Court grants early retirement to worker meeting 15-year special conditions after correcting ZUS's calculation errors.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the appeal against the first ZUS decision but granted the appeal against the second decision, ordering a new pension award. The applicant successfully argued that his military service and subsequent employment in metal grinding constituted 15 years of work under special conditions, which the ZUS had incorrectly excluded due to missing documentation. The court ruled that while the applicant met all substantive requirements, the ZUS was not liable for the missing certificate because a full evidentiary hearing was necessary, which only the court could conduct.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 184 ust. 1; Art. 118 ust. 1a; If a worker meets the 15-year requirement for special conditions through military service and subsequent employment, the pension right is granted, but the social insurance fund is not liable for missing certificates if a full evidentiary hearing was required.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt: III U 170/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2015r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Monika Obrębska Protokolant: sekretarz sądowy Przemysław Dudziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015r. w O. sprawy z odwołania A. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o prawo do emerytury na skutek odwołania A. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. z dnia 29.01.2015r. znak (...) z dnia 10.03.2015r. znak (...) orzeka:
1. oddala odwołanie od decyzji z dnia 29.01.2015r.;
2. zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 10.03.2015r. w ten sposób, że przyznaje A. B. prawo do emerytury począwszy od dnia 23.02.2015r.;
3. stwierdza brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sygn. akt I II U 170/15
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 29.01.2015r . Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. odmówił A. B. prawa do emerytury wskazując, że nie posiada on wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach oraz nie złożył wniosku o przekazanie środków zgromadzonych w OFE na dochody budżetu państwa. A. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że ZUS niezasadnie nie zaliczył mu do pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. w O., gdzie pracował jako ostrzarz-szlifierz. Wobec złożenia przez odwołującego w dniu 23.02.2015r. wniosku o przekazanie środków zgromadzonych w OFE na dochody budżetu państwa ZUS dokonał ponownej analizy akt sprawy i w dniu 10.03.2015r. wydał decyzję ponownie odmawiającą mu prawa do emerytury.
A. B. wniósł, do protokołu, odwołanie również od powyższej decyzji. W odpowiedzi na odwołania organ rentowy wniósł o ich oddalenie. Wskazał, że A. B. nie spełnia warunków do przyznania wcześniejszej emerytury, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, podnosząc nie posiada on wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach oraz w dacie wydania pierwszej decyzji nie złożył wniosku o przekazanie środków zgromadzonych w OFE na dochody budżetu państwa.
ZUS nie uznał jako okresu pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia od dnia 20.07.1977r. do dnia 31.12.1998r. w (...) Sp. z o.o. w O. z powodu braku świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił i zważył, co następuje: Zasadne okazało się odwołanie A. B. od decyzji z dnia 10.03.2015r., natomiast odwołanie od decyzji z 29.01.2015r., jako pozbawione podstaw zostało oddalone. A. B. urodził się dnia (...), zatem podstawą ubiegania się przez niego o prawo do emerytury jest art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Zgodnie z tymi przepisami prawo do emerytury przysługuje ubezpieczonemu urodzonemu po 31.12.1948r., jeżeli: - osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn, - nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego lub złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w OFE, za pośrednictwem Zakładu na dochody budżetu państwa, - w dniu 01.01.1999r. udowodnił 25-letni okres składkowy i nieskładkowy, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. W przedmiotowej sprawie bezsporne było, że w dacie wydania pierwszej zaskarżonej decyzji z 29.01.2015r. odwołujący będąc członkiem OFE nie złożył wniosku o przekazanie środków zgromadzonych w OFE na dochody budżetu państwa.
Wniosek taki został przez odwołującego złożony dopiero w dniu 23.02.2015r., stąd odwołanie od powyższej decyzji w oparciu o treść art. 477 14§1 k.p.c. należało oddalić. Na uwzględnienie zasługiwało natomiast odwołanie od decyzji z 10.03.2015r. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy odwołujący zgromadził wymagane 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Na okoliczność charakteru pracy w spornym okresie odwołujący złożył w ZUS dwa świadectwa pracy. Pierwsze datowane na 15.02.1997r. potwierdza, że A.
B. był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. w O. w okresie od 20.07.1976r. do 16.02.1997r. na stanowiskach ostrzarza i szlifierza – ostrzarza. Drugie datowane na 30.04.2001r. potwierdza, że odwołujący był zatrudniony od 17.02.1997r. do 30.04.2001r. w (...) Sp. z o.o. w O. na stanowisku szlifierza. W obu świadectwach w pkt. 8 pracodawca potwierdził, że odwołujący w powyższych okresach wykonywał pracę w szczególnych warunkach. Wobec zakwestionowania przez ZUS zasadności zaliczenia powyższych okresów do okresów pracy w szczególnych warunkach, Sąd w celu ustalenia rzeczywistego charakteru pracy odwołującego w tych okresach, dopuścił dowód z zeznań świadków i odwołującego, przeprowadził też dowód z dokumentów z akt osobowych.
Ze spójnych i korespondujących ze sobą zeznań świadków R. J. i S. S. oraz zeznań odwołującego przesłuchanego w charakterze strony wynika, że A. B. w W. O., a następnie (...) Sp. z o.o. w O. zajmował się od początku wyłącznie szlifowaniem i ostrzeniem. Pracował na szlifierkach, gdzie szlifował i ostrzył narzędzia dla oddziałów produkcyjnych. Szlifował pogłębiacze, noże tokarskie, materiały i detale wchodzące w skład maszyn produkcyjnych. Pracował w pełnym wymiarze czasu pracy. Odwołujący dodał, że w trakcie zatrudnienia w W. odbywał służbę wojskową.
