Legislator Case Law & Legislation
II Ca 88/15 AI generated

Court partially allowed appeal awarding 920 PLN loan debt while dismissing remaining claims due to insufficient evidence.

Case Number II Ca 88/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court partially reversed the first-instance judgment, ordering the defendant to pay 920 PLN plus interest while dismissing the rest of the claim. The plaintiff, a assignee of a loan, failed to prove the loan's existence or the high fee in the first instance but submitted a loan framework agreement and transfer documents during the appeal. The court accepted the transfer evidence to establish the debt amount but rejected the claim for the excessive fee due to lack of proof of the borrower's acceptance of those specific terms.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6 k.c.; Art. 339 § 2 k.p.c.; Art. 505 § 11 k.p.c.; Art. 386 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 720 § 1 k.c.; Art. 481 § 1 k.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 108 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c. - A court may partially uphold an appeal when new evidence substantiates part of the claim but fails to support the remainder, requiring a separate ruling on each disputed portion.

Keywords

AI generated
civil appeal procedure loan contract enforcement assignment of claim burden of proof partial judgment reversal court costs allocation interest calculation

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 k.c.
Art. 339 § 2 k.p.c.
Art. 505 § 11 k.p.c.
Art. 386 § 1 k.p.c.
Art. 385 k.p.c.
Art. 720 § 1 k.c.
Art. 481 § 1 k.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ca 88 / 15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział II Cywilny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Janusz Kasnowski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...)Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. przeciwko J. B. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Świeciu z dnia 25 listopada 2014r. w sprawie o sygn. I C 373 /14 orzeka: 1/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 920 zł (dziewięćset dwadzieścia) z ustawowymi odsetkami od dnia 14lipca 2014r. i oddala powództwo w pozostałej części; 2/ zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 30 zł (trzydzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania za pierwszą instancję; 3/ oddala apelację w pozostałej części; 4/ zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 30 zł (trzydzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. II Ca 88 / 15

UZASADNIENIE

Powód (...)Spółka Akcyjna z siedzibą w K. (cesjonariusz) domagała się zasądzenia od pozwanego J. B. kwoty 1 489,26 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 14 lipca 2007r., z tytułu wierzytelności, jaką powódka nabyła od pożyczkodawcy (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (cedenta). Zaskarżonym wyrokiem zaocznym z dnia 25 listopada 2014r. Sąd Rejonowy w Świeciu oddalił powództwo. Stwierdził, że powódka nie udowodniła swojego roszczenia (jak wymaga art.6 kc). Po przekazaniu sprawy z Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie, który stwierdził brak podstaw do wydaniu nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, powódka nie przedstawiła żadnych dowodów, w szczególności opisanych w pozwie.

Sąd nie znał treści umowy zawartej między pożyczkodawcą (cedentem) i pozwanym (pożyczkobiorcą), w tym podstaw określenia prowizji, przekraczającej wysokością połowę należności głównej. Zatem – zdaniem Sądu Rejonowego - żądań powódki nie można było zweryfikować, a tym samym brak było podstaw do zasądzenia dochodzonej kwoty (zaskarżony wyrok wraz z uzasadnieniem – k.27 i 30). W apelacji od wyroku powódka (...)Spółka Akcyjna z siedzibą w K. domagała się jego zmiany poprzez zasadzenie należności dochodzonej pozwem w całości oraz kosztów postępowania za obie instancje, a ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Apelująca zarzuciła Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów postępowania, a dokładniej: - art.339 ∫ 2 kpc poprzez niezasadne oddalenie powództwa wyrokiem zaocznym w całości w sytuacji, gdy jego zasadność nie budzi wątpliwości. W uzasadnieniu apelacji skarżąca wywodziła, że przywołany przepis art.art.339 ∫ 2 kpc nakazywał Sądowi uznać za prawdziwe jej twierdzenia przywołane w pozwie, które nie budziły wątpliwości. Sąd nie wskazał bowiem na czym ewentualne wątpliwości miałyby polegać. W celu usunięcia wątpliwości powódka załączyła do apelacji dokumenty w postaci umowy przelewu na jej rzecz wierzytelności zawartej z cedentem w dniu 22.10.2013r., zawiadomienie dłużnika o dokonaniu przelewu z dnia 22.10.2013r., ramowej umowy pożyczki, potwierdzenia otrzymania gotówki i odpis z KRS powoda (apelacja powoda – k.33 i 34).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja powódki podlegała uwzględnieniu, ale jedynie częściowo. Na etapie orzekania przez Sąd I instancji – wbrew twierdzeniom powódki – nie przedłożyła ona żadnych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń zawartych w pozwie. Zatem Sąd Rejonowy mógł mieć wątpliwości zarówno co do samego faktu zawarcia przez poprzednika prawnego powódki (cedenta) z pozwanym umowy pożyczki, jak i warunków, na jakich mogła ona zostać ona zawarta. W tych okolicznościach odwołanie się do ogólnych zasad dowodzenia w procesie cywilnym (art.6 kc) i stwierdzenie, że powódka swojego roszczenia nie udowodniła znajdowało uzasadnienie.

