A. umowę cesji nieokreślonego pakietu wierzytelności.

Przedłożony zaś dokument nie pozwala na przyjęcie, że w jej ramach powód nabył również wierzytelność względem pozwanego. Wskazać należy, iż po myśli art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Zgodnie z art. 510 § 1 k.c. umowa sprzedaży wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę. Powód wskazał, iż na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności nabył od Banku prawa do wierzytelności wobec zdefiniowanych w umowie dłużników.

Z załączonej przez powoda umowy nie wynika jednak jakie wierzytelności, w jakiej wysokości i w stosunku do kogo zostały na ich podstawie zbyte. W każdym wypadku umowy kredytu konsumenckiego wymagana jest forma pisemna (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2001 o kredycie konsumenckim, Dz. U. 2001.100.1081 ze zm. – ustawa obowiązująca w czasie zawarcia umowy bankowej). Tym samym, także dla przelewu wierzytelności konieczne było zachowanie tego rygoru (art. 511 k.c.). Tymczasem powód nie przedłożył, mimo wezwania sądu, pisemnego załącznika, określonego w treści umowy jako 1A, a jedynie „wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji”.

Dowód ten, z uwagi na brak podpisu nie może być jednak uznany za dokument prywatny z świetle art. 245 k.p.c. W tym świetle nie ma większego znaczenia fakt zawarcia umowy ugody przez strony postępowania. Sąd bowiem z urzędu ocenia przesłanki zasadności powództwa, do których niewątpliwie należy legitymacja procesowa czynna, a której brak nie może być sanowany na mocy oświadczenia pozwanego. Wobec powyższego, na podstawie przytoczonych regulacji, orzeczono jak w sentencji.