Podkreślił, że zarówno przed wojskiem, jak też po powrocie z wojska zajmował się tym samym, tj. szlifowaniem i ostrzeniem. Odwołujący nie kwestionował też, że w okresach wskazanych w świadectwie pracy przebywał na krótkich urlopach bezpłatnych, podczas których wyjeżdżał do pracy za granicę. Sąd dał wiarę zeznaniom wskazanych świadków, jak też odwołującego. Świadkowie to osoby, które pracowały z odwołującym w spornym okresie, znały więc doskonale specyfikę jego pracy. Ich zeznania były spójne, konsekwentne, wzajemnie się uzupełniały tworząc logiczną całość.
Sąd przeprowadził również dowód z dokumentów z akt osobowych A. B.. Z dokumentów tych wynika, że stanowisko pracy odwołującego było początkowo określane jako ostrzarz (vide umowa o pracę, skierowanie do pracy), a następnie szlifierz-ostrzarz, bądź szlifierz (vide angaże, wnioski o przeszeregowanie). Dokumenty z akt osobowych nie budziły wątpliwości Sądu co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy i zostały uznane za wiarygodne, tym bardziej, że w pełni korespondowały z dowodami osobowymi. Mając na uwadze treść zeznań świadków i odwołującego, a także treść dokumentów z akt osobowych Sąd uznał, że odwołujący w spornym okresie zatrudnienia od 20.07.1976r. do dnia 31.12.1998r. z wyłączeniem urlopów bezpłatnych wykonywał pracę w szczególnych warunkach polegającą na ostrzeniu i szlifowaniu wyrobów i narzędzi metalowych.
Sąd uznał także za zasadne zaliczenie odwołującemu do stażu pracy w szczególnych warunkach okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej od dnia 28.10.1977r. do 28.10.1978r., gdyż przypadała ona w okresie pracy w szczególnych warunkach. Jak wynika z ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego, okres zasadniczej służby wojskowej odbytej w czasie trwania stosunku pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zalicza się do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, jeżeli pracownik w ustawowym terminie zgłosił swój powrót do zatrudnienia ( tak np. wyrok Sądu Najwyższego z 25.02.2010r., II UK 219/09).
Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie argumentację przedstawioną w cyt. wyroku w pełni podziela i akceptuje. A. B. został zwolniony ze służby wojskowej w dniu 28.10.1978r., a ponownie podjął ponownie zatrudnienie od 9 maja 1974r. , a więc w ustawowym trzydziestodniowym terminie. Reasumując powyższe do okresów pracy w szczególnych warunkach, po wyłączeniu okresów urlopów bezpłatnych, należy odwołującemu zaliczyć okres od dnia 20.07.1976r. do 27.10.1977r. tj. do podjęcia służby wojskowej (tj. 1 rok, 3 miesiące i 9 dni), okres odbywania służby wojskowej od 28.10.1977r. do 28.10.1978r. ( tj. 1 rok i 2 dni), od 13.11.1978r. do 27.02.1984r. (tj. 5 lat, 3 miesiące i 15 dni), od 26.03.1984r. do 02.08.1992r. (tj. 8 lat, 4 miesiące i 8 dni), od 05.09.1992r. do 02.08.1993r. (tj. 10 miesięcy i 28 dni), od 04.09.1993r. do 20.07.1994r. (tj. 10 miesięcy i 17 dni), od 03.09.1994r. do 06.08.1995r. (tj. 11 miesięcy i 4 dni), od 09.09.1995r. do 31.12.1998r. (tj. 3 lata, 3 miesiące i 20 dni).
Łącznie okresy te dają okres 21 lat, 11 miesięcy i 13 dni. W okresach tych odwołujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace, o których mowa w wykazie A dziale III poz. 78 tj. szlifowanie lub ostrzenie wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowanie mechaniczne rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. A. B. spełnił też pozostałe warunki wymagane do nabycia prawa do spornego świadczenia. Ukończył 60 lat, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy tj. 25 lat i w dniu 23.02. (...). złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych w OFE ma dochody budżetu państwa.
Z tych względów Sąd uznał, że A. B. spełnił wszystkie przesłanki do uzyskania prawa do emerytury w oparciu o art. 184 powoływanej na wstępie ustawy i przyznał mu prawo do emerytury począwszy od dnia 23.02.2015r., tj. od dnia, w którym odwołujący spełnił ostatnią przesłankę wymaganą do nabycia prawa do emerytury tj. złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych w OFE na dochody budżetu państwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję z dnia 10.03.2015r. na mocy art. 477 14§2 kpc i orzekł jak w pkt. 2 wyroku.
Stosownie do treści art. 118 ust.1 a ww. ustawy – Sąd, orzekając o prawie do emerytury, ma obowiązek stwierdzenia, czy organ rentowy ponosi lub nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji i przyznanie tego prawa na etapie postępowania administracyjnego. Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie brak podstaw do obciążenia ZUS odpowiedzialnością za nieprzyznanie odwołującemu prawa do spornego świadczenia już na etapie postępowania przed ZUS. Odwołujący nie przedłożył świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
Ocena, czy odwołującemu należy zaliczyć do pracy w szczególnych warunkach sporne okresy zatrudnienia, wymagała przeprowadzenia szerszego postępowania dowodowego, co możliwe było dopiero przed Sądem. Wobec powyższego Sąd orzekł na mocy art.118 ust.1a ww. ustawy jak w pkt. 3 wyroku.