W zasadzie dopiero na etapie postępowania apelacyjnego powódka złożyła dokumenty, które częściowo uwiarygodniły jej roszczenie, i z których mógł skorzystać Sąd odwoławczy (po myśli art.505 11 ∫ 1 kpc). W szczególności złożyła umowę ramową pożyczki na czas nieokreślony, z której wynika, że pożyczkodawca (...) spółka z o.o. w W. będzie udzielał pożyczek J. B. w sposób i na warunkach w niej określonych (pkt 1.1). Umowa ramowa nie zawiera ani ani daty jej sporządzenia, ani podpisu pożyczkodawcy, a w sprawie brak dowodów, z których wynikałoby, że kwota dochodzona przez powódkę (nabywcę wierzytelności od pożyczkodawcy) stanowiła już kolejną pożyczkę udzieloną pozwanemu J.

B., bo jeżeli była to pierwsza pożyczka, to brak daty i podpisu pożyczkodawcy (jak wymagał pkt 3.9 umowy) nie pozwalał przyjąć, że pozwany (pożyczkobiorca) zaakceptował warunki udzielenia pożyczki, w szczególności wysokość prowizji określonej w pkt 4.1 umowy (k.45 vide et verte). Przywołane postanowienie w pkt 3.9 umowy, przy udzieleniu pierwszej pożyczki, wymagało bowiem przesłania umowy ramowej pożyczki pożyczkobiorcy, by ten ją podpisał i zwrócił jej egzemplarz pożyczkodawcy (k. jw.). W tych okolicznościach jedyny dowód na fakt udzielenia pożyczki stanowią potwierdzenie jej przelewu w wysokości 920 zł na rzecz pozwanego J.

B. w dniu 11.06.2013r. oraz faktura VAT z dnia 11.06.2013r., która dodatkowo określała termin jej zwrotu na dzień 13.07.2013r. (k.50 i 47 verte). Co zaś tyczy się wysokości prowizji określonej w w/w fakturze (aż na 354,11 zł), to jak już wcześniej wskazano brak jest dowodu potwierdzającego, że taką jej wysokość pozwany (pożyczkobiorca) zaakceptował. Ze złożonej w sprawie umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 22.10.2013r. między pożyczkodawcą (cedentem) i powódką (cesjonariuszem) oraz z załącznika do tej umowy wynikało, że nabyła ona wierzytelność względem pozwanego J.

B. wynikającą z udzielnej mu pożyczki przez cedenta (k.36 i 37 vide et verte). Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Okręgowy uznał, że powódka ma uzasadnione prawo domagania się od pozwanego zapłaty kwoty udzielonej pożyczki w wysokości 920 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 14 lipca 2013r., a więc od dnia następnego po upływie terminu, w którym pożyczka miała być przez niego zwrócona (na podstawie art.720∫ 1 kc i art.481∫ 1 kc). Dlatego też uwzględnił apelację powódki w tej części i zmienił zaskarżony wyrok (na podstawie art.386∫1 kpc w związku z art.13∫ 2 kpc).

Oddalił powództwo w pozostałe części, jako nieuzasadnione. Oddalił też apelację powódki w pozostałym zakresie, jako nieuzasadnioną (na podstawie art.385 kpc w związku z art.13∫2 kpc). Zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 30 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego(po myśli art.98 ∫ 1 kpc w związku z art.108∫1 i art.13∫2 kpc). Stanowi ona zwrot opłaty sądowej od apelacji, którą powódka uiściła w tej (minimalnej) wysokości. Nie zasądził zwrotu kosztów postępowania za pierwszą instancję ani w całości, ani w części, bowiem jak wyżej wskazano, powódka dowiodła zasadności swojego roszczenia i to w części, dopiero przed Sądem odwoławczym.